Uzasadnienie
Spółdzielnia A. (dalej strona, Spółdzielnia, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", które utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z "[...]" nr "[...]" o odmowie przedłużenia (utrzymania) zabezpieczenia zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 sierpnia 2013r. do 31 stycznia 2015r. w kwocie "[...]" "[...]" (-set tys.) zł.
Jak wynika z przedstawionych Sądowi przez organ akt sprawy i podjętych rozstrzygnięć, Prezydent (dalej Prezydent, organ pierwszej instancji) postanowieniem z "[...]" 2016r. nr "[...]" dokonał zabezpieczenia ww. kwoty w formie depozytu na wniosek Spółdzielni, w trybie art. 33 d § 2 pkt 6 i art. 33 g ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (karta nr 4 akt administracyjnych). W wyniku zażalenia Spółdzielni Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ drugiej instancji, organ odwoławczy) uchyliło rozstrzygnięcie Prezydenta postanowieniem z "[...]" 2016r. (k. 5).
Do akt sprawy dołączono pismo z dnia 10 maja 2017r. (k. 6), w którym Spółdzielnia w odpowiedzi na pismo Prezydenta doręczone 8 maja 2017r., podtrzymała swój wniosek z 13 kwietnia 2017r. L.dz. "[...]" o przedłużenie (utrzymanie) przyjętych zabezpieczeń jakie wpłynęły na konto depozytowe Urzędu Miasta do czasu ostatecznego i prawomocnego zakończenia toczących się postępowań dotyczących określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe za okres od 1 lipca 2013r. do 31 stycznia 2015r. Wniosku z 13 kwietnia 2017r. nie dołączono do akt niniejszej sprawy.
Spółdzielnia wystąpiła w dniu 30 maja 2017r. (k. 65, 66 akt administracyjnych) o ustanowienie zabezpieczenia na podstawie art. 33 d § 2 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa. W treści wniosku podała, że pismem z dnia 10 maja 2017r. złożyła wniosek o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia na podstawie art. 33 g Ordynacji podatkowej, a organ był obowiązany do jego rozpoznania w formie postanowienia.
Decyzją z dnia "[...]" 2017r., organ pierwszej instancji, powołując się na art. 208 w związku z art. 239 f Ordynacji podatkowej, umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku z 10 maja 2017r. w zakresie przedłużenia (utrzymania) przyjętych zabezpieczeń dotyczących ww. zobowiązania za okres od 1 lipca 2013r. do 31 stycznia 2015r. (k. 69). Na skutek wniesienia odwołania Kolegium uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia – decyzja SKO z 11 października 2017r. (k. 82, 83).
Prezydent postanowieniem z "[...]" nr "[...]", będącym przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, odmówił przedłużenia (utrzymania) zabezpieczenia zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 sierpnia 2013r. do 31 stycznia 2015r. w kwocie "[...]" "[...]" (-set tys.) zł (k. 85, 86). Jako podstawę prawną wskazano art. 33 g, w związku z art. 239 f w zw. z art. 33 § 1 i 2, 33 d, 33 f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej O.p.), oraz w związku z art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 250).
Organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że nie występują przesłanki z art. 33 § 1 O.p. uzasadniające przedłużenie (utrzymanie) zabezpieczenia. Odpadł bowiem zarówno cel poprzedniego zabezpieczenia - zagrożenie egzekucją, jak też nie zachodzi obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Strona jest podmiotem majątkowo wiarygodnym, uiszczającym należności publicznoprawne. Posiada majątek, środki finansowe oraz wpływy od członków spółdzielni, które gwarantują wykonanie zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sytuacja finansowa i majątkowa strony w świetle danych będących w posiadaniu organu I instancji, jest dobra.
Spółdzielnia w zażaleniu na to postanowienie wniosła o jego uchylenie i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 33 d § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 33 f § 2 i art. 33 § 1 i § 2 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w związku z przyjęciem, że brak było podstaw do przedłużenia przyjętego wcześniej zabezpieczenia w kwocie "[...]" "[...]" (-set tys.) zł.
SKO postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z "[...]". W uzasadnieniu wskazało, że art. 239 f Ordynacji podatkowej, nie ma w sprawie zastosowania, ponieważ w obrocie nie funkcjonuje ostateczna decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od sierpnia 2013r. do stycznia 2015r. Podobnie w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie ma również zastosowania art. 33 d § 1 O.p. który stanowi, że zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2. Brak jest bowiem na tym etapie postępowania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym.
