Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 158/12

Uzasadnienie

A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" informujące o braku przyjęcia do obrotu prawnego złożonych druków: VAT – Z, NIP – D i NIP – 2. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zawiadomienia, zarzucając wydanie go bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

Do skargi strona dołączyła m.in.:

1. - wyrok Sądu Okręgowego "[...]" Wydział Gospodarczy z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt "[...]", wraz z uzasadnieniem,
2. - wniosek z dnia 28 stycznia 2010 r. A. W. do Sądu Rejonowego "[...]" o ustanowienie zarządcy,
3. - postanowienie Sądu Rejonowego "[...]" Wydziału Gospodarczego z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt "[...]",
4. - odpowiedź A. G. z dnia 2 kwietnia 2009 r. na zawiadomienie z dnia 25 marca 2009 r.,
5. - postanowienie Sądu Rejonowego, "[...]" z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt "[...]" wraz z uzasadnieniem,
6. - pismo – odpowiedź - Urzędu Powiatu "[...]" z dnia 4 stycznia 2012 r.
7. - decyzję Burmistrza "[...]" z dnia 31 grudnia 2010 r., nr "[...]"

Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 5 lutego 2009 r. do Urzędu Skarbowego złożono dokumenty dotyczące likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej pod nazwą "A" s.c. A. G., A. W.: zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 dotyczące ustania z dniem 4 lutego 2009r. bytu prawnego spółki, informacja o wspólnikach spółki (NIP-D), zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT-Z), zaświadczenie o skreśleniu z rejestru numeru REGON spółki, wypowiedzenie umowy spółki z dnia 23 stycznia 2009r. skierowane przez A. G. do A. W.. Wszystkie wymienione dokumenty podpisane zostały przez A.G.

Na wezwanie organu, A.W. poinformował, że spółka nadal istnieje z powodu nie uznania skuteczności dokonanego wypowiedzenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 25 marca 2009r. zatytułowanym "zawiadomienie" poinformował "A" s.c. A. G., A. W., iż nie przyjmuje do obrotu prawnego druków: VAT-Z, NIP-D, NIP-2 z dnia 5 lutego 2009r. Wskazał, że złożenie dokumentów związanych z likwidacją działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej przekracza zakres zwykłego zarządu, zatem druki powinny być podpisane przez wszystkich wspólników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270.) – dalej: p.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Natomiast w świetle art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Mając na uwadze brzmienie powołanych regulacji prawnych, Sąd stwierdza, że w stanie faktycznym sprawy, pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 marca 2009 r. zatytułowane "zawiadomienie" nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Nie sposób bowiem przyjąć, iż stanowi ono akt bądź czynność podlegającą z mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, iż w świetle art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych, a więc ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego.

Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Powyższe implikuje zatem istnienie związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu, przez "czynność" o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność materialno - techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. post. NSA z dnia 16.09.2010 r., sygn. akt II FSK 1608/10).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zaskarżone zawiadomienie nie rozstrzyga o uprawnieniu czy obowiązku, nie kształtuje żadnego stosunku materialnoprawnego. Zdaniem Sądu przedmiotowe pismo ma charakter wyjaśniający, bądź też informujący. Tym samym, nie stanowi ono czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. Do istoty czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu ww. przepisu, należy bowiem, jak już wyżej wskazano, to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu prawa bądź przez to, że same tę sytuację wyznaczają, bądź przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością.

Mając powyższe rozważania na uwadze zdaniem Sądu wniesiona na powyższe zawiadomienie skarga jest niedopuszczalna, wobec tego na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, podlega odrzuceniu.