Uzasadnienie
B. D. (dalej jako strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z "[...]" r. nr "[...]". Wskazanym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy własne postanowienie z "[.1.]" r. nr "[...]" w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz przekazanych Sądowi akt sprawy także przy sprawie o sygn. akt I SA/Ol 655/20, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej NUS) w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego z majątku A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. przy ul. "[...]" (dalej A., zobowiązana, spółka) na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez NUS jako wierzyciela, zawiadomieniami z 3 sierpnia 2015 r. oraz z 21 grudnia 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych należnych zobowiązanej Spółce od skarżącej prowadzącej działalność gospodarczą pod wykazywanym adresem w tej samej lokalizacji co zobowiązana. Skarżąca w odpowiedzi na zajęcia, jako dłużnik zajętej wierzytelności uznała wierzytelność i przekazała organowi egzekucyjnemu łącznie kwotę 401.770 zł.
Po przeprowadzeniu kontroli w zakresie prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego po wydaniu postanowienia NUS z "[.a.]" r. uchylonego przez DIAS postanowieniem z "[.b.]" r., wobec oddalenia skargi na ww. postanowienie DIAS przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z 9 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 44/20, NUS postanowieniem z "[.c.]" r. określił wysokość nieprzekazanej wierzytelności pieniężnej przez skarżącą na łączną kwotę 1.355.328,86 zł. Na skutek zażalenia skarżącej DIAS postanowieniem z "[.d.]" r. nr "[...]" utrzymał w mocy postanowienie NUS z "[.c.]" r.. WSA w Olsztynie wyrokiem z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 655/20 oddalił skargę strony na postanowienie DIAS z "[.d.]" r..
Natomiast postanowieniem z "[.1.]" r. nr "[...]", DIAS, działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; zwana dalej: k.p.a.), sprostował oczywistą omyłkę pisarską, polegającą na błędnym wskazaniu wysokości nieprzekazanej wierzytelności: "1.335.328,86 zł" zamiast kwoty "1.355.328,86 zł" na stronach: 1, 8, 9 i 10 ww. postanowienia z "[.d.]" r..
W uzasadnieniu podał, że materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli dłużnika zajętej wierzytelności potwierdza, że skarżąca, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie przekazała należnych kwot na poczet realizacji zajęcia, a wyliczona przez organ egzekucyjny i nieprzekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności należność wyniosła 1.355.328,86 zł. Niezgodność w ww. postanowieniu z "[.d.]" r. wystąpiła na stronie nr 1 w wierszu dziewiątym akapitu pierwszego przedmiotowego postanowienia, na stronie nr 8 w wierszu trzynastym akapitu czwartego, na stronie nr 9 w wierszu piątym akapitu pierwszego, na stronie nr 10 w wierszu trzecim akapitu trzeciego. DIAS podkreślił, że w dalszej części uzasadnienia postanowienia prawidłowo wskazano określoną przez NUS kwotę wierzytelności nieprzekazaną przez dłużnika zajętej wierzytelności.
Strona, reprezentowana przez doradcę podatkowego, złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 k.p.a.. Podniosła, że wskazany przez organ odwoławczy błąd nie może być określany jako oczywista omyłka pisarska. Jest to omyłka istotna, gdyż dotyczy kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności pieniężnej, wykazanej w sentencji postanowienia. Omyłka ta ma podłoże merytoryczne, a jej sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Powołano wyrok NSA oz. w Poznaniu z 19 grudnia 2002 r. sygn. akt I SA/Po 1022/01 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 12 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 51/13.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, DIAS ww. postanowieniem z "[...]" r. utrzymał w mocy własne postanowienie z "[.1.]" r.. Powołał w sentencji art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 126 i art. 127 § 3 k.p.a., w zw. z art. 17 § 1b i art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., zwana dalej u.p.e.a.).
W uzasadnieniu DIAS podał, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten ma zastosowanie do postanowień wydanych w toku postępowania egzekucyjnego, na mocy odesłania wynikającego z art. 18 u.p.e.a..
Organ odwoławczy powołał wyroki NSA: z 28 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1355/16, z 29 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 2800/18 i z 2 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 770/20. Zgodził się ze stanowiskiem przedstawionym w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji, że omyłka pisarska polegająca na wskazaniu kwoty "1.335.328,86 zł" zamiast kwoty "1.355.328,86 zł", jest błędem oczywistym i nieistotnym. Organ wskazując w zakwestionowanym postanowieniu określoną przez NUS kwotę nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności, przez omyłkę wpisał, jako trzecią cyfrę kwoty cyfrę "3", zamiast cyfry "5". W ocenie DIAS błąd ten jest wyraźnie widoczny i wynika z omyłkowego powtórzenia cyfry "3", zamiast wpisania cyfry "5". Taki zapis kwoty, wynikający z błędu pisarskiego - komputerowego przestawienia cyfr - uznał zatem za niezamierzony.
Tym samym jako niezasadne ocenił zarzuty zażalenia o naruszeniu art. 113 § 1 k.p.a.. Natychmiastowe i niepozostawiające jakichkolwiek wątpliwości wykrycie powyższego uchybienia nastąpiło poprzez zestawienie określonej wysokości nieprzekazanej wierzytelności pieniężnej przez skarżącą, z treścią ww. postanowienia NUS z "[.c.]" r. oraz z aktami sprawy. W związku z powyższym, w ocenie DIAS, omawiana omyłka pisarska ma charakter oczywistej, typowej omyłki, której sprostowania organ mógł dokonać w trybie art. 113 § 1 k.p.a..
