Uzasadnienie
B. B. (zwana dalej skarżącą), reprezentowana przez radcę prawnego w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Z uwagi na znaczny upływ czasu od dnia dokonania na jej rzecz płatności, skarżąca nie jest w posiadaniu przyznanych jej z Programu Rolnośrodowiskowego kwot. Nie posiada także oszczędności ani środków na zwrot przyznanej jej w styczniu 2013 r. sumy 8.681,36 zł. Skarżąca przebywa za granicą, nie ma stałego źródła dochodów i jako osoba bezrobotna nie ma środków na zwrot przyznanych jej przed kilkoma laty świadczeń. Chcąc w sposób dobrowolny bądź przymusowy (egzekucja administracyjna) uiścić zasądzoną w zaskarżonej decyzji kwotę, zmuszona byłaby wyprzedać swój majątek i wartościowe przedmioty. Kwota prawie 9.000 zł jest dla niej kwotą o znacznej wysokości, na zapłatę której nie ma środków. Niewstrzymanie zatem w całości wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wszczęcie przeciwko niej egzekucji, która wiązałaby się z licytacją jej majątku, co spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca straciłaby majątek sprzedany na pokrycie należności w związku z brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji i nie miałaby możliwości odzyskania go po ewentualnym uchyleniu zaskarżonych decyzji przez Sąd. W konsekwencji, ewentualne wykonanie zaskarżonych decyzji przed rozpoznaniem skargi mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków, których nie przywróciłby nawet późniejszy zwrot ściągniętych należności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie przedstawionych danych nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącej, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że sam fakt ustalenia w zaskarżonej decyzji kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 8681,36 zł nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że wykonanie zaskarżonej spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki.
Należy podkreślić, że z przedstawionych w skardze argumentów nie można wywieść, jaka jest kondycja finansowa skarżącej. Skarżąca wskazuje jedynie że jest osobą bezrobotną, przebywającą za granicą i nie ma stałego źródła dochodów. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie tego elementu wniosku, w tym dokumentów potwierdzających jej status jako osoby bezrobotnej. Z samego wniosku skarżącej nie wynikają natomiast dane, obrazujące choćby poziom dochodów jakie skarżąca uzyskuje oraz rodzaj i wysokość wydatków, przez nią ponoszonych. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawiony jest także danych dotyczących stanu majątkowego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji (a zwłaszcza ocena tego, czy istotnie byłaby konieczna wyprzedaż przez skarżącą majątku). Wniosek skarżącej, nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jej sytuacja majątkowa oraz, czy skarżąca rzeczywiście nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku.
Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.