Uzasadnienie
Zgodnie z przepisem art.220§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej określanej w skrócie jako p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, wysłane zostało W. Z. dnia 27 marca 2007 r. Razem z tym wezwaniem wysłano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi jakim był brak odpisu skargi dla uczestnika postępowania. Wezwanie to nie zostało przez adresata odebrane, mimo dwukrotnego awizowania przez pocztę. Z daleko idącej ostrożności wezwanie zostało wysłane ponownie 23 kwietnia 2007 r. I tym razem, mimo dwukrotnego awizowania, przesyłka nie została odebrana, chociaż skarżący musiał on liczyć się z tym, że złożenie skargi spowoduje przesyłanie korespondencji z nią związanej.
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., IP 13/05, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 73 p.p.s.a. w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu orzeczenia TK m.in. podniósł, że z nakazu odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności wynika w szczególności obowiązek takiego unormowania zasad doręczania pism sądowych, by nie naruszać prawa do wysłuchania i do osobistego udziału w czynnościach procesowych.
W ocenie Trybunału zaskarżony przepis, ustanawiający siedmiodniowy termin odbioru przesyłki od dnia jej awizowania i nieprzewidujący obowiązku powtórzenia zawiadomienia o przesyłce, pociąga za sobą wysokie ryzyko, że pismo sądowe nie dotrze do adresata bez jego winy, a jednocześnie uchylenie się przez zainteresowanego od negatywnych skutków doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. może być bardzo trudne. Dotyczy to także sytuacji, w której strona wie już o toczącym się postępowaniu przed sądem administracyjnym i musi liczyć się z otrzymywaniem pism procesowych. Termin odbioru przesyłki awizowanej nie może być nadmiernie krótki i powinien odpowiadać wymogom sprawności proceduralnej.
Jednocześnie ustawa powinna ustanawiać wymóg ponawiania zawiadomienia o przesyłce, tak aby ograniczyć ryzyko jej niedotarcia do adresata. Ponadto Trybunał, odnosząc się do zasady zaufania jednostki do państwa i prawa, stwierdził, że wymaga ona takiego uregulowania doręczeń w postępowaniach prowadzonych przez organy władzy publicznej, aby jednostka, która działa w dobrej wierze i dokłada należytej staranności, nie była zaskakiwana negatywnymi konsekwencjami doręczenia pisma w sytuacji, w której bez własnej winy nie była w stanie zaznajomić się z jego treścią. Uwzględniając więc treść w/w wyroku należało dla skuteczności doręczenia zastępczego przestrzegać dwukrotnego awizowania.
Ostatecznie sąd przyjął, że doręczenie nastąpiło z dniem 11 maja 2007 r. kiedy minął kolejny siedmiodniowy termin do odbioru korespondencji, o której założeniu w placówce pocztowej skarżący został zawiadomiony przez pozostawienie zawiadomienia w skrzynce oddawczej. Zatem termin do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 18 maja 2007 r. chociaż już pierwsze wezwanie można by również uznać za skuteczne. Wpis nie został uiszczony, nie nadesłano też odpisu skargi.
W obu przypadkach należało więc uznać, że w wymaganym terminie wpis nie został uiszczony a braki nie uzupełnione. Zaznaczyć należy, że w/w wezwania kierowane były na adres wskazany przez skarżącego w skardze złożonej do sądu.
W związku z powyższym stwierdzeniem, na podstawie cytowanego na wstępie przepisu art.220 §3 p.p.s.a oraz art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. (dotyczącego skutków nieuzupełnienia braków formalnych) skargę należało odrzucić.