Uzasadnienie
W dniu 19 maja 2010r. T.C. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia opłaty za przechowywanie towarów w magazynie depozytowym Urzędu Celnego.
W skardze wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz o zwolnienie od kosztów sądowych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał obrazę prawa materialnego polegającą na celowym wydłużaniu okresu przechowywania dowodów rzeczowych. Kwestionował przyjętą przez organy celne datę uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku towarów.
Postanowieniem Referendarza WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Ol 373/10 skarżącemu przyznano prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
Na podstawie postanowienia WSA z dnia 26 lipca 2010r. sygn. akt I SA/Ol 373/10 postępowanie sądowe było zawieszone do dnia 12.01.2012r. i podjęte po ustaniu przyczyny zawieszenia, tj. wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 15 listopada 2011r. sygn. akt. P 29/10 (opublikowanego w Dz. U nr. 254 z 25.11. 2011r.). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 93 ust.2 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne- w zakresie, w jakim dotyczy stawki opłaty za przechowanie w depozycie organu celnego towarów zajętych na podstawie art. 30 ust.1 ustawy – Prawo celne, z art. 2 i art. 92 ust.1 Konstytucji RP, oraz o niezgodności z art.92 ust.1 Konstytucji - § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne, w zakresie, w jakim określa minimalną stawkę opłaty za przechowanie towarów w depozycie organu celnego.
Rozprawa została wyznaczona na dzień 15.02.2012r. Pismem z dnia 13.02.2012r. Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania, załączając kopię postanowienia z dnia "[...]" nr "[...]".
Wymienionym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr.153 poz 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. organ celny uwzględnił zarzuty skargi. Uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" Nr "[...]", ustalił wysokość opłaty depozytowej na kwotę 4 zł. i odstąpił od jej pobrania.
Skorzystanie przez Dyrektora Izby Celnej z przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a instytucji autokontroli zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia spowodowało zaistnienie przesłanki umorzenia postępowania przed sądem, z uwagi na brak aktu mającego być przedmiotem oceny pod względem zgodności z prawem.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.