Uzasadnienie
W.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na pisemną interpretację prawa podatkowego z dnia "[...]" wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Przedmiotem interpretacji indywidualnej były przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska wnioskodawcy i stwierdził, że w przedstawionym przez niego opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego brak jest podstaw do uznania, że sprzedaż działek gruntu nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Doręczając interpretację, organ pouczył stronę, że przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z powodu jej niezgodności z prawem. Jednocześnie zaznaczono, że skargę wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu. Ponadto pouczono, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – w określonych przez ustawę przypadkach – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Skarżący, składając skargę na pisemną interpretację z dnia "[...]", mimo wyraźnego pouczenia, nie dopełnił wynikającego z art. 52 § 3 p.p.s.a. obowiązku wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu zaistniała zatem przesłanka uznania skargi za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.