Uzasadnienie
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powołaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Spółka A., reprezentowana przez adwokata, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ powołał się na informację Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 kwietnia 2016r., iż na zaległości objęte zaskarżoną decyzją wystawiono tytuły wykonawcze i skierowano do egzekucji administracyjnej, oraz nie wystąpiły przesłanki z art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do wstrzymania jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04 (dostępnym na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia, przytaczane w dalszej części uzasadnienia), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd zważył, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych argumentów odnoszących się wprost do wniosku, przemawiających za jego uwzględnieniem.
Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe strony skarżącej. Jednakże każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11).
Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy przedstawić w sposób rzeczowy, poparty dowodami, wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takich skutków. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera. Natomiast samo przekonanie skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki do jej wstrzymania.
Reasumując wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała, iż zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.