Uzasadnienie
Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2008 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwaniem z dnia 25 stycznia 2013 r. zobowiązano stronę, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie aktualnego dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu).
Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej zawierającej to wezwanie wynika, że pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 28 stycznia i 5 lutego 2013 r. strona nie odebrała przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do Sądu w dniu 14 lutego 2012 r. (k. 10 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do skargi dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Nieprzedstawienie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej stanowi brak formalny pisma, którego niesunięcie we wskazanym przez sąd terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (p. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w ONSAiWSA 2005/5/91).
Artykuł 29 p.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinna przedłożyć osoba, by wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu skarżącej osoby prawnej. Niewątpliwie dokumentem takim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, w którym zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została wezwana do przedłożenia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania strony skarżącej przez A.B., który podpisał skargę. Przesyłka zawierająca to wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi była prawidłowo dwukrotnie awizowana. Skarżąca przesyłki nie odebrała, a zatem na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. należało uznać ją za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 11 lutego 2013 r.
W związku z powyższym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg i upłynął z dniem 18 lutego 2013 r. Jak wynika z akt sprawy zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie, albowiem skarżąca nie nadesłała odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania jej w dacie wniesienia skargi.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Zauważyć należy, że wezwaniem z dnia 25 stycznia 2013 r. zobowiązano stronę również do wykonania obowiązku ustanowionego w art. 215 p.p.s.a., tj. podania wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zdaniem Sądu, z uwagi na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia można było w niniejszej sprawie ustalić na podstawie akt sprawy, niewykonanie przez stronę w wyznaczonym terminie powyższego obowiązku nie skutkowało niemożliwością nadania niniejszej sprawie dalszego biegu (p. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1723/07, Lex 453373). Przeszkodę taką stanowił natomiast ww. brak skargi w postaci niezłożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.