Ponadto, wbrew twierdzeniom strony, poprzez sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie doszło do zmiany merytorycznej postanowienia z "[.d.]" r.. Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki ma charakter techniczno-naprawczy. Postanowienie DIAS z "[.1.]" r. było wydane z urzędu. Zaskarżone obecnie postanowienie w żaden sposób nie zmienia merytorycznego zakresu postanowienia z "[.d.]" r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych sprawy. Przy czym w uzasadnieniu postanowienia z "[.d.]" r., w części dotyczącej przedstawienia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, to jest na stronie 4 w wierszu 12 i 33 oraz na stronie 6 w wierszu 16, DIAS prawidłowo wskazał kwotę nieprzekazaną przez dłużnika zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu w wysokości 1.355.328,86 zł. DIAS po rozpatrzeniu zażalenia dłużnika zajętej wierzytelności utrzymał w mocy postanowienie NUS z "[.c.]" r.. Postanowienie organu odwoławczego potwierdzało ustalenia organu pierwszej instancji, który to organ określił wysokość nieprzekazanej przez skarżącą wierzytelności pieniężnej w kwocie 1.355.328,86 zł. Postanowienie z "[.1.]" r. o sprostowaniu oczywistej omyłki stało się integralną częścią postanowienia DIAS z "[.d.]" r.. Za niezasadne uznano tym samym twierdzenie skarżącej, że oczywista omyłka pisarska doprowadziła do zmiany merytorycznej treści postanowienia z "[.d.]" r..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie postanowień wydanych w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w obu instancjach, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego art. 113 k.p.a.. W treści skargi powtórzono argumentację z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez DIAS, jak też powołane tam ww. wyroki.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Strona skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł (k. 18 akt sądowych).
Przewodnicząca Wydziału I WSA w Olsztynie zarządzeniem z 1 marca 2021 r. skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ww. ustawy p.p.s.a., tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem, tut. sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest niezasadna, bowiem wydane rozstrzygnięcie nie zawiera wad powodujących konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, co z kolei skutkowało stwierdzeniem o braku zasadności skargi wywiedzionej przez skarżącą.
NUS postanowieniem z "[.c.]" r. określił wysokość nieprzekazanej wierzytelności pieniężnej przez skarżącą na łączną kwotę 1.355.328,86 zł. Na skutek zażalenia skarżącej DIAS postanowieniem z "[.d.]" r. nr "[...]" utrzymał w mocy postanowienie NUS z "[.c.]" r.. WSA w Olsztynie wyrokiem z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 655/20 oddalił skargę strony na postanowienie DIAS z "[.d.]" r..
Natomiast postanowieniem z "[.1.]" r. DIAS, działając na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował oczywistą omyłkę pisarską, polegającą na błędnym wskazaniu wysokości nieprzekazanej wierzytelności: "1.335.328,86 zł" zamiast kwoty "1.355.328,86 zł" na stronach: 1, 8, 9 i 10 ww. postanowienia z "[.d.]" r..
Wyliczona przez organ egzekucyjny i nieprzekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności należność wyniosła 1.355.328,86 zł. Niezgodność w ww. postanowieniu z "[.d.]" r. wystąpiła na stronie nr 1 w wierszu dziewiątym akapitu pierwszego przedmiotowego postanowienia, na stronie nr 8 w wierszu trzynastym akapitu czwartego, na stronie nr 9 w wierszu piątym akapitu pierwszego, na stronie nr 10 w wierszu trzecim akapitu trzeciego. W dalszej części uzasadnienia postanowienia prawidłowo wskazano określoną przez NUS kwotę wierzytelności nieprzekazaną przez dłużnika zajętej wierzytelności. W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazano, że błąd dotyczący wysokości nieprzekazanej wierzytelności: "1.335.328,86 zł" zamiast kwoty "1.355.328,86 zł" jest błędem pisarskim, podlegającym sprostowaniu na mocy art. 113 § 1 k.p.a., co też zostało uczynione postanowieniem DIAS z "[.1.]" r..
Nie można bowiem się zgodzić ze stroną skarżącą, że w tym postanowieniu dokonano zmiany merytorycznej postanowienia. Na skutek zażalenia skarżącej DIAS postanowieniem z "[.d.]" r. utrzymał w mocy postanowienie NUS z "[.c.]" r., w który Organ I instancji określił wysokość nieprzekazanej wierzytelności pieniężnej przez skarżącą na łączną kwotę 1.355.328,86 zł. Natomiast na skutek oczywistej omyłki pisarskiej mylnie stwierdził, że chodzi o kwotę "1.335.328,86 zł". Ta niezgodność nie ma charakteru merytorycznego. Z tego zestawienia wynika w sposób oczywisty, że chodzi o kwotę wskazaną przez organ I instancji. Orzeczenie DIAS nie miało bowiem charakteru reformatoryjnego.
W konsekwencji za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącej w przedmiocie naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego art. 113 k.p.a..
Skarga jako bezzasadna po myśli art. 151 p.ps.a. podlegała oddaleniu.