Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z "[...]". utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą P. T. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, że istotą sporu w sprawie jest kwestia zwolnienia od podatku należności zagranicznej wypłaconej w 2008 r. żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej na stanowisko referenta Sojuszniczego Dowództwa Operacyjnego (ACO), w strukturach organizacji międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych.
P. T.od 01.08.2008 r. pełni zawodową służbę wojskową poza granicami kraju w międzynarodowych strukturach dowodzenia NATO w B. w Holandii.
W decyzji Ministra Obrony Narodowej wskazano jako podstawę prawną, do zwolnienia P.T. z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenie na stanowisko służbowe referenta, przepis §3 ust.1 pkt 2 oraz §5 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 25.05.2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Według organu odwoławczego, w tej sytuacji w sprawie nie ma zastosowania przepis §4 ust.1 pkt 2 tego rozporządzenia dotyczący żołnierzy skierowanych. Zatem P. T. nie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust.1 pkt 83 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Według organu podatkowego P.T. w stanie faktycznym sprawy traktowany winien być jako pracownik polskiej jednostki budżetowej mającej siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Organ uznał, że wobec brzmienia przepisu art. 21 ust.1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należność zagraniczna otrzymana przez P.T. w trakcie służby poza granicami państwa powinna podlegać, podobnie jak uposażenie krajowe, opodatkowaniu stosownie do art. 9 oraz art. 12 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących opodatkowania uposażeń żołnierzy wyznaczonych bądź skierowanych do służby poza granicami państwa i wskazał na rozbieżności w orzecznictwie.
P. T. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie przepisów prawa:
- - art. 21 ust.1 pkt 83 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez błędną wykładnię,
- - art. 2, art.7, art.32 ust.1 i art. 217 w zw. z art. 84 Konstytucji RP,
- - art. 210§1 pkt 6 i §4, art.191 i art. 180 w zw. z art. 122, art. 187§1 w zw. z art.122,121,124,art.72§1 i art. 75§2 pkt 1 lit.a i §4 ustawy Ordynacja podatkowa.
Wskazując na rozbieżności orzecznictwa oraz na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 08.07.2010 r. w sprawie II FSK 304/09 przedstawił składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości "Czy zwolnieniem na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 - 2008 objęci zostali żołnierze wyznaczeni do pełnienia służby w międzynarodowych strukturach wojskowych?" wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie.
Na rozprawie w dniu 05.08.2010 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej przychylił się do wniosku o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., przewiduje możliwość zawieszenia postępowania obligatoryjne z urzędu (art.124§1), fakultatywne z urzędu (art. 125§1) oraz zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron (art. 126).
W sprawie niniejszej zaistniała sytuacja, że strony złożyły wniosek o zawieszenie postępowania.
Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymienia powodów, które strony powinny wskazać, składając wniosek o zawieszenie postępowania. Tym samym wskazanie jako podstawy wniosku o zawieszenie postępowania przedstawienia przez skład orzekający NSA składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, uznać należy za wystarczającą podstawę do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 126 p.p.s.a
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w postanowieniu.