Postanowienie WSA w Olsztynie z 25 listopada 2004 r., I SA/Ol 366/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w dniu 25 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: Weryfikacji interpretacja Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a Odrzucić skargę

Skład

asesor WSA Renata Kantecka przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 17 maja 2004r. J. H. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o dokonanie interpretacji art.20 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r. nr 14, poz. 76 ze zm., dalej jako ustawa o p.d.o.f.), gdyż nie zgadzała się z interpretacją tego przepisu dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Odpowiadając na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej, pismem z dnia 7 września 2004r. nr "[...]", wyjaśnił iż brak jest podstaw prawnych do zmiany stanowiska organu pierwszej instancji. Podniósł, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkie dochody z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych w katalogu zwolnień przedmiotowych lub, od których został zaniechany pobór podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Przy czym przychody inne niż określone w art. 12-14 i 17 ustawy o p.d.o.f. są kwalifikowane do art. lO ust. l pkt 9 w związku z art. 20 ust. l tej ustawy, a przykładem takich przychodów są alimenty, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci. Stwierdził, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają świadczenia, o których mowa w art.28 w zw. z art.27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, które wypłacane są na ręce drugiego małżonka po zupełnym ustaniu pożycia małżonków. Nie stanowią natomiast przychodu w rozumieniu ustawy o p.d.o.f. świadczenia na zaspokojenie potrzeb rodziny, o których mowa w art.28§ l Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli małżonkowie pozostają we wspólnym pożyciu.

Opisane stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej J. H. zaskarżyła podnosząc, iż dokonana przez organy podatkowe obu instancji interpretacja przepisów ustawy o p.d.o.f. jest mylna, dowolna i niekorzystna dla niej. Podkreśliła, iż organ odwoławczy przyznał, że art.20 ust. 1 ustawy o p.d.o.f. nie wymienia jako inne źródła dochodu świadczeń na zaspokojenie potrzeb rodziny. Jeżeli zaś ustawodawca nie wymienia w przepisach szczególnych jako przychodów z innych źródeł świadczeń na zaspokojenie potrzeb rodziny, a wręcz wyklucza wyjątek - alimenty na rzecz dziecka, to zasądzoną przez Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2003r., kwotę 1000 zł na utrzymanie dziecka należy potraktować jako alimenty na dziecko, a 200 zł na zaspokojenie potrzeb rodziny. Stwierdziła, iż organy podatkowe nie mogą kwestionować wyroku Sądu. Za nienormalne uważa płacenie podatku dochodowego po raz drugi od świadczeń na zaspokojenie potrzeb rodziny - pierwszy raz podatek zapłacił jej były mąż. Powyższe pozostaje, w jej ocenie, w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Nadto zarzuciła organowi drugiej instancji ignorowanie obowiązujących terminów załatwienia sprawy. Konkludując wniosła o pozytywne załatwienie prośby i zobowiązanie wypłacenie jej niesłusznie pobranego podatku dochodowego w kwocie 1282,50 zł wraz z należnymi odsetkami od Urzędu Skarbowego.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, powołują art.14b §2 Ordynacji podatkowej oraz art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona przez skarżącą skarga jest niedopuszczalna.

Zakres przedmiotowy sądowej kontroli działalności administracji publicznej określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, dalej jako p.p.s.a.). Z §2 tego artykułu wynika, na jakiego rodzaju akty i czynności dopuszczalne są skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżone pismo nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w tym przepisie.

Zgodnie z art.3 §2 pkt 4 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, czy też rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż akty lub czynności, o których mowa w powołanym przepisie, muszą "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, a zatem muszą ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia) lub potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem, bądź też ich odmową, a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

W rozpoznanej sprawie konkretyzacja uprawnienia (stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych bądź też odmowa stwierdzenia) nastąpi w drodze decyzji, po wniesieniu przez skarżącą do organu podatkowego o stwierdzenie tejże nadpłaty. Dopiero ta decyzja, po wyczerpaniu toku instancji, będzie mogła zostać zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art.3 §2 pkt l p.p.s.a. i będzie przedmiotem kontroli sądowej.

Wynikająca z powyższego niedopuszczalność wniesienia skargi na odpowiedź w sprawie weryfikacji interpretacji przepisów prawa podatkowego skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art.58 § l pkt 6 p.p.s.a.