Uzasadnienie
J. P. (dalej jako strona, skarżący), reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako Dyrektor IAS) z 20 lutego 2026 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres lipiec-grudzień 2014 r.
Skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych po otrzymaniu zarządzenia sądowego z 27 kwietnia 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 36 405 zł. Postanowieniem z 17 czerwca 2026 r., I SPP/Ol 25/26, starszy referendarz sądowy w WSA w Olsztynie odmówił zwolnienia o kosztów sądowych. Rozstrzygnięcie referendarza zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA w Olsztynie z 14 lipca 2026 r.
Wobec powyższego wezwaniem z 27 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącego został zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zgodnie z zarządzeniem z 27 kwietnia 2026 r. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencję skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 30 lipca 2026 r.
W wyznaczonym terminie nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego od skargi, natomiast pismem z 7 sierpnia 2026 r. (data złożenia w Biurze Podawczym Sądu) skarżący zwrócił się o rozłożenie wpisu na raty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zgodnie z zarządzeniem z 27 kwietnia 2026 r., zostało doręczone 30 lipca 2026 r. pod adresem pełnomocnika skarżącego podanym w skardze (potwierdzenie odbioru: k. 75 akt sądowych). Termin siedmiu dni na wykonanie wezwań upływał zatem 6 sierpnia 2026 r. – w czwartek, niebędący dniem ustawowo wolnym od pracy.
Wobec powyższego, skoro skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt 1. sentencji postanowienia.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że żądanie skarżącego rozłożenia na raty wpisu od skargi nie mogło mieć wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wniosek w tym zakresie został bowiem złożony bezpośrednio w Biurze Podawczym Sądu jeden dzień po upływie terminu do wykonania wezwania.
Jednak nawet w sytuacji złożenia wniosku w terminie otwartym do uiszczenia wpisu od skargi, wniosek nie mógł skutecznie przerwać biegu terminu do uiszczenia wpisu. Ustawodawca nie przewidział instytucji rozłożenia wpisu sądowego na raty i nie ma podstaw prawnych do rozpoznania wniosku skarżącego w tym zakresie. Nie powołano we wniosku podstawy prawnej żądania, niemniej nie ma tu zastosowania art. 229 § 1 p.p.s.a. Przepis ten, jako jedyny w ustawie p.p.s.a. umożliwia rozłożenie należności na raty, stanowi jednak podstawę do udzielania ulg w postaci umorzenia, odroczenia płatności lub rozłożenia na raty wyłącznie należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien, które zostały orzeczone w postępowaniu sądowym przed sądami administracyjnymi. Nie dotyczy natomiast tych opłat, w stosunku do których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa i których nieuiszczenie powoduje odrzucenie skargi czy innego środka prawnego albo pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Z tego powodu Sąd oddalił wniosek o rozłożenie na raty wpisu od skargi, o czym orzekł w pkt 2. sentencji postanowienia.