W niniejszej sprawie nadal toczy się postępowanie administracyjne, bowiem z urzędu znany jest fakt, że decyzją nr "[...]" Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta, nr "[...]" wydaną w dniu "[...]" 2017r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe za okres od 1 sierpnia 2013r. do 31 stycznia 2015r. w łącznej kwocie "[...]" (mln) zł i postanowiło sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
Organ drugiej instancji uznał, że zastosowanie może mieć w sprawie art. 33 § 1 i 2 O.p. Podał, że stosownie do treści tych przepisów, które de facto stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.
Organ wskazał, że w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać zabezpieczenia również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Przy czym w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 O.p.).
SKO oceniło na tle powyższego, że art. 33 § 2 O.p. pozwala na zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Warunkiem zastosowania zabezpieczenia w tym wypadku jest prowadzenie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, zmierzających do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Przesłanką zaś wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie przepisów art. 33 § 1 i 2 O.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji takiej obawy nie posiada, czemu dał wyraz w zakwestionowanym postanowieniu. Jak bowiem wskazał w uzasadnieniu, Spółdzielnia jest podmiotem majątkowo wiarygodnym, uiszczającym należności publicznoprawne. Posiada majątek, środki finansowe oraz wpływy od swoich członków, co gwarantuje wykonanie zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dodał, że w świetle posiadanych przez niego informacji, sytuacja finansowa i majątkowa jest dobra.
W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem Prezydenta, oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 33 d § 2 O.p. w związku z art. 33 f § 2 O.p. i art. 33 § 1 i § 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, w związku z przyjęciem, że brak było podstaw do przedłużenia przyjętego wcześniej zabezpieczenia w kwocie "[...]" "[...]" (-set tys.) zł.
W treści skargi Spółdzielnia zarzuciła, że organ podatkowy błędnie oparł się jedynie na art. 31 § 1 i 2 O.p., który ściśle określa przesłanki ustanowienia zabezpieczenia z urzędu przez organ, natomiast pominął treść art. 33 d § 1 i 2 O.p., z którego wynika, że przyjęcie zabezpieczenia może nastąpić na wniosek podatnika, niezależnie od zaistnienia przesłanek z art. 31 § 1 i 2 O.p. Zgodnie natomiast z jednolitą wykładnią przepisu art. 33 d § 1 i 2 O.p. - wbrew stanowisku organu podatkowego, "podatnik może wystąpić z wnioskiem do organu podatkowego o zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji, a w przypadku samowymiaru przed terminem płatności podatku - w sposób przez siebie wskazany (tak: komentarz do art. 33 d § 2 O.p. - red. prof. dr hab. Henryk Dzwonkowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd.
- 6. Warszawa 2016r.)".
Na gruncie niniejszej sprawy organ mógł i powinien był przedłużyć istniejące zabezpieczenie na podstawie wspomnianego art. 33 d § 1 i 2 O.p. Przesłanka ustanowienia zabezpieczenia, o której mowa w art. 33 § 1 i 2 O.p. ("uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane") ma zastosowanie jedynie w przypadku ustanowienia zabezpieczenia z urzędu a nie na wniosek skarżącego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadniona obawa organu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane nie jest przesłanką ustanowienia zabezpieczenia na wniosek strony.
Ponadto przedmiotowe zabezpieczenie było już raz przedłużone przez organ i to w analogicznej sytuacji. Organ podatkowy wówczas uznał, że nie ma przeciwwskazań do przedłużenia trwania zabezpieczenia, a w chwili obecnej (pomimo stosownego wniosku strony) uważa, że są.
Dodatkowo omawiane zabezpieczenie pozwala podatnikowi uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z naliczaniem odsetek podatkowych, w szczególności gdy postępowanie podatkowe jest prowadzone przez organ w sposób przewlekły tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Z drugiej strony zabezpiecza interes organu podatkowego, który otrzymując realne zabezpieczenie należności pieniężnej w kwocie blisko 1 mln zł, nie musi się obawiać o ewentualne wykonanie zobowiązania podatkowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.".
W wyroku z dnia 25 stycznia 2017r., sygn. akt I FSK 1878/16 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "dopiero wówczas, gdy obie przesłanki są spełnione łącznie, możliwe jest badanie warunków, o których mowa w art. 239f § 1 pkt 1 i 2 O.p. Innymi słowy, jeśli wniosek nie dotyczy decyzji ostatecznej lub strona nie wnosi skargi do sądu administracyjnego, organ nie ma podstaw prawnych do oceny szczegółowych przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. W komentowanym artykule ustawodawca określił formę procesową orzekania przez organ w przedmiocie przyjęcia zabezpieczenia oraz przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia".
