Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia "[...]" w sprawie określenia Spółce A (dalej jako skarżący) podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010 i 2011. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. D.U. z 2012r., poz. 749 z późn. zmianami; dalej jako Ord.pod.).
W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że wskazana decyzja podatkowa została doręczona podatnikowi w dniu 7 stycznia 2015r., co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru. Odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 22 stycznia 2015 r., a więc w 15 dniu od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie zostało sporządzone i wniesione przez pełnomocnika spółki radcę prawnego M. G. Wraz z odwołaniem złożone zostało do akt sprawy pełnomocnictwo ogólne udzielone temu pełnomocnikowi.
Wnosząc odwołanie, pełnomocnik podniósł, że decyzja został nieprawidłowo doręczona bezpośrednio stronie. Nie można zatem uznawać dnia 7 stycznia 2015 roku za dzień doręczenia. Odwołanie zostało więc wniesione w terminie. Zdaniem strony w postępowaniu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010 i 2011 ustanowiony był pełnomocnik. W równolegle prowadzonym postępowaniu dotyczącym 2012r. w tym samym organie pierwszej instancji złożone zostało pełnomocnictwo ogólne. Z punktu 7. tego dokumentu wynika umocowanie radcy prawnego do reprezentowania spółki m.in. w postępowaniu przed organami administracji państwowej i samorządowej. Według pełnomocnika rodzaj złożonego pełnomocnictwa wskazuje na to, że umocowanie dotyczy wszystkich postępowań i nie musi być wykazywane do każdej sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło tej argumentacji pełnomocnika. Pełnomocnictwo ogólne umożliwia reprezentowanie strony we wszystkich postępowaniach administracyjnych (a nie tylko w ściśle określonych co do ich rodzaju), co nie wyklucza obowiązku złożenia tego pełnomocnictwa do każdej sprawy odrębnie prowadzonej przed organem. Wynika to z art. 137 § 3 Ord. pod., który to przepis stanowi, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Obowiązkowi temu pełnomocnik uczynił dopiero wraz ze złożeniem odwołania, a więc juz po wydaniu decyzji podatkowej dot. lat 2009, 2010 i 2011. Organ wskazał przy tym, że w toku podstępowania podatkowego kierowano bezpośrednio do podatnika wezwania i postanowienia, które podatnik odbierał i nie wykazał na żadnym etapie, że ustanowił pełnomocnika także w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2009-2011. Doręczenie decyzji podatkowej bezpośrednio stronie było więc prawidłowe. Fakt ustanowienia pełnomocnika wykazany został dopiero na etapie składania odwołania.
W dalszej części zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że stosownie do art. 223 § 2 Ord. pod. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W rozpoznawanej sprawie decyzja doręczona została podatnikowi w dniu 7 stycznia 2015r. co oznacza, że w dniu następnym rozpoczął bieg termin, który zakończył swój 14 - dniowy bieg z dniem 21 stycznia 2015r., przypadającym na środę dzień powszedni.
Organ podniósł nadto, że z urzędu jest mu znany fakt złożenia pełnomocnictwa ogólnego w postępowaniu dot. 2011r. Fakt ten nie oznacza jednak, że wszystkie inne sprawy niż ta, w której pełnomocnik złożył umocowanie do działania, powinny toczyć się z udziałem pełnomocnika wyznaczonego do innej sprawy.
Na poparcie zaprezentowanego stanowiska organ zacytował kilka orzeczeń sądów administracyjnych, z których wynika, że pełnomocnictwo powinno być dołączone do konkretnej sprawy i od tej chwili może być poddane ocenie co do jego skuteczności, jak również rodzić po stronie organu obowiązek uwzględnienia udziału pełnomocnika.
Powyższe postanowienie zaskarżył w całości pełnomocnik skarżącej spółki, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść postanowienia, tj. art. 228 § 1 pkt 2 Ord.pod., poprzez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, podczas, gdy nie istniały okoliczności uzasadniające takie rozstrzygnięcie raz pominięcie istotnego dla rozstrzygnięcia naruszenia przepisów art. 123 § 1 i art. 145 § 2 Ord.pod., polegające na niezapewnieniu pełnomocnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, przez niedoręczenie pełnomocnikowi przez organ I instancji zaskarżonej decyzji.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie wykonania tego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Uzasadniając skargę, podniesiono, że termin do wniesienia odwołania nie mógł rozpocząć biegu po dokonaniu w dniu 7 stycznia 2015r. nieprawidłowego doręczenia decyzji bezpośrednio podatnikowi. Decyzja powinna bowiem być doręczona pełnomocnikowi, który złożył pełnomocnictwo ogólne w toczącym się przed Burmistrzem drugim postępowaniu. Pełnomocnictwo to, jako ogólne, dotyczyło wszystkich postępowań. Umocowanie nie musiało być wykazywane osobno do każdej rozpoczynającej się sprawy. Doszło więc do naruszenia art. 123 § 1 i art. 145 § 2 Ord. pod. Pominięcie przez organ pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony. Nieprawidłowo doręczona decyzja nie wywołuje przy tym skutków materialnych i procesowych, jakie procedura podatkowa wiąże z doręczeniem decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całej rozciągłości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jed. w D.U. z 14.03.2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.
