Uzasadnienie
Skarga A.B. (dalej: "producent rolny", "strona", "skarżący") dotyczy decyzji Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor ARiMR") utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Olsztynie (dalej: "Kierownik BP", "organ I instancji") z 16 grudnia 2022 r. nr BP262.8110.458.2021.BB/DM/2 o odmowie przyznania pomocy producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym nastąpiło obniżenie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w związku z wystąpieniem w 2020 r. szkód w uprawach rolnych spowodowanych niekorzystnym zjawiskiem atmosferycznym, które spowodowało na danej powierzchni upraw rolnych utratę co najmniej 20% plonu.
Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że wnioskiem z 29 czerwca 2021 r. (data wpływu do organu) producent rolny zwrócił się do Kierownika BP o udzielenie ww. pomocy finansowej do powierzchni 79,44 ha upraw rolnych. Do wniosku załączył:
- 1. protokół nr 1/2020 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem w dniu 19 czerwca 2020 r. niekorzystnego zjawiska atmosferycznego (deszczu nawalnego), sporządzony 17 lipca 2020 r. przez Komisję ds. szacowania szkód w gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powołaną przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego (dalej: "Protokół Komisji");
- 2. Wykaz upraw i powierzchni upraw, w których wystąpiły szkody w wyniku niekorzystnego zjawiska atmosferycznego w 2020 r.
Decyzją z 2 sierpnia 2021 r. nr BP262.8110.458.2021.BB/DM, Kierownik BP odmówił stronie przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że warunkiem przyznania przedmiotowej pomocy jest powstanie szkód w uprawach rolnych wynoszących powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym kwalifikowanych według zasad określonych w § 13zh ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187 ze zm.; dalej: "rozp.RM"). Ocenił, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z danymi zawartymi w Protokole Komisji, łączna wysokość oszacowanych szkód wg kwoty obniżenia dochodu w gospodarstwie rolnym strony wynosi 28,19% średniej rocznej produkcji w tym gospodarstwie rolnym.
Po rozpatrzeniu odwołania strony ww. decyzja Kierownika BP została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora ARiMR z 23 grudnia 2021 r. nr 324/OR14/2021. Wskutek skargi strony decyzja organu odwoławczego została jednak uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z 31 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 147/22, a orzeczenie to jest prawomocne. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że decyzja ta wydana została w oparciu o nienależycie ustalony stan faktyczny. Polecił przy tym organowi odwoławczemu poddanie ocenie prawnej załączonego do odwołania dowodu w postaci protokołu z 5 sierpnia 2020 r. (dalej: "protokół z 5 sierpnia 2020 r.") i skonfrontowania go z Protokołem Komisji załączonym do wniosku. Ocenił bowiem, że poprzestanie na stwierdzeniu, że przedłożony przez skarżącego dowód nie spełnia wymogu sporządzenia go przez właściwy organ - jest niezgodne z interpretacją art. 76 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: "Kpa"), według Sądu dopuszczającą możliwość przeprowadzenia przez stronę postępowania dowodu przeciwko treści takiego dokumentu wszelkimi środkami dowodowymi.
Ponadto Sąd zobowiązał organ odwoławczy do wyjaśnienia bez udziału skarżącego, dlaczego wystąpiła rozbieżność powierzchni upraw zawartej w protokole szacowania szkód (230,28 ha) w stosunku do powierzchni upraw wskazanej we Wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2020 r. (245,14 ha).
Decyzją z 15 lipca 2022 r. nr 179/OR14/2022, Dyrektor ARiMR uchylił decyzję Kierownika BP z 2 sierpnia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi uznając, że wykonanie zaleceń Sądu wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego jakie może przeprowadzić w sprawie organ odwoławczy.
