Uzasadnienie
B. G., reprezentowana przez pełnomocnika M. L., wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 kwietnia 2004r. w przedmiocie uznania za bezskuteczną korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT -7 za miesiąc kwiecień 1999r.,
Zaskarżone postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał na podstawie art.81b § l pkt 1 i §2 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej, uznając, że uprawnienie do skorygowania uprzednio złożonego zeznania (deklaracji) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli, a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W §2 cytowanego art. 81 b Ordynacji podatkowej jednoznacznie określono bowiem, że korekta złożona w przypadku o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona przez pełnomocnika skarżącej skarga jest niedopuszczalna.
Zakres przedmiotowy sądowej kontroli działalności administracji publicznej określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, cyt. dalej jako p.p.s.a.). Z §2 tego artykułu wynika, na jakiego rodzaju akty i czynności dopuszczalne są skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w tym przepisie.
Do postanowień odnosi się bezpośrednio art.3§2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Punkt 3 jako dotyczący postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, oczywiście nie· ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast punkt 2. mówi o postanowieniach wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także o postanowieniach rozstrzygających sprawę co do istoty.
Przedmiotowe postanowienie nie jest kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy dotyczącej zobowiązań w podatku od towarów i usług co do istoty. Kwestie te rozstrzygane są bowiem w decyzji merytorycznej, która podlega kontroli instancyjnej i kontroli sądowej w przewidzianym prawem trybie.
Na zaskarżone postanowienie nie służy także zażalenie w postępowaniu administracyjnym, o czym pouczono stronę. Zażalenie takie przysługuje bowiem, gdy ustawa tak stanowi (art.236 Ordynacji podatkowej). W przypadku postanowienia zaskarżonego w rozpoznanej sprawie zażalenie nie jest przewidziane.
Zastosowania nie znajduje także art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. Przewidziana w nim możliwość zaskarżania aktów lub czynności dotyczy bowiem innych aktów niż decyzje lub postanowienia (vide: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 21-23).
Zauważyć nadto należy, że gdyby hipotetycznie przyjąć (do czego nie ma jednak podstaw), iż zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów, na które można wnosić skargę, to nie został spełniony wymóg przewidziany w art.52§4 p.p.s.a. Przepis ten wymaga wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. I w tym aspekcie rozpoznana skarga byłaby więc niedopuszczalna.
Wynikająca z powyższego niedopuszczalność wniesienia skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.