Ponadto, na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest kwestia zgodności z prawem postanowienia organu odwoławczego, który na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej podatek od nieruchomości za lata 2009, 2010 i 2011. Według podatnika odwołanie wniesione zostało w terminie, gdyż w postępowaniu podatkowym ustanowiła pełnomocnika, któremu nie doręczono wydanej decyzji podatkowej, naruszając nakaz wynikający z art. 145 § 2 Ord. pod. i pozbawiając stronę czynnego udziału w sprawie (art. 123 § 1 Ord. pod.)
W ocenie sądu zarzuty stawiane w skardze są bezzasadne. Zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem i oparte zostało na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Zasadnicze znaczenie ma przy tym rozstrzygnięcie sporu co do kwestii, czy w postępowaniu podatkowym w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2009-2011ustanowiony został pełnomocnik, o którym organ podatkowy został skutecznie zawiadomiony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że strona może działać poprzez pełnomocnika, o czym stanowi art. 137 Ord. pod. Ustanowienie pełnomocnika powinno jednak być zakomunikowane organowi zgodnie z art. 137 § 3 Ord. pod. Przepis ten stanowi bowiem, że " Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony ".
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że odpis "pełnomocnictwa ogólnego" z dnia 21 kwietnia 2008r. w postępowaniu podatkowym dot. lat 2009 - 2011 złożony został dopiero wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji. Dokument taki złożony był natomiast wcześniej do prowadzonego odrębnie postępowania podatkowego dot. 2012r.
Stanowisko organu, że wobec niedopełnienia przez pełnomocnika obowiązku z art. 137 § 3 Ord. pod., nie było podstaw do przyjmowania, że strona ustanowiła pełnomocnika także w postępowaniu dot. lat 2009-2011 jest w pełni zasadne i zostało w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uzasadnione, z przywołaniem jednolitego w tej mierze orzecznictwa sądów administracyjnych.Fakt złożenia pełnomocnictwa w innym, nawet prowadzonym równolegle postępowaniu, nie zwalania od realizacji obowiązku z art. 137 § 3 Ord. po. Organ nie ma bowiem obowiązku poszukiwania i sprawdzania, czy ewentualnie pełnomocnictwo złożono do innych spraw i czy dotyczy ono także prowadzonego postępowania. Istnienia stosunku pełnomocnictwa nie można przy tym domniemywać (poza niewystępującym w sprawie przypadkiem przewidzianym w art. 137 § 3a Ord. pod.). Pełnomocnictwo złożone w postępowaniu dot. podatku za 2012r. nie dawało więc podstaw do przyjęcia, że pełnomocnik ustanowiony został także w innych postępowaniach, w których dokument pełnomocnictwa nie został dołączony do akt przez pełnomocnika (vide: B. Dauter w S. Babiarz i in. "Ordynacja podatkowa. Komentarz.", LexisNexis 2010,wyd. 6., s. 674, teza 7).
Konsekwencją powyższych stwierdzeń jest przyjęcie, że organy zgodnie z prawem ustaliły i oceniły, że nie istniał obowiązek doręczenia decyzji podatkowej pełnomocnikowi oraz, że doręczenie dokonane bezpośrednio stronie było prawnie skuteczne. Nie zaistniał bowiem obowiązek doręczenia pisma pełnomocnikowi zgodnie z art. 145 § 2 Ord. pod. Zarzuty skargi o naruszeniu tego przepisu oraz zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 123 § 1 Ord. pod.) są więc chybione.
Przedmiotem badania w rozpoznawanej sprawie jest - jak wyżej wskazano - zgodność z prawem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Podstawę do jego wydania stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. Obiektywny fakt uchybienia ustawowemu terminowi zawitemu do wniesienia odwołania jest niewątpliwy.Zgodnie z art. 223 § 2 Ord.pod. odwołanie od decyzji wnosi sie w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Z akt sprawy wynika, że decyzja burmistrza wraz z pouczeniem o zasadach zaskarżenia został doręczona podatnikowi w dniu 7 stycznia 2015r. Termin do wniesienia odwołania upływał więc z dniem 21 stycznia 2015r.
Natomiast odwołanie, datowane na dzień 22 stycznia 2015r., tego samego dnia nadano w urzędzie pocztowym, a do organu wpłynęło dnia 23 stycznia 2015r. Okoliczności te prawidłowo zostały ustalone przez organ. Wobec takiego stanu faktycznego organ nie mógł orzec inaczej niż w zaskarżonym postanowieniu, do czego był zobligowany treścią art. 228 § 1 pkt 2 Ord.pod.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.