Uzasadnienie
A. i A. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz orzeczenia solidarnej odpowiedzialności A.B. i A. B. – byłych wspólników zlikwidowanej Spółki A za zobowiązania tej Spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2005 r.. Wnosząc o uchylenie wymienionej decyzji podali również, iż wnoszą skargę na postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia "[...]" w przedmiocie wyrażenia zgody na dokonanie przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej przeszukania lokali należących do skarżących i ich pełnomocnika, A.A. – doradcy podatkowego oraz zatwierdzenia protokołów z przeszukań tych lokali.
W uzasadnieniu zarzucili postanowieniu Prokuratora naruszenie przepisów prawa, tj. art. 288 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 217 § 4 i art. 224 § 2 Kodeksu postępowania karnego. Jak podali, nie zapoznając się dogłębnie z aktami sprawy, prokuratorzy usankcjonowali pozbawione podstaw prawnych działania organu kontroli skarbowej. Odmowa w związku z postępowaniem podatkowym w sprawie, wydania przez podatników dokumentów wynikała bowiem wyłącznie z faktu, iż toczyło się wobec nich kilka kontroli jednocześnie. To zaś naruszało art. 82 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
W ocenie skarżących, postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia "[...]" zostało oparte w całości o treść zawierającego nieprawdziwe twierdzenia wniosku organu kontroli skarbowej, przy czym nie przeprowadzono uprzedniej weryfikacji tego wniosku. Ponadto w uzasadnieniu wymienionego postanowienia nie odniesiono się do kwestii obowiązku ochrony tajemnicy zawodowej wynikającej z art. 37 ustawy o doradztwie podatkowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a.,. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z mocy art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W omawianej sprawie należy stwierdzić, że postanowienie prokuratora wydane na mocy art. 437 § 1 i art. 465 § 1 Kodeksu postępowania karnego nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji, tego typu działania wymienionego organu nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nie mieszczą się one w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi tego sądu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 p.p.s.a.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie wymienionych przepisów p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.