Opisaną na wstępie decyzją z 16 grudnia 2022 r. Kierownik BP ponownie odmówił stronie przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na niespełnienie w tej sprawie warunku dotyczącego wielkości powstałych szkód w uprawach rolnych, o których mowa w § 13zh ust. 1 pkt 3 lit. b rozp.RM, tj. powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym. Ocenił przy tym, że przedłożony przez stronę protokół z 5 sierpnia 2020 r. nie może stanowić dostatecznej podstawy do podważenia ustaleń wynikających z Protokołu Komisji. Ustalił także, że ujawnione przez Sąd rozbieżności w określeniu powierzchni upraw wynikały z działania strony, która w ramach procedury szacowania szkód przedstawiła dane zawarte w tzw. spersonalizowanym wniosku. Wskazywane przez stronę niezgodności w określeniu powierzchni upraw dotyczyły przede wszystkim działki oznaczonej nr 1/8, na której zadeklarowano uprawę pszenicy.
W treści Protokołu Komisji jako powierzchnię tej działki wskazano 25,20 ha, natomiast w treści złożonego wniosku o płatności obszarowe na 2020 r. – 26,03 ha, a zatem różnica wyniosła 0,83 ha (nie zaś jak podnosi strona 1,1 ha).
W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła Kierownikowi BP naruszenie § 13zh ust. 1 pkt. 3 lit. b rozp.RM, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że straty strony w średniej rocznej produkcji rolnej, spowodowane wystąpieniem w 2020 r. deszczu nawalnego, wyniosły mniej niż 30%, podczas gdy w rzeczywistości straty te wyniosły ponad 30%, a więc zostały spełnione wszystkie przesłanki przyznania stronie pomocy finansowej. Wskazała także na naruszenie przez ten organ art. 7, art. 10 oraz art. 14 Kpa, poprzez odmowę podjęcia działań mających na celu powołanie po raz drugi komisji ds. oszacowania szkód poniesionych przez stronę, mimo iż część szkód ujawniła się dopiero po sporządzeniu Protokołu Komisji. W oparciu o te zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej.
Zaskarżoną decyzją Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania strony. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odmówił wiarygodności protokołowi z 5 sierpnia 2020 r. ujawnionemu przez stronę w dniach: 16 lipca 2021 r. (w Urzędzie Miejskim) i 16 sierpnia 2021 r. (w Biurze Powiatowym ARiMR w Olsztynie). Uznał bowiem, że protokół ten nie spełnia przesłanek formalnych wynikających z rozp.RM, gdyż nie został sporządzony przez właściwy organ i nie zawiera wymaganych prawem elementów określonych w § 5 ust. 8 pkt 3-12 tego rozporządzenia. Stwierdził ponadto, że dowód ten traci na swej wiarygodności również z uwagi na przedstawiony skład komisji. Organ wywiódł bowiem, że aby zapewnić bezstronny i profesjonalny poziom oszacowania wysokości strat, ustawodawca przewidział, że w skład komisji powoływanej przez Wojewodę powinny wchodzić co najmniej 3 osoby reprezentujące: Urząd Gminy, Warmińsko-Mazurski Ośrodek Doradztwa Rolniczego oraz Warmińsko-Mazurską Izbę Rolniczą. Tymczasem protokół z 5 sierpnia 2020 r. został sporządzony przez komisję w składzie:
E.M. (sołtys wsi M.), J.B. (rolnik wsi M.) oraz strona. Taki skład komisji zdaniem organu nie stanowi rzetelnego i bezstronnego dowodu na okoliczność rozmiaru strat spowodowanych wystąpieniem deszczu nawalnego 19 czerwca 2020 r. Wątpliwości Dyrektora ARiMR wzbudziła także data powstania dokumentu - sierpień 2020 r. Jako niezrozumiałe organ ocenił bowiem działanie skarżącego polegające na załączeniu do wniosku o udzielenie pomocy finansowej z 29 czerwca 2021 r. jedynie Protokołu Komisji z 17 lipca 2020 r. a nie korzystnej dla siebie oceny szkód dokonanej rzekomo 5 sierpnia 2020 r. Dodał, że Protokół Komisji został sporządzony po przeprowadzeniu oszacowania szkód na miejscu w dniach: 10 czerwca 2020 r. (dotyczy strat w uprawie rzepaku ozimego spowodowanych wystąpieniem deszczu ze śniegiem 12 maja 2020 r.) i 10 lipca 2020 r., a strona zaakceptowała ten Protokół bez uwag i zastrzeżeń Natomiast protokół z sierpnia 2020 r. ujawniła dopiero w lipcu 2021 r.
