Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z "[...]", nr SKO-"[...]", rozstrzygnęło:
- – uchylić decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze znak: "[...]" z "[...]" oraz orzec co do istoty:
- – uchylić decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze znak: SKO-"[...]" z "[...]";
- – uchylić decyzję znak: "[...]" Zastępcy Wójta Gminy S. działającego z upoważnienia Wójta Gminy ustalającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007r.;
- – ustalić I. i W. M. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 192 zł.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i powody wydawania kolejnych decyzji, które zostały uchylone decyzją z "[...]"
Ustalenie I. i W. M. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 192 zł oparto na poniżej zreferowanych ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych.
Przeprowadzone, z inicjatywy organu odwoławczego, w dniu "[...]" ponowne oględziny altany podatników w zakresie powierzchni zabudowy doprowadziły do ustalenia, iż na powierzchnię zabudowy altany obejmującą 48,45 m2 składa się powierzchnia zabudowy budynku (4,75 x 7,25 m2) oraz powierzchnia tarasu (8,50 x 1,65 m2). Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego będący przedmiotem opodatkowania budynek, odpowiada definicji "budynku" w znaczeniu nadanym przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności wobec faktu, że posiada fundamenty i jest trwale związany z gruntem. Powierzchnia zabudowy przekracza normy powierzchniowe ustalone w przepisach prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, a zatem budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części.
W przepisie art. 1a ust. 1 pkt 1 tejże ustawy zdefiniowano pojęcie budynku, którym jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Budynki położone na terenie pracowniczych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach ustawy Prawo budowlane dla altan i obiektów gospodarczych z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą – z mocy art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnione zostały od podatku od nieruchomości.
Normy powierzchni wynikające z ustawy Prawo budowlane (art. 29 ust. 1 pkt 4), to 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast.
Nadto organ powołał się na § 63 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001r. Nr 38, poz. 454).
Powierzchnia zabudowy przekracza więc 35 m2. Do opodatkowania przejęto zaś powierzchnię bez tarasu.
- I. i W.M.na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wywiedli, że organy niezasadnie przyjęły powierzchnię zabudowy (altanki) jako 48,45 m2 – w tym 14,02 powierzchnię tarasu.
Zdaniem skarżących powierzchnia zabudowy to 34,43 m2, a zatem altana nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało wywody zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne – zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję (akt lub czynność) pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego ustalonego na podstawie zebranego materiału.
Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezbędnym było rozważenia, czy cała powierzchnia znajdująca się pod dachem altany (48,45 m2) może być uważana za budynek.
Otóż w myśl przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) pojęcie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Skoro powołany przepis odsyła do ustawy Prawo budowlane, to należało sprawdzić definicję budynku zawartą w ustawie prawo budowlane.
W myśl przepisu art. 3 pkt 2 ustawy z 07.07.1994r. Prawo budowlane (t. jed. z 2006r., poz. 118) ilekroć w ustawie jest mowa o budynku, należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Zestawiwszy ze sobą przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepis art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie można mieć wątpliwości, że aby obiekt budowlany uznać za budynek, to obiekt ten musi być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.
Z materiału zebranego w sprawie (także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji) nie wynika, by powierzchnia altany skarżących, wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, przekraczała 35 m2.
Z kwoty ustalonego skarżącemu podatku od nieruchomości wynika, że do opodatkowania przyjęto powierzchnię 30,82 m2 (192,00 zł przy stawce 6,23 zł od 1 m2; uchwała Rady Gminy S.).
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że powierzchnia altanki wynosi 34,43 m2 (4,75 m x 7,25 m).
W myśl przepisu art. 29 powołanej ustawy Prawo budowlane przy budowie altan i obiektów gospodarczych, na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych, do 25 m2 w miastach o do 35 m2 poza granicami miast nie jest wymagane pozwolenie na budowę.
Przepis art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budynki położone na terenie pracowniczych ogrodów działkowych nie przekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, zwolnione są od podatku od nieruchomości.
Mając na względzie wyżej przytoczone przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego, gdyż w ustalonym przez organy administracyjne stanie faktycznym, brak jest podstaw do przyjęcia, iż powierzchnia altany - wydzielona z przestrzeni przegrodami budowlanymi – przekracza powierzchnię 35 m2.
Wątpliwości nie może budzić to, że za budynek rozumie się obiekt budowlany wydzielony z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych, trwale związany z gruntem, posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).
Należy także podnieść, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób jednoznaczny jaką powierzchnię całkowitą ma budynek (w rozumieniu ustaw: o podatkach i opłatach lokalnych i Prawo budowlane) i jaką powierzchnię przyjęto do opodatkowania.
Tymczasem przepis art. 210 ustawy z 29.07.1997r. Ordynacja podatkowa stanowi, że uzasadnienie decyzji winno zawierać wyjaśnienie podstawy faktycznej i podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Zaskarżona decyzja w przedstawionym przez organy administracyjne stanie faktycznym przy obowiązującym stanie prawnym wydana została z naruszeniem przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane a nadto art. 210 ustawy z 29.07.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Uchybienia te mogły mieć i miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Dlatego, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzję.
O niewykonywaniu decyzji Sąd orzekł po myśli art. 152 powołanej wyżej ustawy p.p.s.a., a o kosztach postępowania po myśli art. 200 tejże ustawy.