Uzasadnienie
S.J. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą z dnia 5 kwietnia 2009 r. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wskutek niezastosowania się przez organ podatkowy do oceny prawnej wyrażonej w uprzednio wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2007 r. o sygn. akt I SA/Ol 95/07 przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz dotknięta jest wadami formalnoprawnymi. Ponadto skarżący wskazał, że wykonanie decyzji będzie pociągało za sobą negatywne dla niego skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 zd.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Zwrócić należy uwagę, iż w niniejszej sprawie wskazano na wadliwość zaskarżonej decyzji jako przesłankę uzasadniającą pozytywne rozpoznanie wniosku. Odnosząc się do powyższego, zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednoznaczne stanowisko wskazujące na brak podstaw do oceny zasadności skargi w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, NSA wskazał, że niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. W powołanym orzeczeniu Sąd wyjaśnił, że "o ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej."
Uznając, iż użyta przez stronę powyższa argumentacja nie mogła odnieść skutku w postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd zważył, iż w sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Wskazując na przyczynę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jaką, w ocenie strony, jest niebezpieczeństwo wyrządzenia negatywnych skutków, nie przywołano bowiem żadnych argumentów, które miałyby istnienie powyższej przesłanki w rozpoznawanej sprawie potwierdzić. Ocena wniosku prowadzi zatem do konstatacji, że strona nie wykazała zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.