Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzją z "[...]","[...]", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy określającą J. M. łączne zobowiązanie pieniężne za 2008r. w kwocie 96 zł.
W uzasadnieniu decyzji wywiedziono, że zgodnie z art. 1 ustawy z 15.11.1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
W myśl przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami gruntów.
Podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów (art. 21 ustawy z 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.).
Z zawiadomienia z 07.08.1986r. o dokonaniu zmiany ewidencji stanu posiadania wynika, że J. M. jest właścicielem m.in. gruntów o powierzchni 2,00 ha fizycznego.
Z wypisu rejestru gruntów wynika, że działka Nr 220 w obrębie 0010 G., gminy O. obejmuje 1,62 ha gruntów ornych klasy IVb oraz 0,38 ha łąki z klasą użytku IV.
Stawki podatku rolnego wynikają z Uchwały Nr XIV/91/07 Rady Miejskiej z 28.11.2007r.
W takim stanie faktycznym i prawnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa.
Za niemające znaczenia dla wyniku sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało wskazywane przez podatnika okoliczności:
- – brak możliwości uprawiania gruntów;
- – nieotrzymywnie dopłat;
- – trudna sytuacja materialna podatnika.
W myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym stanowi bowiem, iż podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.
J. M. na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W skardze wywiódł, że ustalanie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie rzeczywistego stanu faktycznego oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa w czasie określania wysokości zobowiązania podatkowego. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty jako użytki rolne. Za podstawę wymiaru podatku winny być brane dane zawarte w ewidencji gruntów. Dane te powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym gruntów.
W sprawie za podstawę ustalania podstawy wymiaru podatku rolnego przyjęto dane z ewidencji gruntów sporządzonej w 1964r. i powtórzonej w 1986r. Tymczasem w rzeczywistości jest posiadaczem 1,62 ha gruntu ornego. Areał 0,38 ha ujęty w ewidencji gruntów jako łąka w rzeczywistości stanowi nieużytki.
W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – słuszne byłoby naliczenie zobowiązania podatkowego, jako wyłączenie podatku rolnego od gruntów faktycznie użytkowanych, a to zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 15.11.1984r. o podatku rolnym.
Skarżący podniósł, iż słusznym byłoby w ważnym interesie podatnika dokonanie korekty (domniemywać należy) w ewidencji gruntów.
Wskazał, że zgodnie z art. 24a ustawy z 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne starosta może zarządzić przeprowadzenie aktualizacji w ewidencji gruntów.
Zdaniem skarżącego skarżona decyzja narusza przepis art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa gdyż uzasadnienie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego a interpretacja prawa jest błędna.
Wreszcie skarżący wniósł o dokonanie oględzin gruntu, gdyż jak stwierdził, areał 0,38 ha traktowany jako łąka, w rzeczywistości jest terenem bagnistym, zakrzaczonym i niedostępnym dla transportu kołowego. Żądanie takie uzasadnione jest także ważnymi względami rodzinnymi.
W konsekwencji wniósł o uchylenie bądź zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i właściwego naliczenia zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem z lat wcześniejszych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zakres kognicji sądu i granice rozpatrywania skargi określone zostały w ustawie z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w ustawie z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na badaniu zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z takich unormowań ustawy wynika, że sąd administracyjny jest władny i zobowiązany do badania czy prowadzenie postępowania zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odpowiadało przepisom prawa, w tym zakresie obowiązującym, oraz czy ustalony stan faktyczny oparty został na materiale dowodowym w sprawie i czy przepisy prawa powołane przez organ administracji jako podstawa prawna decyzji zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane.
Zaznaczyć też należy, że w myśl art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje wyrok, po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt spraw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie prowadzi więc postępowania dowodowego. Tylko w uzasadnionych wypadkach może przeprowadzić dowód z dokumentów (art. 106 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zatem wniosek zawarty w skardze o dokonanie oględzin gruntów nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi.
W aktach administracyjnych znajduje się pismo Urzędu Miasta i Gminy Wydziału Geodezji i Gospodarki gruntami, z 07.08.1986r., skierowane do Urzędu Miasta i Gminy zawiadamiające o przekazaniu skarżącemu gospodarstwa rolnego.
Z pisma tego wynika, że gospodarstwo rolne przekazane zostało na podstawie aktu notarialnego z dnia "[...]". Przekazane gospodarstwo obejmuje 1,62 ha gruntów ornych, 0,38 ha użytków zielonych oraz 0,03 ha nieużytków.
Zasady i podstawy ustalenia zobowiązania w podatku rolnym określone zostały w ustawie z 15.11.1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 1 tejże ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, iż podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne... będące właścicielami gruntów.
Podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów (art. 21 ustawy z 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.).
W tym stanie rzeczy zauważyć należy, iż skarżący nie kwestionuje tego, że jest właścicielem działki oznaczonej Nr geodezyjnym 220.
W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym jest więc podatnikiem podatku rolnego.
Podstawę wymiaru podatku rolnego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów.
Z wypisu rejestru gruntów wynika, że J. M. jest właścicielem działki oznaczonej Nr 220 obejmującej 1,62 ha (fizycznego) gruntów ornych, 0,38 ha (fizycznego) łąki trwałej i 0,03 ha nieużytków.
Zarówno grunty orne jak i łąka podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym (art. 1 ustawy o podatku rolnym).
Do ustalenia zobowiązania w podatku rolnym przyjęto 2,00 ha (fizyczne) gruntu, a przeliczeniowych 1,2810 ha.
Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.
Uwzględniono w niej także obowiązujące prawo miejscowe, a to Uchwała Nr XIV/91/07 Rady Miejskiej z 28.11.2007r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta.
W ustalonym stanie faktycznym i przy zastosowaniu przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw.
Dodatkowo zauważyć należy, że Burmistrz Miasta i Gminy jest organem ustalającym zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym.
Podstawą wymiaru podatku rolnego są dane zawarte w ewidencji gruntów.
Ewidencję gruntów prowadzi zaś inny organ (Starosta). Zatem Burmistrz nie jest organem kompetentnym do spraw związanych z ewidencją gruntów.
Aktualizację ewidencji gruntów – jak to zauważa sam skarżący – może zarządzić Starosta.
Nie może zatem uczynić tego burmistrz miasta.
Niezrozumiałym i w pełni nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przepisu art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa.
W uzasadnieniu decyzji przedstawiony został bowiem stan faktyczny i powołane przepisy prawa ze wskazaniem płynących z nich skutków prawnych.
W realiach niniejszej sprawy nie można mówić o naruszeniu przepisu art. 272 ustawy Ordynacji podatkowej (na co wskazał skarżący w piśmie do SKO), gdyż organ nie stosował tego przepisu, a do jego zastosowania w ogóle brak było podstaw, gdyż przepis ten ma zastosowanie w określonych w nim przypadkach.
Podatek rolny związany jest z posiadaniem gruntów sklasyfikowanych i uwidocznionych w ewidencji gruntów. Ustawa o podatku rolnym nie wiąże obowiązku w tym podatku z osiąganiem korzyści z posiadanego gospodarstwa, ani z jakością drogi dojazdowej. Stąd wywody i dołączone szkice i fotografie obrazujące wygląd szaty roślinnej na gruntach oraz stan drogi dojazdowej do działki dla wyniku sprawy nie miał znaczenia.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.