Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpatrzeniu sprzeciwu K. P. (dalej: "skarżący") od postanowienia Starszego referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, utrzymał w mocy ww. postanowienie.
Skarżący w dniu 27 czerwca 2018 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zażalenie na ww. postanowienie z dnia 30 maja 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na podstawie art.194 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DzU 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: "ppsa"), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia, oraz na postanowienia wymienione w art.194 §1 pkt 1-10 ppsa. Zgodnie z art.260 §1, § 2 i § 3 ppsa, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art.258 §2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tego rodzaju wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia.
Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zatem na postanowienie sądu wydane na podstawie art.260 §1ppsa, czyli utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy - zażalenie nie przysługuje.
W związku z powyższym niedopuszczalne jest zażalenie wniesione przez K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 maja 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starszego referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art.178 w zw. z art.197 §2 ppsa odrzucił ww. zażalenie z uwagi na jego niedopuszczalność.