Uzasadnienie
G. T.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"2017 r., w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania od nadpłaty podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Organ podatkowy wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", decyzją z dnia "[...]" r. uwzględnił skargę strony w całości i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia "[...]"r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]"r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Przychylając się w związku ze skargą do stanowiska skarżącej organ podatkowy stwierdził, że w omawianym przypadku przysługuje stronie oprocentowanie nadpłaty na podstawie art. 78 § 5 pkt 1 lub 2 Ordynacji podatkowej. Nadpłata ta powstała bowiem na skutek dokonanej przez jednostkę samorządu terytorialnego korekty rozliczeń podatku za kolejne okresy rozliczeniowe, w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 września 2015 r., w sprawie C-276/14, skutkującym wyeliminowaniem niezgodnej z prawem unijnym wykładni prawa krajowego stosowanej przez organy podatkowe i sądy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie do Sądu wpłynęła wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzja z dnia "[...]" r., którą uchylono zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, uznając w całości wniesioną w tej sprawie skargę. Decyzja ta, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do sądu. Tym samym należało uznać, że prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1. sentencji postanowienia.
Kierując się dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., w punkcie 2. sentencji postanowienia zasądzono na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 757 zł, uwzględniającą wysokość należnego wpisu sądowego od skargi (500 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (240 zł), stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradców podatkowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczególnych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31,poz.153).