Uzasadnienie
Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", od której został określony wpis w wysokości 100 zł. Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, skarżąca, w imieniu, której działał pełnomocnik, złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Skarżąca argumentując wniosek, oświadczyła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych, także kosztów profesjonalnego pełnomocnika.
Oświadczyła, że z tytułu zatrudnienia osiąga miesięcznie dochód w wysokości 1.317 zł. Na utrzymanie dwóch córek otrzymuje po 400 zł zaliczki alimentacyjnej i zasiłek rodzinny, a także pomoc z MOPS. Nadto posiada nieopłacone należności za użytkowanie mieszkania w wysokości ok. 4.000 zł.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W ustawowym terminie skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza, zarzucając mu błędną ocenę Jej stanu finansowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpatrzeniu przez Sąd. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do § 2 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając powyższą regulację na względzie, Sąd ocenił sytuację skarżącej – wynikającą ze złożonego oświadczenia – w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdzając, że zachodzą okoliczności, stanowiące podstawę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przedstawione przez wnioskodawczynię okoliczności, dotyczące Jej sytuacji finansowej i osobistej, pozwoliły stwierdzić, iż wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Nie sposób bowiem przyjąć, że skarżąca będzie w stanie ponieść koszty sądowe oraz koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, w której uzyskiwane przez Nią wynagrodzenie za pracę podlega zajęciu egzekucyjnemu. Strona otrzymuje zaliczki alimentacyjne oraz środki z pomocy społecznej.
Ponadto posiada zaległości w opłatach za użytkowanie mieszkania. Przedstawione dane wskazują zatem, że skarżąca nie posiada wystarczających środków na utrzymanie siebie i dwóch córek. Uwzględniając powyższe okoliczności, uznać należy, że nie miała Ona możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności.
Przyznanie prawa pomocy jest uwarunkowane wykazaniem, że brak jest dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania. Zdaniem Sądu, w mniejszej sprawie okoliczność ta została przez wnioskodawczynię wykazana.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.