Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2011 r. złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej A. S. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia skarżącego wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W skład majątku wchodzi nieruchomość (dom) o pow. 363 m2 oraz grunty zabudowane o powierzchni 399 m2. Dodatkowo skarżący oświadczył, iż posiada środki pieniężne w kwocie 26.300 zł. Miesięcznie uzyskuje dochody z tytułu renty chorobowej w wysokości 1.716,80 zł brutto. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że jest osobą niepełnosprawną, a jedynym jego źródłem utrzymania jest renta chorobowa.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270 ze zm) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zasadą jest, że każdy podmiot wszczynający postępowanie przed sądami administracyjnymi musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów postępowania sądowego. Zgodnie jednak z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. osobie fizycznej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym bądź częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania czy też nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zaistnienia okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie.
Oceniając sytuację materialną skarżącego w kontekście przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że nie spełnił warunków do przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący uzyskuje stałe dochody w kwocie 1.716,80 zł brutto, nadto posiada majątek oraz środki pieniężne w kwocie ponad 26.000 zl. W ocenie orzekającego skarżący jest w stanie z uzyskiwanego dochodu, czy też z posiadanych zasobów pieniężnych opłacić zarówno wpis sądowy od skargi, który w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie jak i inne ewentualne koszty sądowe. Trudno bowiem uznać, że wnioskodawca należy do osób ubogich, wymagających pomocy państwa i tym samym kwalifikujących się do przyznania pomocy w postaci prawa pomocy, w sytuacji gdy jest właścicielem nieruchomości (domu) o powierzchni 363 m2, nadto posiada inne nieruchomości – grunty zabudowane oraz posiada oszczędności w kwocie 26.000 zł. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną.
Z pewnością fakt ten wpływa na obecną sytuację życiową skarżącego, jednakże referendarz sądowy oceniając sytuację skarżącego zobowiązany jest kierować się wyłącznie przesłankami warunkującymi przyznanie prawa pomocy. Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy na celu zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie NSA z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, opublikowane ONSA 2005, Nr 1, poz. 8).
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, na podstawie art. 246§1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji