Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 marca 2014 r. "A" Sp. z o.o., podpisanym przez Prezesa Zarządu D. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na realizację projektu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA z dnia 24 kwietnia 2014 r. "A" Sp. z o.o. została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu) oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – kwoty należności pieniężnych objętych zaskarżonym aktem. Nadto poinformowano skarżącą Spółkę o treści art. 215 § 2, art. 216 i art. 217 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.". Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 30 kwietnia 2014 r. Termin do usunięcia braków formalnych upływał więc z dniem 7 maja 2014 r. Pomimo wezwania wskazane braki formalne nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do skargi dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Nieprzedstawienie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej stanowi brak formalny pisma, którego nieusunięcie we wskazanym przez sąd terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w ONSAiWSA 2005/5/91). Zaznaczyć należy, że art. 29 p.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinna przedłożyć osoba, by wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu skarżącej osoby prawnej, to w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że niewątpliwie dokumentem takim jest m.in. odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007r., sygn. akt I FSK 927/07, opubl.: Lex nr 516658).
Nadto w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim, zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (art. 231 p.p.s.a.). Niewskazanie natomiast wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, w której sporna jest należność pieniężna, stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe ustalenia wpisu od skargi, uiszczenie zaś wpisu stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. warunkuje rozpoznanie skargi. Podkreślić należy, że fakt złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zwalnia skarżącej z obowiązku określenia wartości przedmiotu sporu. Postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy jest postępowaniem wpadkowym, które nie usuwa braków pisma.
Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W konsekwencji nieprzedłożenia przez stronę skarżącą dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej, Sąd został pozbawiony możliwości zweryfikowania czy osoba, która podpisała skargę, była uprawniona do jej wniesienia w imieniu Spółki. Nadto niewskazanie wartości sporu uniemożliwiło ustalenie wpisu od skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.