Dyrektor ARiMR ocenił także, że przeprowadzone przez Kierownika BP postępowanie wyjaśniło rozbieżności w zakresie powierzchni upraw rolnych, które powstały wskutek działania strony, natomiast nie podważyło procentowego udziału strat w plonie pszenicy (80%) na działkach 1/8 i 1/1. Stwierdził, że błędne wykazanie przez stronę powierzchni użytkowanych działek we wniosku o oszacowanie szkód przełożyło się na wykazaną w Protokole Komisji średnią roczną wartość produkcji oraz kwotę obniżenia dochodu w wyniku szkód. Powyższe zdaniem organu odwoławczego miało wpływ na oszacowanie łącznych strat w gospodarstwie, jednakże jak wynika z przeprowadzonej symulacji (opisanej na s. 10-11 zaskarżonej decyzji) i tak poziom szkód nie przekroczyłby 30% średniej rocznej wartości produkcji rolnej. Z tych też powodów Dyrektor ARiMR podzielił stanowisko organu I instancji, że w tej sprawie nie został spełniony warunek przyznania wnioskowanej przez stronę pomocy finansowej dotyczący wielkości powstałych szkód w uprawach rolnych, o których mowa w § 13zh ust. 1 pkt 3 lit. b rozp.RM.
Odnosząc się natomiast do wniosku strony o ponowne powołanie komisji ds. oszacowania szkód poniesionych przez stronę Dyrektor ARiMR ocenił, że data wystąpienia szkód, możliwość pełnego ich oszacowania bezpośrednio po wystąpieniu deszczu nawalnego oraz zakreślone ramy czasowe do dokonania oszacowania (do dwóch miesięcy od dnia zgłoszenia przez producenta rolnego powstania tych szkód, nie później jednak niż do czasu zbioru plonu głównego danej uprawy albo jej likwidacji i nie wcześniej niż od wschodów upraw) czyni zarówno niemożliwym, jak i niecelowym realizację przedmiotowego wniosku strony. Zauważył przy tym, że zdarzenie wywołane deszczem nawalnym ma charakter incydentalny i w przeciwieństwie do długotrwałych zjawisk klimatycznych (np. suszy) skutki takiego zjawiska można zaobserwować bezpośrednio po jego zaistnieniu. Datę końcową szacowania szkód wyznacza natomiast każdorazowo zbiór plonu głównego danej uprawy lub jej likwidacja.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił Dyrektorowi ARiMR naruszenie:
- 1. § 13zh ust. 1 pkt. 3 lit. b rozp.RM poprzez bezpodstawne przyjęcie, że straty strony w średniej rocznej produkcji rolnej, spowodowane wystąpieniem w 2020 r. deszczu nawalnego, wyniosły mniej niż 30%, podczas gdy w rzeczywistości straty te wyniosły ponad 30%, a więc zostały spełnione wszystkie przesłanki przyznania skarżącemu pomocy finansowej;
- 2. art. 7, art. 10 oraz art. 14 Kpa poprzez odmowę podjęcia działań mających na celu powołanie po raz drugi komisji ds. oszacowania szkód poniesionych przez skarżącego, mimo iż część szkód ujawniła się dopiero po sporządzeniu Protokołu Komisji.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniósł natomiast, że straty, jakie powstałe w uprawach skarżącego wskutek deszczu nawalnego, który miał miejsce w 2020 r., wbrew stanowisku organów, wyniosły 34,9%, a tym samym osiągnęły poziom określony w § 13zh ust. 1 pkt. 3 lit. b rozp.RM. W rzeczywistości plony skarżącego na analizowanym obszarze zmalały o 100%. Rzeczywisty rozmiar szkód wyrządzonych w uprawach skarżącego przez deszcz nawalny nie był możliwy do stwierdzenia w dniu oględzin dokonanych w celu sporządzenia Protokołu Komisji, tj. po 10 czerwca 2020 r., a dopiero po przystąpieniu do zbiorów na przełomie lipca i sierpnia, kiedy to ziarna pszenicy ozimej powinny zostać wykształcone. Zdaniem skarżącego dopiero wtedy okazało się, że wszystkie rośliny posadzone na działce nr 1/1 w obrębie M. (40,08 ha) oraz na działce nr 1/8 w obrębie K. (26,03 ha) zrodziły ziarno niewykształcone, zasuszone, porośnięte i zbutwiałe, które nie przedstawiało żadnej wartości paszowej i podlegało likwidacji przez zaoranie.
