Uzasadnienie
M. S. wniósł Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
Pismem z dnia 7 lipca 2017r. po doręczeniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarżący wniósł o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu. Na podstawie zarządzenia z dnia 12 lipca 2017r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Skarżącego pouczono jednocześnie, iż niezłożenie żądanego formularza w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie złożonego przez niego wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku PPF odebrana została przez skarżącego w dniu 31 lipca 2017r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - karta 14). Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 7 sierpnia 2017r.
Zarządzeniem z dnia 1 września 2017 r., Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od wpisu sądowego od skargi.
W sprzeciwie na powyższe zarządzenie skarżący wskazał, iż jest on w pełni zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie zachował określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w związku z czym został wezwany do usunięcia tego braku. Skarżący został pouczony o konsekwencjach niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu. Pomimo tego, nie wykonał nałożonego na niego obowiązku.
W powyższym stanie faktycznym stanowisko starszego referendarza sądowego, że strona uchybiła nałożonemu na nią obowiązkowi, jest prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, zaś sprzeciw nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w zw. z art. 257 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.