W rozpoznanej sprawie zakresem kognicji Sądu nie jest objęta kwestia przyjęcia przez organ dobrowolnego zabezpieczenia. Przedmiotem rozpoznania jest bowiem sprawa przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia. W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2 O.p., lub przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie.
Użyty w tym przepisie zwrot "w sprawie" pozwala stwierdzić, że organ wydaje postanowienie w przypadku zarówno pozytywnego, jak i negatywnego rozstrzygnięcia obu tych kwestii. W każdym z tych przypadków na wydane postanowienie stronie służy też zażalenie, a w dalszej kolejności także skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Zabezpieczenie na wniosek, określane również jako dobrowolne, korzysta z pierwszeństwa przed zabezpieczeniem dokonywanym w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jeżeli został złożony wniosek o zabezpieczenie dobrowolne, to zabezpieczenie w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji możliwe jest dopiero po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia wnioskowanego przez podatnika (art. 33d § 3 O.p.). Ponadto w przypadku gdy wniosek o zabezpieczenie dobrowolne został złożony już po ustanowieniu zabezpieczenia w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres zabezpieczenia ustanowionego w tym trybie podlega uchyleniu lub zmianie w takim zakresie, w jakim przyjęte zostało zabezpieczenie na wniosek (art. 33d § 4 O.p.).
W praktyce pojawiła się wątpliwość, czy przedmiotem dobrowolnego zabezpieczenia może być należność wynikająca z decyzji nieostatecznej organu podatkowego, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. W wyroku z 30.04.2015r. (I FSK 443/14, CBOSA) NSA wyraził pogląd, że "w stanie prawnym obowiązującym od 1.01.2009r., dopuszczalne jest na podstawie art. 33d § 1 i § 2 (...), na wniosek strony zabezpieczenie wykonania decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w art. 33d § 1 O.p. sformułowanie "decyzja nakładająca obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym" należy odnosić do wszystkich decyzji nakładających na ich adresatów obowiązki, które mogą być wyegzekwowane w trybie przymusowym. Dobrowolne zabezpieczenie decyzji nieostatecznej, nawet takiej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, zabezpiecza podatnika przed ingerencją organu egzekucyjnego, którego działania mogłyby utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej.
Poza zakresem normy prawnej zawartej w art. 33d § 1 O.p. będą decyzje, które ze swej istoty nie mogą podlegać przymusowemu wykonaniu, np. decyzja umarzająca zaległość podatkową, decyzja o rozłożeniu płatności na raty, odraczająca terminy płatności czy też inne tego typu akty administracyjne.
W postępowaniu w sprawie wniosku o dobrowolne zabezpieczenie znajdują zastosowanie przepisy działu IV ordynacji podatkowej "Postępowanie podatkowe". Należy zgodzić się z poglądem, że bez względu na to, na jakim etapie znajduje się postępowanie wymiarowe, właściwy do rozpatrzenia wniosku o zabezpieczenie jest organ podatkowy pierwszej instancji. Dokonując wyboru formy zabezpieczenia, strona powinna tę formę w sposób precyzyjny określić oraz dołączyć do wniosku o przyjęcie zabezpieczenia dokumenty, z których wynikałoby dokonanie zabezpieczenia w formach określonych w art. 33d O.p., brak jest bowiem podstaw prawnych, by uznać, że organ najpierw orzeka o zgodzie na przyjęcie zabezpieczenia, a następnie o jego przyjęciu (wyrok NSA z 25.06.2010r., I FSK 1124/09, POP 2011, z. 3, s. 276).
W sprawie przyjęcia zabezpieczenia organ wydaje postanowienie, na które przysługuje zażalenie (art. 33g O.p.). Jeżeli w trakcie postępowania zażaleniowego w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia zobowiązania wyegzekwowano dochodzoną należność, to postępowanie to staje się bezprzedmiotowe (wyrok NSA z 10.12.2010r., I FSK 2081/09, POP 2011, z. 4, s. 353–355).
W orzecznictwie nie ma zgodności poglądów w kwestii, czy wniosek podatnika o dokonanie zabezpieczenia w wybranej przez niego formie jest dla organu wiążący. Z jednej strony prezentowane jest stanowisko, że organ podatkowy nie ma obowiązku przyjęcia zabezpieczenia oferowanego przez podatnika w jednej z form przewidzianych w art. 33d O.p. Dla jego uzasadnienia przytaczany jest argument, że o przyjęciu zabezpieczenia i o odmowie jego przyjęcia organ orzeka w formie postanowienia. Nie oznacza to, że przyjęcie oferowanego zabezpieczenia jest obowiązkiem organu podatkowego, w takim razie stanowiłoby to bowiem czynność materialno-techniczną, a racjonalny ustawodawca w art. 33g O.p. nakazałby wydawanie postanowień o "odmowie przyjęcia zabezpieczenia", a nie "w sprawie jego przyjęcia".
