Uzasadnienie
I.S. (dalej jako "skarżąca", "wnioskodawca", "strona"), reprezentowana przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki, odsetki za zwłokę i należne koszty postępowania egzekucyjnego, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca podała, że zaległości podatkowe spółki za które ma odpowiadać, wynoszą 1.013.112,77 zł, i nie posiada takich środków. Wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wystąpieniem u strony znacznej szkody. Skarżąca jest w tej chwili osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, posiadającą na utrzymaniu 10-letnią córkę (załączono do skargi odpowiednie decyzje). Jedyne źródła dochodów strony stanowią na ten moment świadczenie wychowawcze (z programu "500+") przysługujące jej z tytułu wychowywania córki (podkreśliła, że jest to świadczenie na jedno dziecko) oraz alimenty umowne od ojca dziecka w kwocie 1.000 zł. Otrzymywane dochody ledwo wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskującej i jej córki. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ani majątku - tak nieruchomego, jak i znaczącego majątku ruchomego. Z powodu braku dostatecznych środków pozwalających na wynajem mieszkania, skarżąca zamieszkuje obecnie wraz córką u swoich rodziców i pokrywa część kosztów utrzymania mieszkania (koszty przypadające na stronę i jej córkę wynoszą co miesiąc kwotę ok. 350 zł).
Pozostała kwota po opłaceniu kosztów mieszkania z trudem wystarcza na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania dwojga osób (wyżywienia, ubioru, rachunki za usługi telekomunikacyjne, wydatki na komunikację, itp. - łącznie ok. 1.000 - 1.200 zł miesięcznie). Dlatego też wykonanie decyzji wydanych przez organy podatkowe z pewnością nie doprowadzi do wyegzekwowania zaległości podatkowych spółki, a skutkowałoby jedynie pogorszeniem sytuacji bytowej skarżącej i jej córki. Podniesiono, że niewątpliwie okoliczności te można uznać za groźbę wyrządzenia stronie znacznej szkody. Konsekwencje egzekucji kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Użyte w ww. przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania ma charakter fakultatywny, a więc może lecz nie musi być wydane, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd wydając orzeczenie bierze pod uwagę zarówno wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Wprawdzie przedmiot sporu stanowi świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne, co oznacza - w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi - zwrot należności z odsetkami, jednak Sąd wziął pod uwagę znaną wysokość ciążących na wnioskodawcy kwot zobowiązań, argumentację strony skarżącej wychowującej 10-letnią córkę, dotyczącą skutków wykonania decyzji, jej sytuację majątkową i osobistą. W rezultacie Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą podstawy do przyjęcia, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo powstania u skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.