Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]" r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r. stwierdzające nabycie pojazdu w drodze egzekucji.
Skargę do Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z "[...]" r. złożył M. B., który wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. Wezwanie odebrał 6 kwietnia 2021r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k-13 akt) i 13 kwietnia 2021r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został rozpoznany w sprawie sygn. akt I SPP/Ol 36/21. Wobec prawomocnego zakończenia postepowania w przedmiocie prawa pomocy, skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k-18 akt) i ponownie złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Wniosek ten został rozpoznany w sprawie I SPP/Ol 69/21.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast § 3 stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Podkreślić należy, że powyższe przepisy w sposób jednoznaczny przewidują obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżący mimo wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanej wysokości, nie dokonał wpłaty, a na każde wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego składał wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić należy, że skarżący kilkukrotnie składał wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ocena zasadności wniosku skarżącego została przeprowadzona i zostały wydane w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcia. Z analizy wniosków o przyznanie prawa pomocy skarżącemu wynika, że jego sytuacja majątkowa ani rodzinna nie uległa zmianie i nie zaszły żadne nowe okoliczności w tym zakresie. Podkreślić należy, że pomimo oddalenia wniosków o przyznanie prawa pomocy i wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi nie został on zapłacony. Zamiast uiszczenia wpisu skarżący składał ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy powołując się na dotychczas wskazywane okoliczności, które były już przedmiotem analizy w sprawie.
Zdaniem Sądu takie zachowanie skarżącego praktycznie uniemożliwia procedowanie w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a co za tym idzie stanowi nadużycie przysługującego skarżącemu prawa do terminowego załatwienia jego sprawy. Podkreślić należy, że nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji. Tak właśnie zachowuje się skarżący składając wciąż wniosek o przyznanie prawa pomocy w oparciu o te same okoliczności, które były już rozpatrzone. W doktrynie przyjmuje się, że do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę.
W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa sprzeciwia się jej sensowi i nie może zasługiwać na ochronę. (M. Warchoł Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i prawo 2007/11/49; T. Cytowski Procesowe nadużycie prawa PS 2005/5/81).
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że w sprawie zostały spełnione przesłanki art. 220 §1 i § 3 p.p.s.a. i dlatego należało orzec jak na wstępie.