Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie B.M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej.
W uzasadnieniu wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków finansowych i spowodowania niewypłacalności skarżącego oraz jego rodziny. Wnioskodawca podniósł, że zaskarżona decyzja nakłada na niego obowiązek zapłaty kwot przewyższających dwukrotnie koszty miesięcznego utrzymania. Wyjaśnił ponadto, że zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie łącznie 12 decyzji organu w tym samym przedmiocie za kolejne miesiące 2014r., z których każda nakłada obowiązek zapłaty po ok. 2 tys. zł. Jak podał, wykonanie decyzji zagraża egzystencji podatnika i jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (por. postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r. sygn. akt GZ 138/04, dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13.05.2010r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w internecie j.w.).
Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo’, wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z dnia 30.06.2010r., sygn. akt I GZ 196/10, dostępne w internecie j.w.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił, że łączna kwota zobowiązań skarżącego określonych zaskarżoną decyzją, jak też pozostałych 11 decyzji przekazanych do tut. Sądu, przekracza sumę 25 tys. zł należności głównej. Skarżący jest rencistą, po wypadku komunikacyjnym, pracował zawodowo jako kierowca, co wynika z akt sprawy (protokół przesłuchania strony w dniu 14.04.2015r. – odpowiedź na pytanie nr 27 i 32). Jak podał we wniosku, zaskarżona decyzja nakłada na niego obowiązek zapłaty kwot przewyższających dwukrotnie koszty miesięcznego utrzymania.
Mając powyższe na uwadze, wykonanie tej decyzji może, zdaniem Sądu, spowodować utratę przez stronę środków do życia i zagrozić egzystencji rodziny. Istnieje zatem zagrożenie wystąpienia znacznej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Należy jednocześnie podkreślić, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się, zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., z chwilą wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.