Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 18 lutego 2004r w sprawie wymiaru Z. P. podatku od nieruchomości na 2004r. w kwocie 22.785,40 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy I instancji przy ustalaniu wysokości podatku za podstawę wymiaru przyjął powierzchnię budynku związanego z działalnością gospodarczą stanowiącą 1370,50 m2 i powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą – 5141 m2 oraz zastosował stawki podatkowe określone Uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości.
Przytoczył treść art.3 ust.1 i art.2 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9 z 2002r., poz.84 z p. zm.) oraz zawartą w art.1a ust.1 pkt 3 tej ustawy definicję "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej".
Ponadto wskazał na wynikające z art.2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101, poz.1178 z p. zm.) pojęcie działalności gospodarczej.
Wyjaśnił, że Z. P. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A", w której wykorzystuje nieruchomość gruntową o powierzchni 5141 m2 położoną w B. przy ul. C. zabudowaną budynkiem magazynowym o powierzchni 658,80 m2 oraz budynkiem biurowo-magazynowym o powierzchni 711,70 m2. Bezspornie podatnik jest przedsiębiorcą, a zatem wszelkie grunty oraz budynki, które posiada z wyjątkiem budynków mieszkalnych i gruntów z nimi związanych powinny być opodatkowane według stawek określonych w Uchwale Rady Miejskiej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej czyli najwyższych. Nadto wyjaśnił odnosząc się do zarzutów odwołania, że czasowe niewykorzystywanie budynku czy też gruntu dla celów prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia zastosowania wobec nich stawek jak dla gruntów i budynków pozostałych.
W skardze na powyższą decyzję Z. P. stwierdził, iż z uwagi na obniżenie stanu zapasów towarów przechowywanych w magazynach spowodowanych spadkiem sprzedaży materiałów budowlanych dokonał wyłączenia z działalności gospodarczej części powierzchni w budynkach magazynowych jak i w powierzchni gruntów. W ocenie skarżącego z treści art.1a ust.3 pkt 3 i art.6 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że podatkowi od nieruchomości nie podlegają posiadane przez przedsiębiorcę nieruchomości znajdujące się w złym stanie technicznym jak i nieruchomości wykorzystywane przez celów nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skoro posiadana przez niego powierzchnia magazynowa i gruntu jest nadmierna dla potrzeb prowadzonej działalności to ma prawo wyłączyć ją i przeznaczyć na cele prywatne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do treści art.1a pkt 3 ustawy z dnia 12stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca uznaje wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni widnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku niewykorzystania przez przedsiębiorcę posiadanych nieruchomości w całości lub w części wyłącznym kryterium, na podstawie którego do ich opodatkowania mogą mieć zastosowanie stawki inne niż przewidziane w stosownej uchwale Rady Gminy dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą jest niewykorzystanie nieruchomości ze względów technicznych. Taka sytuacja nie zachodzi w sprawie niniejszej.
Nie ma racji skarżący, wywodząc, iż podjęta przez niego decyzja o "wyłączeniu" części nieruchomości z działalności gospodarczej ze względów ekonomicznych i przeznaczeniu jej na cele prywatne stanowi zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mającą wpływ na wysokość opodatkowania w roku podatkowym.
W stanie faktycznym sprawy przedmiotem opodatkowania (który został częściowo "wyłączony") jest budynek magazynowo-biurowy i związany z nim grunt, a zatem nieruchomość, która z istoty swojej służy działalności gospodarczej. Przeznaczenie na "cele prywatne" nie zmieniło faktu posiadania jej w dalszym ciągu przez podatnika będącego przedsiębiorcą. Dla przyjęcia, że rzeczywiście nastąpiła "zmiana sposobu wykorzystania" powodująca zmianę wysokości opodatkowania musiałaby nastąpić zmiana charakteru budynku z użytkowego na mieszkalny.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.