Uzasadnienie
Skarżący M. i R. G. po doręczeniu im wezwania do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w osobie K. P. Ś. Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Utrzymują się z renty skarżącej w wysokości 887,60 zł oraz emerytury skarżącego w kwocie 1219,22 zł. Łączny dochód rodziny wynosi 2.106,82 zł netto miesięcznie. Są właścicielami połowy domu z 1900 r. o powierzchni budynku 168m2 wymagającego remontu o szacunkowej wartości ok. 300.000,00 zł oraz nieruchomości rolnej we współwłasności z innymi osobami. Innego majątku nie posiadają.
Argumentując trudną sytuację materialną wskazali na problemy ze zdrowiem. Skarżąca jest po operacji raka tarczycy (trzy operacje), choruje na tarczycę, cukrzycę, kręgosłup. Skarżący jest inwalidą "znacznego stopnia", choruje na serce, zwyrodnienie stawów, astmę płucna, słuch, prostatę. Wydatki na leki, gaz, wodę, prąd wynoszą około 1.246 zł miesięcznie. Wyjaśnili, że otrzymali pomoc społeczną na naprawę dachu w wysokości 500 zł. Całkowity koszt naprawy dachu wyniósł 3.500 zł. Posiadają zadłużenie na kwotę 3.000 zł. Odnosząc się do posiadanego majątku wyjaśnili, że lokalizacja nieruchomości obok cmentarza oraz dewastacja jeziora, wspólnego lasu i gruntów przez ścieki cmentarne, śmieci i inne nieczystości pozbawiła właścicieli możliwości sprzedaży oraz użytkowania przedmiotowych nieruchomości.
Zdaniem referendarza sądowego, skarżący wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a więc ich wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy należą do ludzi ubogich, a ich sytuacja majątkowa i dochodowa jest skomplikowana. Środki finansowe którymi dysponują (nieco ponad 2.000 zł. na dwie osoby) wystarczają jedynie do zaspokojenia najbardziej podstawowych ich potrzeb życiowych, a posiadany majątek nie przynosi dochodu. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż są oni osobami starszymi i schorowanymi, co z natury rzeczy generuje większe, a czasami nieprzewidziane wydatki.
W tej sytuacji należało przyjąć, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnosili skarżący.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że wyznaczenie konkretnej osoby jako pełnomocnika z urzędu nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Ustanawiając na rzecz strony radcę prawnego sąd nie wskazuje zatem w wydanym postanowieniu konkretnego pełnomocnika. Sąd zwracając się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika może jedynie poinformować ten organ, iż strona wnosiła o ustanowienie konkretnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego właściwa rada okręgowa izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez skarżących.
W związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.