Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A, uchylił własne postanowienie z dnia "[...]" i umorzył postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku akcyzowym.
Na powyższe postanowienie skarżąca Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego K.S. – G., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 13 kwietnia 2015 r..
W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 maja 2015 r., wezwano radcę prawnego K.S. – G. do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a ponadto do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (wyciąg z umowy spółki lub innego dokumentu). Jednocześnie został doręczony pełnomocnikowi odpis zarządzenia Przewodniczącego z dnia 14 maja 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w wysokości 100 zł.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższych wezwań, zostały one doręczone pełnomocnikowi w dniu 3 czerwca 2015 r.. Pomimo upływu wyznaczonego terminu wskazane wyżej braki formalne skargi nie zostały usunięte. Nie został również uiszczony wpis sądowy od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do skargi dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Nieprzedstawienie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej stanowi brak formalny pisma, którego nieusunięcie we wskazanym przez sąd terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (p. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w ONSAiWSA 2005/5/91).
Ponadto zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy też dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Przy czym niewykazanie właściwego umocowania do działania w imieniu strony skarżącej jest brakiem formalnym skargi, którego nieuzupełnienie stanowi podstawę do jej odrzucenia w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Dopuszczenie do działania w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest przyczyną nieważności postępowania (uchwała SN z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04, Biuletyn SN z 2004 r. nr 7, poz. 8).
W sytuacji więc, gdy jak w niniejszej sprawie, pomimo wezwania Sądu, w wyznaczonym terminie nie nastąpiło usunięcie braków formalnych skargi poprzez wykazanie umocowania pełnomocnika, który podpisał to pismo, do działania w imieniu strony skarżącej, należało skargę odrzucić na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Stosownie bowiem do tego przepisu, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków powoduje anulowanie wszystkich skutków skargi, jakie zostały spowodowane jej wniesieniem.
Ponadto zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie w wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania nie został spełniony obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi, co również obligowało Sąd do jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.