Uzasadnienie
W dniu 02.01.2012r. do Dyrektora Izby Celnej wpłynął wniosek K.B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej nr "[...]" z dnia "[...]" na podstawie art. 246 § 1 O.p. z uwagi na ważny interes strony i ważny interes publiczny. Skarżąca wskazała, iż biorąc pod uwagę treść wyroku WSA w Olsztynie z dnia 09.06.2011r. sygn. akt I SA/Ol 711/10, można domniemywać, iż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i z tego powodu wstrzymanie wykonania decyzji na żądanie Strony spełnia założenia powołanego przepisu.
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i postanowieniem nr "[...]" z dnia "[...]" odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej.
W skardze wniesionej do Sądu zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie prawdopodobieństwo nie występuje,
- - art. 121 §1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów i niewywiązanie się z obowiązku informowania skarżącej o przysługującej skardze,
- - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
- - art. 125 §1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady wnikliwości i szybkości działania,
- - art. 217 §1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak pouczenia o możliwości złożenia skargi na powyższe postanowienie, a także art. 217 §2 poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia, w kwestii niespełnienia przesłanek wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że w niniejszej sprawie zgodnie z treścią art. art. 246 § 2 Ordynacji podatkowej na w/w postanowienie nie służy zażalenie. W konsekwencji wniósł on o uznanie, że skarga na powyższe postanowienie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 O. p. podlega odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270, zwana dalej w skrócie p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a zatem w sprawach, w których mogą być wydawane m. in. postanowienia, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).
Według art. 246 § 2 O.p na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze. W rozpoznawanej sprawie postanowienie wydał Dyrektor Izby Celnej. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydane przez dyrektora izby celnej nie służy zażalenie.
W konsekwencji należy stwierdzić, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne nie obejmuje orzekania w sprawach skarg, dotyczących postanowień, które są wydawane w toku postępowania administracyjnego, na które nie służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. art. 246 § 2 O.p.).
Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.