Uzasadnienie
Skarga Prokuratora Rejonowego w Braniewie (dalej: "skarżący" lub "Prokurator") dotyczy uchwały Zgromadzenia Związku Gmin Regionu Ostródzko – Iławskiego "Czyste Środowisko" (dalej: ""organ" lub "Zgromadzenie") z dnia 14 listopada 2018 r. nr XXI/74/2028 (dalej: "uchwała zmieniająca") w sprawie zmiany uchwały nr III/17/2015 z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki tej opłaty i stawki opłaty za pojemnik (dalej: "uchwała zmieniana"). Podstawę prawną uchwały zmieniającej stanowiły art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 994) oraz art. 6j ust. 1 pkt 1, ust. 2a i ust. 3 oraz art. 6k ust. 1, ust. 2a i ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1454, dalej: "u.c.p.g"). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego w dniu 16 listopada 2018 r. pod pozycją 4903.
W skardze wskazano, że w §1.2 przedmiotowej uchwały ustalono stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku, gdy odpady te nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, zaś § 2 ust. 2 ustala stawki opłat miesięcznych za pojemnik o określonej pojemności dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne w przypadku, gdy odpady te są zbierane i odbierane w sposób nieselektywny. Stawki te zostały zróżnicowane pod względem pojemności pojemnika, co stanowi realizację dyspozycji wynikającej z art.6k ust.1 pkt 2 ustawy u.c.p.g.
Prokurator wniósł w o stwierdzenie nieważności uchwały w ww. części. Zarzucił wydanie uchwały z istotnym naruszeniem art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 6k ust. 3 u.c.p.g. oraz § 133 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) poprzez niewłaściwe ustalenie wysokości podwyższonych stawek za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 6k ust. 3 u.c.p.g. rada gminy określi stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, w wysokości nie niższej niż dwukrotna wysokość i nie wyższej niż czterokrotna wysokość stawki ustalonej przez radę gminy odpowiednio na podstawie art. 6k ust. 1 albo w art. 6 j ust. 3b.
Zgromadzenie nie dostosowało uchwalonych przez siebie stawek do zakresu, jaki został wyznaczony przez ustawodawcę. Podstawowa stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została ustalona w wysokości 11 zł od mieszkańca. Z kolei stawka podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, została uchwalona w wysokości 14 zł od mieszkańca. Także w zakresie stawek za gospodarowanie odpadami na nieruchomościach niezamieszkałych nie zostały w uchwale wskazane górne granice wysokości możliwych do ustalenia stawek opłat podwyższonych.
Przytaczając, na podstawie uchwały, stawki podstawowe oraz podwyższone stawki opłat miesięcznych za pojemnik o określonej pojemności dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne – skarżący zauważył, że w żadnym z rozróżnionych w skardze przypadków podwyższona stawka opłaty nie przekracza minimalnego progu wskazanego przez ustawodawcę, tj. dwukrotności stawki opłaty podstawowej. Ustalone stawki są niższe niż wymagane przez przepisy rangi ustawowej w postaci art.6k ust.3. Podkreślił, że rady gmin nie mają pełnej dowolności ustalania ww. stawek.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że stan prawny mający zastosowanie w sprawie, ulegał zmianom. Przytoczył treść art. 6k ust. 2a i ust. 3 u.c.p.g. obowiązującą w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały. Podkreślił, że obowiązujące w dacie podjęcia uchwały przepisy nie zawierały upoważnienia do tego, by rada gminy określała stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, wysokości nie niższej niż dwukrotna wysokość i nie wyższej niż czterokrotna wysokość stawki ustalonej przez radę gminy. Przepis art. 6k ust. 3 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały został zmieniony ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (dalej: "ustawa zmieniająca") i wszedł w życie 6 września 2019 r. Zgodnie z art. 10 ust.2 ww. ustawy zmieniającej - stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik lub worek, określona w uchwale wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wyższa niż stawka odpowiednio za pojemnik lub worek określona w art. 6k ust. 2a pkt 5 ustawy zmienianej w art. 1, obowiązuje do dnia wejścia w życie uchwały wydanej na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r.
Organ wskazał też, że zgodnie z art.9 ww. ustawy zmieniającej rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie do 31 grudnia 2020 r. Wobec tego Zgromadzenie ma czas do 31 grudnia 2020 r. na wprowadzenie wymaganej przepisami podwyższonej opłaty, w brzmieniu zgodnym z art.6k ust.3 u.c.p.g., zarówno co do nieruchomości zamieszkałych, jak i niezamieszkałych.
Końcowo organ wskazał, że uchwały te w brzmieniu wymaganym aktualnie obowiązującymi przepisami zostały poddana pod głosowanie Zgromadzenia w dniu 31 stycznia 2020 r. nr: VII/19/2020 i podlegały badaniu organu nadzoru oraz Regionalnej Izby Obrachunkowej w Olsztynie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Sporna między stronami jest zgodność zaskarżonej uchwały z dnia 14 listopada 2018 r. nr XXI/74/2028 z treścią art. 6k ust.3 ustawy u.c.p.g.
Przepis ten do 6 września 2019 r. miał następujące brzmienie: "Rada gminy określi wyższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne nie są w sposób selektywny zbierane i odbierane, nie wyższe jednak niż maksymalne stawki opłat, które wynoszą odpowiednio dwukrotną wysokość maksymalnej stawki opłaty określonej w ust. 2a za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny." Po zmianie wprowadzonej na mocy art. 1 pkt 13 lit. d stawy zmieniającej z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz.U.2019.1579) przepis art. 6k ust. 3 brzmi: "Rada gminy określi stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, wysokości nie niższej niż dwukrotna wysokość i nie wyższej niż czterokrotna wysokość stawki ustalonej przez radę gminy odpowiednio na podstawie ust. 1 albo w art. 6j ust. 3b." Na podstawie art. 27 ww. ustawy zmiana obowiązuje od 6 września 2019 r. Jednak prawidłowo wskazano w odpowiedzi na skargę, że należy mieć także na względzie art.9 ust.1 ustawy zmieniającej, w którym przyjęto, że rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.
Z powyższego wynika niewątpliwie, że nowe przepisy nałożyły na rady gmin obowiązki zasygnalizowane w skardze, jednak, z uwagi na treść art.9 ustawy zmieniającej, termin wykonania tych obowiązków został przesunięty do 31 grudnia 2020 r.
W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się przedwczesne, zaś skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem termin końcowy do przyjęcia nowej uchwały jeszcze nie upłynął.
Dlatego Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.