Uzasadnienie
A.R. w dniu 14 maja 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika oraz określenia kwoty niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował Sąd, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., decyzją z tego samego dnia o nr "[...]", uwzględniając w całości zarzuty skargi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie do Sądu wpłynęła wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którą zgodnie z zawartym w skardze wnioskiem uchylono decyzje organów obu instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Kierując się natomiast dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 1 p.p.s.a., w punkcie 2 sentencji zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 100 zł, odpowiadającą kwocie uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego od skargi.