Skarżący zauważył, że okoliczność tą potwierdzono w protokole z 5 sierpnia 2020 r. Ocenił także, że komisja ds. oszacowania szkód powinna odmówić sporządzenia protokołu w momencie, w którym stwierdzenie rzeczywistych rozmiarów szkód było niemożliwe z uwagi na zbyt wczesny okres rozwoju roślin.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymał przy tym dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarżący ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej na podstawie § 13zh ust. 1 pkt 3 lit.b rozp.RM, tj. na realizację innych zadań, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 6 tego aktu. Warunki przyznania pomocy wymienia § 13zh ust. 1, w którego pkt 3 wskazano m.in. na powstanie szkód w uprawach rolnych spowodowanych wystąpieniem w 2020 r. szeregu okoliczności, a w tym deszczu nawalnego, które:
- a) spowodowały na danej powierzchni upraw rolnych utratę co najmniej 20% plonu,
- b) zostały oszacowane przez komisję, o której mowa w § 5 ust. 5 i wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły te szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji (dalej: "średnia roczna produkcja rolna").
Wyjaśniono także (ust. 3 § 13zh), że średnia roczna produkcja rolna jest ustalana na podstawie danych rachunkowych lub dokumentów potwierdzających wielkość prowadzonej produkcji rolnej w danym gospodarstwie rolnym, a w przypadku braku takich danych lub dokumentów - na podstawie danych Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej - Państwowego Instytutu Badawczego o średniej wielkości produkcji rolnej, udostępnianych przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra. Zaś w ust. 2 tego paragrafu zaznaczono, że omawiana pomoc jest udzielana na warunkach określonych w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 193 z 01.07.2014, str.
- 1) oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.
Zgodnie z ust. 5 i 6 § 13zh rozp.RM omawiana pomoc jest przyznawana na wniosek producenta rolnego w decyzji kierownika biura powiatowego Agencji, zaś wniosek składany jest na formularzu i zawiera dane osobowe i adresowe producenta rolnego i jego numer identyfikacyjny oraz nr NIP lub PESEL (pkt 1 - 3), informację o powierzchni upraw rolnych, na której szkody spowodowane wystąpieniem w 2020 r. m.in. deszczu nawalnego, spowodowały utratę co najmniej 20% plonu (pkt 4), informacje o prowadzonej działalności gospodarczej oraz informacje o wysokości otrzymanej pomocy publicznej (pkt 5).
Na podstawie ust. 7 ww. paragrafu do wniosku należy załączyć m.in. kopię protokołu oszacowania szkód, o którym mowa w § 5 ust. 5, który poza informacjami, o których mowa w § 5 ust. 8, zawiera informacje o powierzchni upraw rolnych, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2020 r. m.in. deszczu nawalnego.
Sposób obliczenia wysokości pomocy określono w ust. 8 ww. paragrafu jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 5 (tj. wniosku o przyznanie pomocy finansowej) powierzchni upraw rolnych, na których szkody spowodowane wystąpieniem w 2020 r. m.in. deszczu nawalnego, spowodowały straty w wysokości co najmniej 20% plonu, i stawki pomocy.
