Uzasadnienie
Decyzją Nr "[...]" z dnia 23 grudnia 2004r., powołując się na art.2 ust.1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn: DZ.U. z 2004r. nr 96, poz.959), art.208§1 w zw. z art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.) oraz §1, §3 i §9 uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia 30 października 2003r. w sprawie programu pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy dla przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie Miasta i Gminy O., Burmistrz Miasta O., po rozpatrzeniu wniosku J. P., umorzył postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w podatku od nieruchomości z tytułu nowowybudowanych budynków i budowli za 2004r.oraz odmówił udzielenia ulgi w podatku do nieruchomości z tytułu nowowybudowanych budynków i budowli na lata 2005 i 2006.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia odwołania J. P., decyzją Nr "[...]" z dnia 16 czerwca 2005r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę wniosła Gmina O. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. §9 ust.3 w zw. z §3 uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z dnia 30 października 2003r. w sprawie programu pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy dla przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie Miasta i Gminy O. poprzez błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu, że z treści §9 ww. uchwały nie wynika, by zwiększenie stanu zatrudnienia miało nastąpić o ilość miejsc pracy wynikających z §3 uchwały. W oparciu o powyższe Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., powołując się na art.50§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało wyjaśnić kwestię legitymacji procesowej skarżącego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W myśl art.50§1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt. OPS 1/03 wyraził pogląd, że "Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego". Wynika z tego zatem, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych.
Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje więc kosztem znacznego ograniczenia jego dominium.
Z kolei w uzasadnieniu uchwały z dnia 9 października 2000L, sygn. akt OPK 14/00 (ONSA Nr 1 z 2001 r., poz.
17) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że mimo, iż sprawa dotyczy prawa własności przysługującego gminie i decyzja wywrze określone skutki cywilnoprawne dla tej gminy jako właściciela, to gmina ta nie jest stroną postępowania, gdyż obowiązujące prawo powierza jednostkom samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej.
Poglądy wyrażone w uzasadnieniach powołanych uchwał nie straciły na aktualności po reformie sądownictwa administracyjnego. Podziela je także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. To zaś oznacza, że Gmina O. nie jest legitymowana do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) odrzucił skargę jako niedopuszczalną.