Uzasadnienie
A. K. (zwany dalej skarżącym) w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz postanowienia organu I instancji do czasu rozpoznania skargi. Powołał przy tym art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.")
W uzasadnieniu skargi podniósł, że zgodnie z art. 64 §1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), opłata egzekucyjna za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności, wynosi 5% egzekwowanej należności. Ponieważ egzekwowana kwota należności głównej wynosi 62977,59 zł, to 5% tej sumy daje 3148,87 zł. Komornik przyjął natomiast kwotę 4408,63 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu.
Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie postanowienia może skutkować poważnymi trudnościami w prowadzeniu jej działalności.
Jak wynika z akt sprawy, powołanym w sentencji postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie obciążenia wierzyciela (tj. skarżącego) kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 4.408,63 zł.
W sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, skarżący nie wykazał przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia, a zatem trudno w niniejszej sprawie wywodzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może skutkować konsekwencjami, których nie będzie można naprawić w przyszłości.
Powyższe uniemożliwiło tym samym dokonanie oceny, czy w przypadku skarżącego zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skoro zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek nie zawierał prawidłowego uzasadnienia (tylko powołanie się na art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.), Sąd nie miał też prawnej możliwości ustalenia, czy sytuacja skarżącego uzasadniała udzielenie jemu ochrony tymczasowej. Ocena tego wniosku prowadziła do konstatacji, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na uwzględnienie w kontekście przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mogła zasługiwać argumentacja strony skarżącej zawarta w uzasadnieniu skargi. Podnoszone zarzuty dotyczące obliczenia przez komornika kwoty opłaty egzekucyjnej będą rozpatrzone przez Sąd na dalszym etapie postępowania. Sąd nie bada bowiem zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.