Wysokość stawek pomocy określa ust. 9 § 13zh, uzależniając je od powierzchni upraw, w których wystąpiły szkody w wyniku m.in deszczu nawalnego, zaś z ust. 12 wynika upoważnienie dla właściwego organu centralnego do ogłoszenia terminów składnia wniosków.
Zakres szkody określa komisja powołana w trybie § 2 ust. 7 pkt 1 rozp.RM, powołana przez wojewodę, złożona z co najmniej 3 osób o określonym wykształceniu i doświadczeniu zawodowym, która zgodnie z § 2 ust. 7 pkt 2 i 3 ww. rozp. dokonuje oszacowania szkody w protokole szacowania w terminie:
- a) do dwóch miesięcy od dnia zgłoszenia przez producenta rolnego powstania tych szkód, nie później jednak niż:
- – do czasu zbioru plonu głównego danej uprawy albo jej likwidacji i nie wcześniej niż od wschodów upraw albo
- – w terminie do trzech miesięcy od wystąpienia gradu, deszczu nawalnego, huraganu, pioruna, obsunięcia się ziemi lub lawiny - w przypadku szkód w środku trwałym, albo
- b) dwukrotnie oszacowania szkód spowodowanych przez ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź lub grad w drzewach owocowych:
- – po raz pierwszy - w terminie do 2 miesięcy od dnia powstania tych szkód,
- – po raz drugi - nie później niż w terminie do 12 miesięcy od dnia powstania tych szkód.
Na podstawie § 5 ust. 8 rozp.RM w protokole szacowania szkód umieszcza się m.in. informację o powierzchni upraw rolnych w danym sezonie wegetacyjnym, w tym powierzchni upraw rolnych w dniu wystąpienia szkód (pkt 4), informacje o zakresie i wysokości szkód w uprawach, zwierzętach gospodarskich, rybach lub środkach trwałych (pkt 5), informację o średniej rocznej produkcji rolnej:
- a) z trzech lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły szkody, albo
- b) z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji (pkt 8).
Ponadto do protokołu może być dołączona dokumentacja fotograficzna szkód, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, potwierdzająca ich zakres (ust. 9).
W skardze zarzucono brak podstaw do oszacowania szkód spowodowanych deszczem nawalnym poniżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej, podnosząc że wskaźnik ten wynosił 34,9%. Stanowisko to oparł skarżący na danych zawartych w przedłożonym organowi wraz z odwołaniem protokole z 5 sierpnia 2020 r., który, jego zdaniem, oddaje rzeczywisty wymiar szkód, w przeciwieństwie do Protokołu Komisji, sporządzonego w zbyt wczesnym okresie rozwoju roślin.
W ocenie Sądu protokół z 5 sierpnia 2020 r. prawidłowo uznany został w zaskarżonej decyzji za dowód niewystarczający do podważenia ustaleń przyjętych w Protokole Komisji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, który ocenił, że przedłożony przez skarżącego dokument nie spełnia wymogów formalnych, a w tym wymogu sporządzenia w określony przepisami sposób przez powołany w tym celu zespół i nie zawiera wymaganych prawem elementów (§ 5 ust. 7 i 8 w zw. z § 13zh ust. 1 pkt 3 lit.b rozp.MR). Wprawdzie w postępowaniu administracyjnym obowiązuje otwarty katalog środków dowodowych (art. 75 § 1 - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny), jednak w tej konkretnej sprawie oferowany przez skarżącego dowód nie stanowi przeciwwagi dla materiału dowodowego zgromadzonego przez organ, przede wszystkim zaś dla Protokołu Komisji.
