Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]"r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na ww. postanowienie B zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania powołanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej powoływana jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z analizy powyższego przepisu wynika, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest albo niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo spowodowanie trudnych do odwrócenie skutków. Do stwierdzenie tych przesłanek konieczne jest jednak uzasadnienie przez stronę zachodzących, jej zdaniem, okoliczności, gdyż ocena przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie.
Zdaniem sądu skoro strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu niemożliwa była ocena przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i tym samym zasadne było już wydanie postanowienia zawartego w sentencji.
Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. W świetle poglądów wyrażanych w doktrynie możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Wstrzymanie wykonania związane jest bowiem jedynie z elementem realizacji przyznanych stronie uprawnień bądź wypełnienia nałożonych na nią obowiązków, a więc strefą zdeterminowanych przez normę zachowań.
Wstrzymanie wykonania może zatem dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie stwierdza się też, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217).
Postanowienie odmawiające umorzenia kosztów egzekucyjnych, a z takim mamy do czynienia w sprawie, nie podlega wykonaniu. Potwierdzeniem tego stanowiska jest pogląd wyrażony przez Tadeusza Wosia, który twierdzi, iż nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999r., s. 155).
Mając powyższe rozważania na uwadze, sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.