Uzasadnienie
Skarżący S. O. wraz ze skargą złożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartym w formularzu wynikało, iż skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie uzyskuje żadnego dochodu. Wnioskodawca posiada spółdzielcze własnościowe mieszkanie o powierzchni 48 m2 o szacunkowej wartości "[...]" zł, ponadto jest współwłaścicielem innego lokalu mieszkalnego (przypadający udział w nieruchomości około 6m2). Innego majątku nie posiada. Skarżący w ramach swoich zobowiązań wykazał opłaty za mieszkanie w wysokości "[...]" zł miesięcznie.
Argumentując wniosek skarżący wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2014r. utracił dotychczasowe zatrudnienie na kontrakcie w Niemczech, a przedłużające się sprawy sądowe uniemożliwiają mu podjęcie zatrudnienia w Norwegii.
W dodatkowym oświadczeniu złożonym na wezwanie, w trybie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. cyt. dalej jako p.p.s.a.) skarżący wyjaśnił, że korzysta z pomocy swojej matki, u której jada posiłki. Od stycznia 2018r. nie uiszcza opłat za mieszkanie i z tego tytułu posiada zadłużenie na kwotę "[...]" zł. Za energię elektryczną ponosi opłaty co drugi miesiąc w wysokości "[...]" zł. Z internetu korzysta w Gminnym Centrum Informacji oraz Miejskiej Bibliotece Publicznej. Nie kupuje nowej odzieży, samochodu nie posiada, na lekarstwa wydaje kwotę około "[...]" zł miesięcznie. Wskazał, iż uzyskuje drobne przychody np. ze sprzedaży puszek. Wskazał, iż jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]" bez prawa zasiłku. Na powyższe oświadczenie załączył stosowne zaświadczenie (k. 12 i 24).
Ponadto wskazał, iż nie korzysta z pomocy społecznej oczekując na pozytywne rozstrzygnięcie sporów sądowych i wypłatę zaległego wynagrodzenia. Nie pozostaje w związku małżeńskim. Wyjaśnił, iż formalnie posiada konto w niemieckim "[...]", na którym nie posiada środków finansowych. Innych kont bankowych nie posiada. Do złożonego oświadczenia załączył kopię pisma z dnia 05.09.2017r. z "[...]" (k. 22), kopię faktury za energię elektryczną za okres 13.03.2018r. -02.05.2018r. na kwotę 18,12 zł (k. 23), kopię przelewu – potwierdzenia wypłaty emerytury matce skarżącego C. O. w wysokości "[...]" zł (k. 23).
Rozpoznając niniejszy wniosek, zważono co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 - 3 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, o co wniósł w niniejszej sprawie skarżący, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji finansowej wnioskodawca nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia na opłacenie należnych kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi.
Zauważyć należało, iż skarżący utrzymuje się dzięki pomocy matki oraz okazjonalnych przychodów. Nie uzyskuje stałych dochodów, jest osoba bezrobotną bez prawa do zasiłku. Niewielki majątek nieruchomy służy zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych. Trudno również oczekiwać od skarżącego, aby spieniężył prawo do udziału w lokalu mieszkalnym w celu uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Skarżący posiada także zadłużenie z tytułu zaległości w opłatach mieszkaniowych. Wzięto również pod uwagę, że nie posiada oszczędności pieniężnych. Okoliczności te świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż nie posiada on środków na poniesienie kosztów postępowania.
W związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.