Uzasadnienie
Burmistrz Miasta D., jako organ egzekucyjny wystawił tytuły wykonawcze, w celu przymusowego wykonania przez zobowiązaną jednostkę Polskich Kolei Państwowych, obowiązku z podatku od nieruchomości.
Zobowiązana PKP złożyła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na podstawie art.33 pkt 7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 roku Nr 110, poz. 151 ze zm.), zwana dalej "upea".
Zgodnie z treścią art.34 par.1 upea organ egzekucyjny, którym był Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., mógł rozpatrzyć zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, którym był Burmistrz Miasta D. Burmistrz Miasta D. wydał postanowienie z dnia "[...]" 2005 roku, w którym jako wierzyciel uznał zarzuty zgłoszone przez PKP, jako nieuzasadnione.
Zobowiązana PKP, złożyła pismem z dnia 10 października 2005 roku zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]" 2006 roku uchyliło postanowienie wierzyciela z dnia "[...]" 2005 roku i uznało zarzuty za uzasadnione.
Zgodnie z pouczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Burmistrz Miasta D., złożył skargę na postanowienie SKO z dnia "[...]" 2006r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o oddalenie skargi, podnosząc w uzasadnieniu, że skarżący nie posiada legitymacji do złożenia skargi, ponieważ wydał postanowienie w niniejszej sprawie, zatem działał jako organ I instancji.
Na rozprawie sądowej pełnomocnik SKO wniósł o odrzucenie skargi, uzasadniając to tym, iż organ prowadzący postępowanie nie ma uprawnień do występowania w charakterze wierzyciela.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpatrując sprawę, zważył co następuje:
Stosownie do postanowień art.50 par.1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanego dalej "ppsa", Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot.
Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, że Burmistrz Miasta D. nie był uprawniony do wniesienia skargi na postanowienie organu drugiej instancji, kiedy wydał postanowienie w niniejszym postępowaniu jako organ pierwszej instancji, ponieważ działał jako organ administracji samorządowej.
Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowym, czego przykładem może być teza zawarta w uchwale Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 roku, sygn. akt OPS 1/03, a mianowicie "Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego".
Przywołana argumentacja NSA, która w całości podziela skład orzekający, nie utraciła na aktualności, po reformie sądownictwa administracyjnego.
Zdaniem Sądu, z tych względów należy przyjąć, że Burmistrz Miasta D. nie był legitymowany do wniesienia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie, w której orzekał jako organ pierwszej instancji w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zatem wniesienie skargi przez podmiot nieuprawniony, na podstawie art.50 par.1 ppsa, powoduje obowiązek rozpatrzenia przez Sąd interesu prawnego skarżącego.
W tym przypadku, jeżeli organ administracji samorządowej wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, jako władztwa administracyjnego, to nie może tym samym reprezentować interes prawny gminy, który jest ograniczony zadaniami publicznoprawnymi, nakładanymi na organy gminy ustawami, w tym wypadku ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem Burmistrz rozstrzyga sprawy jako organ egzekucyjny pierwszej instancji, nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strona postępowania administracyjnego.
Stosownie do treści art. 50 par. 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest taki podmiot, który ma zdolność sądową i procesową.
Zdolność sądową i procesową ma Gmina jako osoba prawna.
Natomiast nie ma zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym Burmistrz, jako organ osoby prawnej. Wierzycielem w rozumieniu prawa materialnego nie jest ponadto Burmistrz jako organ osoby prawnej.
Brak sądowej zdolności Burmistrza Miasta ma charakter trwały, gdyż nie da się go uzupełnić.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.58 par.1 pkt 5 w zw. z art. 50 par.1 ppsa, wobec braku zdolności sądowej do wniesienia skargi przez Burmistrza Miasta D., orzekł jak w sentencji.