Uzasadnienie
I SA/OI 223/05
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2005 r., na podstawie art. 220 § 2 i art. 233 § l pkt l, w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 2.02.2005r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18.01.2005r., znak: "[...]", którym pozostawiono bez rozpatrzenia podanie złożone w dniu 27.12.2004r. o umorzenie wszystkich zaległości podatkowych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Strona w dniu 24.12.2004r. złożyła wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Organ podatkowy I instancji pismem 28.12.2004r., znak: "[...]", na podstawie art. 169 § l Ordynacji podatkowej, wezwał Stronę do usunięcia braków przedmiotowego wniosku poprzez: określenie rodzaju pomocy o którą Strona się ubiega, oraz o ile wniosek dotyczy pomocy de minimis o wysokości pomocy publicznej otrzymanej w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień wystąpienia o pomoc, a także określenie rodzaju i kwoty zaległości podatkowych oraz okresu jakiego dotyczą.
Pouczono Stronę, iż nie usunięcie w/w braków w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z uwagi na fakt, iż Strona nie usunęła braków przedmiotowego wniosku w wyznaczonym terminie. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż złożone podanie nie spełniało wymogów określonych w art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, oraz art. 37 ust. l i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U.Nr 123, poz. 1291) i zaskarżonym postanowieniem z dnia 18.01.2005r., znak: "[...]", pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Strony z dnia 27.12.2004r. o umorzenie wszystkich zaległości podatkowych.
W złożonym zażaleniu Strona zarzuciła, iż postanowienie nie dotyczy zasadniczego, w pełni uzasadnionego wniosku z dnia 24.12.2004r. o cofnięcie aktu oskarżenia i umorzenie zaległości podatkowych.
Rozpatrując przedmiotowe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej zważył, co następuje. Zgodnie z art. 168 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym_wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Art. 169 § l Ordynacji podatkowej, stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Stosownie do art. 67 § la Ordynacji podatkowej umarzanie zaległości podatkowych (...) na wniosek podatnika będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291). Jak wynika z art. 37 ust. l w/w ustawy podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w ciągu 3 ostatnich lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, iż podmiot ubiegający się o pomoc inną, niż pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierającej w szczególności dane o dacie jej udzielenia, podstawie prawnej, formie i przeznaczeniu.
W związku z powyższym wskazać należy, iż niniejsza informacja, jak wynika z w.cyt. przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest istotnym wymogiem podania, którą należy złożyć wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy. Bezspornym w sprawie jest, że Strona nie usunęła braków podania o umorzenie zaległości podatkowych, poprzez złożenie takiego oświadczenia. Zatem prawidłowo organ podatkowy I instancji pozostawił podanie z dnia 24.12.2004r. bez rozpatrzenia, jako że nie spełnia ono wymogów określonych przepisami prawa. Wskazać trzeba, iż pomimo braku takiego obowiązku, organ odwoławczy zastosował w niniejszej sprawie instytucję przewidzianą w art. 200 Ordynacji podatkowej, dwukrotnie zawiadamiając Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Strona wprawdzie w pismach z dnia 17.03.2005r. i 25.03.2005r. wyraziła chęć zapoznania się z aktami sprawy.
Jednakże ani w wyznaczonym zawiadomieniami terminie, ani do dnia wydania niniejszego postanowienia Strona nie skorzystała z powyższej możliwości. Powyższe uchybienie organu odwoławczego i tak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż brak jest podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18.01.2005r., znak: "[...]". Strona, jak wyżej wskazano, w postępowaniu podatkowym przed organem podatkowym I instancji nie uzupełniła istotnego wymogu podania, co skutkowało pozostawieniem podania bez rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej orzekł jak w sentencji.
Skargę do Sądu wniósł L. B. Wskazał, że domagał się umorzenia zaległości podatkowej odnośnie wszystkich podatków. Podkreślił, że decyzja zapadła z pominięciem rzetelnej analizy sytuacji materialnej wnioskodawcy. W konsekwencji domagał się on uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i domagał się oddalenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna. Z wniosku skarżącego z dnia 24 XII 2004 r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że wnioskodawca L. B. prowadzi działalność gospodarczą. Z treści wniosku wynika również, że domagał się on umorzenia wszystkich zaległości podatkowych. Wykaz tych zaległości został wyszczególniony w informacji (k. 22- 23 akt podatkowych.). Z tych podstawowych faktów wynika, że przedmiotowy wniosek spełniał wymogi formalnoprawne, a zatem brak było podstaw do żądania jego uzupełnienia, a tym bardziej do jego zwrotu z przyczyn formalnych. Instytucja wzywania do usunięcia braków formalnych ma służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów, nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. (wyrok NSA z dnia 23 I 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, poz. 114). W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w rzeczywistości wystosował do skarżącego wezwanie, którego celem było merytoryczne rozpoznanie wniosku (k.17 akt podatkowych).
Ponadto powyższe wezwanie zostało sformułowane alternatywnie i to w taki sposób, aby wnioskodawca dokonał kwalifikacji prawnej własnego wniosku. Tymczasem kwalifikacja prawna wniosku powinna być dokonana przez organy skarbowe. Z treści wniosku wynikało, że L. B. jest przedsiębiorcą. A zatem przy rozpoznaniu wniosku o umorzenie zaległości podatkowej organy skarbowe uwzględniają przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z dnia 31 maja 2004 r., 123.1291). Zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej określają przepisy art. 36, art. 73 oraz art. 86-89 i art. 296 Traktatu WE - art. 3 cytowanej ustawy. Rozporządzenie Komisji (WE) NR 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. UE L z dnia 13 stycznia 2001 r. Dz.U.UE.L.01.10.30) określa zasady tej pomocy.
Ogólna kwota pomocy de minimis przyznana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 100.000 euro w jakimkolwiek okresie trzech lat. Pułap ten stosuje się bez względu na formę pomocy i jej cel.. Pułap określony w ust. 2 wyrażony jest jako dotacja pieniężna Wszystkie użyte wartości są wartościami brutto, to znaczy nieuwzględniającymi potrąceń z tytułu podatków bezpośrednich. W przypadku gdy pomoc udzielana jest w formie innej niż dotacja, kwota pomocy stanowi subwencyjny ekwiwalent pomocy brutto. Pomoc wypłacana w kilku ratach dyskontowana jest do wartości w momencie przyznania dotacji. Stopa procentowa zastosowana do celów dyskontowych oraz do obliczenia kwoty pomocy w przypadku pożyczki uprzywilejowanej jest stopą referencyjną stosowaną w momencie przyznania dotacji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 169 Ordynacji podatkowej, gdyż wniosek skarżącego spełniał wymogi formalne i powinien być rozpoznany merytorycznie.
Merytoryczne rozpoznanie wniosku wymaga podjęcia czynności procesowych określonych w art. 121, 122, 123, 124, 180, 187 § l, 188, 191 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego na podstawie art.145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zm.) należało orzec jak w pkt. I wyroku. O treści określonej w pkt. II wyroku Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 P.p.s.a. O ściągnięciu wpisu od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa- kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie orzeczono na podstawie art. 200 i art. 223 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 221, poz. 2193), gdyż skarżący wpisu nie uiścił. (pkt III wyroku).