Uzasadnienie
Na mocy art. 243 §1 w związku z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wnioskiem z dnia 16.05.2008r. S. K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Z uzasadnienia wniosku wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochody z tytułu renty w wysokości 244,72 zł netto oraz korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej w postaci zasiłków celowych na pokrycie kosztów stancji w wysokości 400 zł miesięcznie, oraz na zakup leków w wysokości 244,91 zł (za miesiąc kwiecień). Ponadto skarżący wyjaśnił, iż nie posiada żadnego majątku.
Oceniając przedstawioną sytuację życiową i materialną skarżącego w świetle przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy stwierdzono, że jest ona trudna i nie pozwala na opłacenie niezbędnych kosztów sądowych jak i ewentualnego opłacenia profesjonalnego pełnomocnika. Uzyskiwane bowiem dochody w postaci renty w kwocie 244,72 zł jak i zasiłków wskazują, że dochody te znajdują się w granicach tzw. progu interwencji socjalnej, który dla osoby samotnej wynosi 477 zł (§ 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.06.135.950).
W związku z powyższym uznano, że skarżący nie jest w stanie biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych dochodów jak i brak jakiegokolwiek majątku, opłacić należnych kosztów sądowych jak i kosztów związanych z ustanowieniem doradcy podatkowego.
W związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i p.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.