Uzasadnienie
A. i W. K. (dalej również jako strony, podatnicy, odwołujący się, skarżący), mieszkający za granicą, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję z "[...]" r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" w sprawie odmowy wypłaty oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości powstałej za lata 2013-2017.
Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy i uzasadnień przesłanych decyzji, podatnik, reprezentowany przez B.W., złożył 8 września 2003 r. Burmistrzowi Miasta i Gminy "[...]" (dalej Burmistrz), informację w sprawie podatku od nieruchomości. W informacji tej jako przedmiot opodatkowania wykazano grunty pozostałe o powierzchni 17.974 mkw. Na podstawie złożonej informacji organ podatkowy I instancji wydawał decyzje w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za następne lata. W wyniku złożonego odwołania od decyzji Burmistrza z 16 stycznia 2018 r. ustalającej podatek od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 10.202 zł, Kolegium decyzją z "[...]" lutego 2018 r. nr "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu I instancji wskazując przy tym, że Burmistrz wydając decyzję z nieznanych powodów opodatkował grunt orny klasy V podatkiem od nieruchomości.
Argument organu, że czynił to w oparciu o złożoną informację IN-1 był zdaniem Kolegium chybiony, gdyż organ zgodnie z obowiązującymi przepisami winien złożoną informację zweryfikować pod kątem zapisu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków.
Następnie skarżący, reprezentowani przez ww. pełnomocnika, złożyli 6 lutego 2018 r. (data wpływu) wniosek do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2017 w kwocie 40.800 zł oraz o jej zwrot wraz z oprocentowaniem od dnia jej powstania / terminów wpłat poszczególnych rat, do dnia jej zwrotu. Na wezwanie organu pełnomocnik podatnika złożył 2.03.2018 r. korektę informacji IN-1.
W wyniku weryfikacji przedłożonych dokumentów organ dokonał analizy konta podatnika, a następnie 23 kwietnia 2018 r. zwrócił nadpłatę w kwocie 39.225 zł tytułem zwrotu nadpłaty podatku za lata 2013-2017 zł na rachunek bankowy pełnomocnika: B. W.. Kwotę 40.799 zł pomniejszył o 1.574 zł jako należność za rok 2018.
Natomiast decyzją z "[...]" r. nr "[...]" Burmistrz odmówił wypłaty oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości powstałej za lata 2013-2017. Jako podstawę prawną wskazał w sentencji art. 207 i 210 w związku z art. 75, 76, 77, 78 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r. poz. 201 ze zm.).
W uzasadnieniu powołał się na art. 75 § 3 i 4, art. 78 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i podał, że nadpłata została zwrócona 23 kwietnia 2018 r. na rachunek bankowy pełnomocnika: B. W., zgodnie z pismem z 10.04.2018 r. oraz dołączonym 18.04.2018 r. pełnomocnictwem. Wskazał, że według art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) ww. ustawy oprocentowanie przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowaną informacją, jeżeli nadpłata nie została wypłacona w terminie określonym w art. 77 § 1 pkt 6 ustawy, a więc w tym przypadku w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku wraz ze skorygowaną informacją. Burmistrz podsumował, że nadpłata została zwrócona w ww. terminie, a oprocentowanie nie przysługuje.
Wobec tego, że w odwołaniu podatnicy, reprezentowani przez doradcę podatkowego, zakwestionowali wymiar podatku od nieruchomości za lata 2013 - 2018, Kolegium decyzją z "[...]" stycznia 2019 r. nr "[...]", stwierdziło nieważność decyzji ostatecznej Burmistrza z "[...]" kwietnia 2018 r. nr "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 1.574 zł. Następnie decyzjami z "[...]" marca 2019 r. SKO stwierdziło:
- - nieważność decyzji ostatecznej decyzji Burmistrza z "[...]" kwietnia 2018 r. nr "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości 1.476 zł (nr "[...]"),
- - nieważność decyzji ostatecznej decyzji Burmistrza z "[...]" kwietnia 2018 r. nr "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości 1.542 zł. (nr "[...]"),
- - nieważność decyzji Burmistrza z "[...]" kwietnia 2018 r. nr "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 1.476 zł (nr "[...]"), oraz odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z "[...]" lutego 2013 r. nr: "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 9.564 zł.
