Uzasadnienie
Spółka A w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. po wznowieniu postępowania.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwaniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. zobowiązano stronę, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, statutu lub innego dokumentu) lub jego odpisu poświadczonego przez uprawnioną do tego osobę, tj. notariusza, ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego.
Jak wynika z akt sprawy, powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 kwietnia 2013 r. Następnie w dniu 22 kwietnia 2013 r. (data stempla pocztowego) strona nadesłała kserokopię odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego na dzień 4 marca 2013 r., poświadczoną na pierwszej stronie za zgodność z oryginałem przez Prezesa Zarządu skarżącej Spółki – M.K.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do skargi dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Nieprzedstawienie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej stanowi brak formalny pisma, którego nieusunięcie we wskazanym przez sąd terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (p. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w ONSAiWSA 2005/5/91).
Artykuł 29 p.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinna przedłożyć osoba, by wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu skarżącej osoby prawnej. Niewątpliwie jednak dokumentem takim jest odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl.: Lex nr 516658).
Ponadto należy wskazać, że stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć jego odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Oznacza to, że art. 48 p.p.s.a. dopuszcza jedynie dwie możliwe postaci dokumentów składanych do sądu: oryginały lub odpisy uwierzytelnione przez notariusza lub ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika.
Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której nie usunięto braku formalnego skargi, pomimo doręczenia stronie wezwania Sądu zawierającego pouczenie o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego tym wezwaniem obowiązku. W zakreślonym do wykonania tego obowiązku terminie strona skarżąca nadesłała kserokopię odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców KRS, uwierzytelnioną na pierwszej stronie przez Prezesa Zarządu Spółki. W ocenie Sądu, kserokopii tej nie można uznać za odpis żądanego dokumentu, bowiem z akt sprawy nie wynika, by Prezes Zarządu należał do kręgu podmiotów wymienionych w art. 48 § 3 p.p.s.a., a ponadto przedłożona kserokopia została poświadczona za zgodność z oryginałem wyłącznie na pierwszej stronie podczas, gdy obejmuje ona 3 karty.
W konsekwencji nieprzedłożenia przez stronę skarżącą oryginału dokumentu lub jego odpisu sporządzonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 48 § 3 p.p.s.a., Sąd został pozbawiony możliwości zweryfikowania czy osoba, która podpisała skargę, była uprawniona do jej wniesienia w imieniu Spółki.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w pkt 2 sentencji postanowienia orzekł o zwrocie wpisu sądowego od skargi.