Uzasadnienie
Dwoma decyzjami z dnia "[...]" r., nr "[...]" oraz nr "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej, uchylił w całości dwie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r. i określił odpowiednio: P. P. i K. P., każdemu z małżonków zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości w kwocie 1.146 zł.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję nr "[...]", określającą zobowiązanie podatkowe P. P., wnieśli: K. P. i P. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Wniesiona przez K.P. skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]" jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art.50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. §2 tego przepisu stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Z powołanego przepisu wynika zatem, iż legitymację skargową określono poprzez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądanie przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny pod względem jego zgodności z prawem, czyli przeprowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Kryterium to ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieźć dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki.
Skarga może dotyczyć więc tylko "własnej sprawy administracyjnej" podmiotu wnoszącego. Przy czym przez "własną sprawę administracyjną" należy rozumieć przewidzianą w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków danego podmiotu.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja określająca obowiązek podatkowy P. P., dlatego też legitymację skargową w niniejszej sprawie ma wyłącznie P. P. Zobowiązanie podatkowe K. P. określono decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" r., stąd przysługiwało jej prawo wniesienia skargi na tę decyzję.
Powyższe skutkuje zatem odrzuceniem skargi wniesionej przez K. P. na decyzję opisaną w sentencji postanowienia, na podstawie art.58 §1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.