Z kolei decyzjami z 15 kwietnia 2019 r. Kolegium stwierdziło:
- - nieważność decyzji ostatecznej decyzji Burmistrza z "[...]" kwietnia 2018 r. nr: "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 1.476 zł,
- - nieważność decyzji ostatecznej decyzji Burmistrza z "[...]" kwietnia 2018 r. nr "[...]" w sprawie ustalenia podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 1.476 zł.
Decyzja Kolegium z "[...]" marca 2019 r. nr "[...]" została zakwestionowana odwołaniem podatników złożonym 8 maja 2019 r.. W wyniku rozpoznania odwołania Kolegium decyzją z "[...]" lipca 2019 r. nr "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. Decyzję Kolegium nadało 11 września 2019 r.
Natomiast decyzją z "[...]" r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z "[...]" r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 6 lit. a, art. 78 § 3 pkt 3 lit. c ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), dalej O.p.
W treści uzasadnienia Kolegium wskazało, że podatnicy, jako właściciele nieruchomości gruntowej, są zobowiązani, w myśl art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej u.p.o.l., do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru.
SKO uznało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Burmistrz po otrzymaniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przyjął jako podstawę działania art. 75 § 3 O.p. i wezwał pełnomocnika stron do skorygowania informacji podatkowej. Skorygowana informacja wpłynęła 2 marca 2018 r., a organ zwrócił nadpłatę 23 kwietnia 2018 r., czyli przed upływem dwóch miesięcy od złożenia korekty, zgodnie z przepisem art. 77 § 1 pkt 6 lit. a) O.p. Na tle przytoczonego wyżej przepisu art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) O.p. podał, że skoro nadpłata została zwrócona przed upływem dwóch miesięcy, oprocentowanie od niej nie przysługuje.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnicy, reprezentowani przez doradcę podatkowego Danutę Komarzeniec, wnieśli o uchylenie ww. decyzji Kolegium z "[...]" r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza w całości, zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Decyzji zarzucili obrazę art. 120 O.p. wobec następujących naruszeń prawa materialnego oraz zasad postępowania:
- 1. naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z 14 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) oraz art. 7a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170),
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie w sprawie normy art. 78 § 1-5 O.p., tj. uznanie, że organ podatkowy I instancji nie przyczynił się do wydania nieprawidłowych decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości nie tylko za lata 2013-2017, ale również za lata 2003-2012,
- 3. art. 121 § 1 w związku z art. 191 O.p. wobec drastycznego przekroczenia granic swobody w ocenie sprawy oraz wobec prowadzenia postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do praworządności działań organów,
- 4. art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. wobec licznych błędów w gromadzeniu materiału dowodowego, niewłaściwej interpretacji zgromadzonych dowodów oraz braku działań na rzecz rozpoznania kluczowych dla sprawy okoliczności przedstawionych przez stronę w toku postępowania przed organami podatkowymi,
- 5. art. 210 § 4 O.p. wobec zasadniczych braków w odniesieniu do dowodów i argumentów podnoszonych przez stronę w prowadzonym postępowaniu.
W treści skargi wskazano, że oprocentowanie nadpłaty przysługuje podatnikowi, gdy do zmiany lub uchylenia decyzji ustalającej, w związku z wydaniem której powstała nadpłata, przyczynił się organ podatkowy. Natomiast Burmistrz nie tylko nie uwzględnił, ale wręcz umyślnie pominął fakt, że od ponad dziesięciu lat, w wyniku własnego błędu pobierał od podatników podatek w kwotach nienależnych.
Z ostrożności procesowej pełnomocnik skarżących złożył 2 marca 2018 r. korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2003. Jednak złożona korekta nie ma żadnego wpływu na właściwy wymiar podatku od nieruchomości za lata 2013-2017, do którego zobowiązany był organ podatkowy I instancji.
Przy ustalaniu wysokości podatku od nieruchomości kluczowe i najistotniejsze znaczenie mają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Zatem przed wydaniem decyzji ustalającej, której podstawą i celem jest prawidłowy wymiar i pobór podatku, organ podatkowy jest zobowiązany oprzeć się nie tylko na informacji od właścicieli nieruchomości, lecz także na ewidencji gruntów i budynków. Organ już od 2003 r. nie mógł bazować wyłącznie na informacji IN-1 złożonej przez podatnika. Gdyby dokonał sprawdzenia danych przy pierwszej złożonej przez właściciela informacji, nie pobierałby podatku w znacząco zawyżonej kwocie już od 2003 r. W konsekwencji bezsporne jest przyczynienie się Burmistrza do powstania przesłanki zmiany / uchylenia decyzji ustalających wysokość zobowiązania, a przez to do powstania nadpłaty. Tym samym wniosek o zwrot nadpłaty za lata 2013-2017 wraz z jej oprocentowaniem od dnia wpłaty poszczególnych rat jest zasadny.