Ponadto cel oraz funkcje instytucji przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia nie pozwalają na interpretowanie art. 33g O.p. w ten sposób, że organ skarbowy, zobowiązany do ochrony interesów wierzyciela – Skarbu Państwa, związany jest wnioskiem podatnika. W każdej sytuacji organ podatkowy zobowiązany jest do oceny, czy przyjęcie zabezpieczenia w danej sytuacji faktycznej i prawnej leży w interesie Skarbu Państwa. Wierzyciel nie może być przecież zmuszany do przyjmowania zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, w sytuacji gdy uważa, że czynność ta nie leży w jego interesie (zob. wyroki NSA: z 24.03.2009r., II FSK 1683/08, LEX nr 575736; z 24.03.2009r., II FSK 1684/08, LEX nr 575737; z 10.12.2010r., I FSK 2081/09, POP 2011, z. 4, s. 353; z 4.04.2012r., II FSK 1976/10, LEX nr 1410606; z 4.04.2012r., II FSK 1858/10, LEX nr 1291557).
Natomiast według innego poglądu, za którym opowiedziała się także część doktryny, jeżeli wniosek podatnika o dokonanie zabezpieczenia w wybranej przez niego formie spełnia wszystkie wymogi formalne oraz określa dopuszczalną formę zabezpieczenia, organ podatkowy jest zobowiązany przyjąć wnioskowane zabezpieczenie. Fakt przyjęcia zabezpieczenia przez organy podatkowe w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, nie uprawnia tych organów do stosowania dowolnego uznania administracyjnego, treść art. 33g O.p. nie daje bowiem takiej możliwości. Użycie w tym przepisie formuły "wydaje postanowienie" zamiast "może wydać postanowienie" wyklucza możliwość odmowy przyjęcia zabezpieczenia, gdy strona dopełniła formalnych jego warunków, i nie pozwala na doszukiwanie się w drodze wykładni celowościowej jakichkolwiek innych – poza wymienioną – przesłanek, od których organ może uzależnić przyjęcie zabezpieczenia (zob. wyroki NSA: z 8.05.2009r., I FSK 166/08, POP 2009, z. 5, s. 427; z 16.12.2009r., II FSK 1598/08, LEX nr 564240; z 7.04.2011r., II FSK 2046/09, LEX nr 1081293).
Zgodnie z wolą ustawodawcy podatnikowi umożliwiono dobrowolne wykonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Po pierwsze, podatnik ma możliwość wybrania wykonania zabezpieczenia w tzw. trybie "dobrowolnym", co wynika z art. 33d § 1 O.p. Po drugie, co wynika już z komentowanego artykułu, w ramach tego trybu podatnik ma także możliwość wyboru formy tego zabezpieczenia - oczywiście spośród form wskazanych przez ustawodawcę w art. 33d § 2 O.p.
Dodany nowelą par. 2 art. 33 f pozwala na przedłużenie, na wniosek strony, dobrowolnego zabezpieczenia ustanowionego w postępowaniu zabezpieczającym (przedwymiarowym) na okres po wydaniu decyzji wymiarowej, a następnie na okres postępowania przed sądem administracyjnym. Zdaniem projektodawców tej zmiany przyjęte rozwiązanie spowoduje, że podatnik nie będzie musiał ponosić dodatkowych kosztów związanych z ponownym składaniem wniosku o przyjęcie zabezpieczenia (por. Komentarz do O.p. Lexis Nexsis wydanie 5, str. 255, autorzy. S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński. R. Hauser, A. Kabat. M. Niezgódka – Medyk).
W świetle stanu faktycznego, który jest bezsporny, Sąd uznaje zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 33 d § 2 O.p. w związku z art. 33 f § 2 O.p. i art. 33 § 1 i § 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, w związku z przyjęciem, że brak było podstaw do przedłużenia przyjętego wcześniej zabezpieczenia w kwocie "[...]" "[...]" (-set tys.) zł.
W świetle całokształtu argumentacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia skargi jako zasadnej Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej łączną kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składają się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (radcy prawnego) w kwocie 480 zł tytułem zastępstwa procesowego, ustalone na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2018r., poz. 265).