Postępowanie administracyjne wykazało, że zgodnie z przepisami rozp.MR powołany został zespół (Komisja) o określonych kompetencjach, czego skarżący nie podważa. Efektem prac Komisji był protokół szacowania szkód, który skarżący podpisał bez zastrzeżeń (akta administracyjne, K-1). Zastrzeżenia pojawiły się dopiero po zapoznaniu się przez skarżącego z decyzją odmawiającą przyznania pomocy (decyzja z 2 sierpnia 2021 r.). I właśnie ta okoliczność w połączeniu z budzącym wątpliwości co do bezstronności składem "komisji" sporządzającej protokół z 5 sierpnia 2020 r. została uznana przez Sąd za decydującą dla odmowy wiarygodności tego dokumentu.
Skarżący zapoznał się z Protokołem Komisji sporządzonym 17 lipca 2020 r., o czym świadczy podpisanie go. Zatem już wtedy, lub ewentualnie, składając wniosek o udzielenie pomocy finansowej (29 czerwca 2021 r.) powinien zgłosić organowi zastrzeżenia dotyczące ustaleń zawartych w Protokole Komisji, w tym przedwczesne sporządzenie protokołu szacowania szkód. Zdaniem Sądu omawiany protokół z 5 sierpnia 2020 r. nie jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 76 Kpa (dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone). Jest to dokument prywatny, posiadający zwykłą moc dowodową, zaś jego ujawnienie dopiero w postępowaniu odwoławczym (K-10) przemawia przeciwko uznaniu wiarygodności co do daty powstania, tym bardziej, że nie został opatrzony datą pewną, co w połączeniu z dowolnym składem "komisji", która sporządziła protokół z 5 sierpnia 2020 r. (sołtys, skarżący i inny rolnik) nie pozwala uznać, aby na podstawie tego dowodu zaistniały przesłanki do podważenia ustaleń zawartych w Protokole Komisji.
Zaś co do ewentualnego obowiązku ponownego oszacowania szkód po zebraniu plonów, możliwość taka nie została przewidziana w rozp.MR, które w § 5 ust. 7 pkt 2 lit.a mówi o jednokrotnym oszacowaniu szkód, zaś dwukrotne szacowanie przewiduje w pkt 2 lit.b jedynie do szkód w drzewach owocowych. Sąd za przekonujące uznaje też argumenty użyte przez organ odwoławczy co do jednorazowości zdarzenia losowego w postaci deszczu nawalnego oraz skutków występujących bezpośrednio po tym zdarzeniu.
Nie ma zatem podstaw do przyjęcia za skarżącym, aby stwierdzenie rzeczywistych rozmiarów szkód w uprawie pszenicy ozimej, spowodowanych jednorazowym zdarzeniem w postaci deszczu nawalnego było możliwe dopiero po zebraniu plonów.
Sąd nie dopatrzył się także zarzucanego w skardze naruszenia art. 7, art. 10 oraz art. 14 Kpa (zasada prawdy obiektywnej, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu i zasada pisemności postępowania). Wyżej wyjaśniono, że zastosowane w sprawie przepisy rozp.MR nie przewidują ponownego szacowania szkód w uprawach innych niż uprawa drzew owocowych, wobec czego nieprzeprowadzenie ponownego szacowania nie mogło doprowadzić do naruszenia wskazanych w skardze zasad ogólnych postępowania administracyjnego.
Końcowo dodać należy, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor ARiMR zrealizował wynikający z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "ppsa") obowiązek uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 31 marca 2022 r. I SA/Ol 147/22, uchylającym poprzednią decyzję Dyrektora ARiMR z przyczyn proceduralnych. W obecnie zaskarżonej decyzji organ ten poddał ocenie prawnej przedłożony przez skarżącego dowód, tj. protokół z 5 sierpnia 2020 r. i skonfrontował go z Protokołem Komisji. Wyjaśnił też w przekonujący sposób kwestię rozbieżności co do powierzchni upraw zawartej w Protokole Komisji oraz powierzchni wskazanej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2020 r. Skierował również do organu powołującego ww. Komisję i uzyskał wyjaśnienia w tym zakresie (K-23, K-25).
W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.