Ponadto Kolegium w decyzji z "[...]" lutego 2018 r. nr "[...]" dotyczącej decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2018 podało, że została ona wydana w sposób wadliwy, bez uwzględnienia stanu widniejącego w ewidencji gruntów i budynków.
Podniesiono też, że mimo uchylenia przez Kolegium decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2018 w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza, organ podatkowy wydał "[...]" kwietnia 2018 r. decyzję w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2018. Tym samym organ nie wydał w wyniku ponownego rozpoznania sprawy właściwej decyzji ustalającej, ale zmienił decyzję nieistniejącą w obrocie prawnym, bo przecież uchyloną w całości przez Kolegium. Mimo, że powyższe podniesiono już w odwołaniu, jednak organ odwoławczy praktycznie nie odniósł się do tej kwestii.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarżący złożyli 6 lutego 2018 r. wniosek do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2017 w kwocie 40.800 zł oraz o jej zwrot wraz z oprocentowaniem od dnia jej powstania / terminów wpłat poszczególnych rat, do dnia jej zwrotu. Na wezwanie organu pełnomocnik podatnika złożył 2.03.2018 r. korektę informacji IN-1. W wyniku weryfikacji przedłożonych dokumentów organ dokonał analizy konta podatnika, a następnie 23 kwietnia 2018 r. zwrócił nadpłatę w kwocie 39.225 zł tytułem zwrotu nadpłaty podatku za lata 2013-2017 zł na rachunek bankowy pełnomocnika: B. W.. Kwotę 40.799 zł pomniejszył o 1.574 zł jako należność za rok 2018.
Natomiast decyzją z "[...]" r. nr "[...]" Burmistrz odmówił wypłaty oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości powstałej za lata 2013-2017. Jako podstawę prawną wskazał w sentencji art. 207 i 210 w związku z art. 75, 76, 77, 78 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r. poz. 201 ze zm.). W uzasadnieniu powołał się na art. 75 § 3 i 4, art. 78 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i podał, że nadpłata została zwrócona 23 kwietnia 2018 r. na rachunek bankowy pełnomocnika. Wskazał, że według art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) ww. ustawy oprocentowanie przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowaną informacją, jeżeli nadpłata nie została wypłacona w terminie określonym w art. 77 § 1 pkt 6 ustawy, a więc w tym przypadku w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku wraz ze skorygowaną informacją. Burmistrz podsumował, że nadpłata została zwrócona w ww. terminie, a oprocentowanie nie przysługuje.
Jak podkreślił NSA w uchwale 7 sędziów z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 nie ma przeszkód prawnych, aby w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy, kiedy jest to uzasadnione, wszczął z urzędu odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jedyną regulacją prawną dotyczącą łącznie postępowania w sprawie nadpłaty i postępowania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz dopuszczalności równoczesnego prowadzenia tych postępowań jest art. 79 § 1 O.p. Na podstawie art. 79 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Z treści przytoczonego unormowania wynika więc zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty w czasie trwania postępowania podatkowego i kontroli podatkowej oraz, przez przeciwieństwo, dopuszczalność wszczynania i prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.
Jeżeli w uzasadnionych przypadkach w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, to przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy.
W rozpoznawanej sprawie dokonano zwrotu nadpłaconego podatku w drodze czynności materialnotechnicznej. Nie było potrzeby i podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. A zatem wydane decyzje podatkowe dotyczące określenia wymiaru podatku nie uległy zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności. Natomiast strona skarżąca powołuje się na okoliczności faktyczne i prawne, które nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 77 § 1 pkt 1 lit. b O.p. nadpłata podlegała zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zasady oprocentowania nadpłat podatkowych określał art. 78 O.p. i zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 tego artykułu, oprocentowanie przysługiwało w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d, z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty (pkt 1); w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie (pkt 2).
Jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (i zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), to do ustalenia momentu początkowego liczenia oprocentowania istotne znaczenie ma to, czy organ przyczynił się do przesłanki uchylenia decyzji. Różnica między regulacją zawartą w art. 78 § 3 pkt 1 O.p. a regulacją z art. 78 § 3 pkt 2 O.p. polega na tym, że w przypadku, gdy organ nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji podatkowej, z której wynikała wysokość zobowiązania podatkowego i która została wykonana przez podatnika, ale również jeżeli nie zwrócił nadpłaty w terminie, oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia zmiany lub uchylenia decyzji (pkt 2), a nie od dnia powstania nadpłaty (pkt 1).
W świetle art. 78 § 3 pkt 1 i 2 O.p., co do zasady, oprocentowanie związane jest z zakwestionowaniem wadliwej decyzji organu podatkowego, tzn. z sytuacją, gdy błędnie nałożono na podatnika zobowiązanie w wysokości wyższej niż wynikająca z prawa podatkowego, a następnie decyzja taka (w tym decyzja określająca zobowiązanie podatkowe) została uchylona lub zmieniona. Artykuł 78 § 3 pkt 1 i 2 O.p. wiąże oprocentowanie nadpłaty z uchyleniem (zmianą) decyzji wadliwej, a więc innymi słowy z wadą tkwiącą w samej decyzji. Tym samym, przez "przyczynienie się", o którym mowa w przywołanych przepisach, należy rozumieć taką sytuację, w której działanie lub zaniechanie organu podatkowego pozostawało w bezpośrednim związku z wadą decyzji, którą może być naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego (vide wyrok NSA z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 486/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Prawidłowo zatem Kolegium wskazało, że podatnicy, jako właściciele nieruchomości gruntowej, są zobowiązani, w myśl art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru. Burmistrz po otrzymaniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, przyjął jako podstawę działania art. 75 § 3 O.p. i wezwał pełnomocnika stron do skorygowania informacji podatkowej. Skorygowana informacja wpłynęła 2 marca 2018 r., a organ zwrócił nadpłatę 23 kwietnia 2018 r., czyli przed upływem dwóch miesięcy od złożenia korekty, zgodnie z przepisem art. 77 § 1 pkt 6 lit. a) O.p. Na tle przytoczonego wyżej przepisu art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) O.p. skoro nadpłata została zwrócona przed upływem dwóch miesięcy, oprocentowanie od niej nie przysługuje. W rezultacie sąd nie podzielił zarzutu obrazy art. 120 O.p wobec następujących naruszeń prawa materialnego oraz zasad postępowania: naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z 14 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 7a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, naruszenia prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie w sprawie normy art. 78 § 1-5 O.p., tj. uznanie, że organ podatkowy I instancji nie przyczynił się do wydania nieprawidłowych decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości nie tylko za lata 2013-2017, ale również za lata 2003-2012, art. 121 § 1 w związku z art. 191 O.p. wobec drastycznego przekroczenia granic swobody w ocenie sprawy oraz wobec prowadzenia postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do praworządności działań organów, art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. wobec licznych błędów w gromadzeniu materiału dowodowego, niewłaściwej interpretacji zgromadzonych dowodów oraz braku działań na rzecz rozpoznania kluczowych dla sprawy okoliczności przedstawionych przez stronę w toku postępowania przed organami podatkowymi, art. 210 § 4 O.p. wobec zasadniczych braków w odniesieniu do dowodów i argumentów podnoszonych przez stronę w prowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie zakres postępowania dowodowego został zdeterminowany przez treść norm przepisów prawa procesowego i norm prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Burmistrz po otrzymaniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wezwał pełnomocnika stron do skorygowania informacji podatkowej. Skarżący jako podatnicy, właściciele nieruchomości gruntowej, byli zobowiązani, w myśl art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru. Skorygowana informacja wpłynęła 2 marca 2018 r., a organ zwrócił nadpłatę 23 kwietnia 2018 r., czyli przed upływem dwóch miesięcy od złożenia korekty, zgodnie z przepisem art. 77 § 1 pkt 6 lit. a) O.p. Na tle przytoczonego wyżej przepisu art. 78 § 3 pkt 3 lit. c) O.p. skoro nadpłata została zwrócona przed upływem dwóch miesięcy, oprocentowanie od niej nie przysługuje. Skarga jako bezzasadna, po myśli art.151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.