Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako Dyrektor, organ odwoławczy) utrzymał w mocy własne postanowienie z "[...]" w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako Naczelnik) z dnia "[...]" wydanego wobec Spółki A z siedzibą w I. (dalej jako Spółka, strona, skarżąca).
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego przez Naczelnika postępowania egzekucyjnego z majątku zobowiązanej – Spółki B organ egzekucyjny wielokrotnie dokonywał zajęć wierzytelności pieniężnych, należnych zobowiązanej Spółce od dłużnika zajętej wierzytelności – Spółce A. Wobec braku realizacji zajęć egzekucyjnych, w dniu 18.04.2019 r. pracownicy organu egzekucyjnego przeprowadzili kontrolę prawidłowości realizacji dokonanych zajęć wierzytelności, skutkiem której było wydanie przez Naczelnika w dniu "[...]" postanowienia w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez Spółkę wierzytelności. Postanowienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 10.09.2019 r. i nie zostało zaskarżone, wobec czego z dniem 17.09.2019 r. stało się ostateczne.
Zgodnie z art. 71 b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania egzekucyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako u.p.e.a.) wskazane wyżej postanowienie stało się podstawą do wystawienia wobec Spółki tytułu wykonawczego z dnia "[...]", celem przymusowego ściągnięcia bezpodstawnie nieprzekazanych przez dłużnika zajętej wierzytelności należności pieniężnych. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Spółce w dniu 09.10.2019 r.
Pismem z dnia 14.10.2019 r. Spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wskazując przepisy art. 33 § 1 pkt. 1, pkt. 3 i pkt. 10 u.p.e.a., jako podstawę zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik uznał zgłoszone przez Spółkę zarzuty za niezasadne oraz stwierdził niedopuszczalność zarzutu braku wymagalności części egzekwowanych należności pieniężnych. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika w sprawie zarzutów. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie datowaną na 16.01.2020 r.
Następnie pismem z dnia 16.12.2019 r. Spółka, powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), złożyła do Dyrektora wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia Naczelnika z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości zajętej i bezpodstawnie nieprzekazanej wierzytelności. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika.
Pismem z dnia 09.03.2020 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to jest o ponowną ocenę, czy wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika. Spółka powtórnie wskazała, iż ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego z dnia "[...]" wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów, wobec czego powinno podlegać wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Strona ponowiła argumentację z wniosku z dnia 16.12.2019 r. wskazując, iż w przypadku, gdy zajęta wierzytelność przewyższa kwotę egzekwowanych należności na podstawie dokonanego zajęcia, dłużnik zajętej wierzytelności odpowiada jedynie do wysokości zajętej wierzytelności, wskazanej w zawiadomieniu o zajęciu. Spółka podniosła, iż sentencja postanowienia organu egzekucyjnego z dnia "[...]" zawierała określenie łącznej kwoty zajętej i nieprzekazanej należności, z postanowienia nie wynikało natomiast, które konkretnie wierzytelności, w jakiej wysokości oraz na poczet których egzekwowanych należności nie zostały przez dłużnika zajętej wierzytelności przekazane organowi egzekucyjnemu.
Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor, po ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 17 § 1 b u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora z dnia "[...]".
W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów Spółki, Dyrektor zauważył, iż strona podnosi w istocie okoliczności i zarzuty tożsame z argumentacją, zawartą we wniosku z dnia 16.12.2019 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia organu egzekucyjnego z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej kwoty wierzytelności.
W jego ocenie ponowna analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż niezasadne jest twierdzenie Spółki, że postanowienie Naczelnika z dnia "[...]" obarczone jest kwalifikowaną wadą w postaci rażącego naruszenia prawa. Postanowienie to zostało wydane po przeprowadzeniu kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, w wyniku której stwierdzono, iż Spółka bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Zostały zatem spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. Wobec spełnienia przesłanek koniecznych do wydania postanowienia z art. 71a § 9 u.p.e.a., niezasadne jest twierdzenie strony, iż doszło do rażącego naruszenia tego przepisu prawa. Skarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w przepisach art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne oraz prawne.
W treści postanowienia Naczelnik wskazał konkretne dowody, na których oparł się, podejmując swoje rozstrzygnięcie. W szczególności wymieniono ujawnione w trakcie kontroli faktury VAT, dokumentujące powstanie i wymagalność konkretnych kwot wierzytelności Spółki B. Podano również aktualną na dzień wydania postanowienia kwotę zadłużenia Spółka B, która to kwota stanowiła granicę odpowiedzialności dłużnika zajętej wierzytelności. Organ ocenił, że nieprawdziwe jest twierdzenie strony, iż określona przez organ egzekucyjny łączna kwota nieprzekazanych przez Spółkę wierzytelności, była wyższa od kwoty należności egzekwowanych od zobowiązanego podmiotu. Wbrew twierdzeniu strony - w postanowieniu w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez dłużnika wierzytelności, nie jest konieczne wskazanie, które konkretnie wierzytelności i w jakiej części podlegają przekazaniu na poczet egzekwowanych kwot, wskazanych w poszczególnych zawiadomieniach o zajęciu.
Istotnym w sprawie jest ustalenie, iż określona wierzytelność w kontrolowanym okresie istniała, była wymagalna oraz bez uzasadnionej podstawy o charakterze prawnym, nie została przekazana organowi egzekucyjnemu. Niemniej wskazano, iż w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]" organ egzekucyjny szczegółowo przedstawił stronie sposób wyliczenia łącznej kwoty zajętej i nieprzekazanej wierzytelności. Dyrektor podkreślił, że Spółka w odpowiedzi na otrzymywane zawiadomienia o zajęciu wierzytelności informowała, iż uznaje zajęte wierzytelności. W trakcie kontroli prawidłowości realizacji zajęcia nie stwierdzono okoliczności, które zwalniałyby dłużnika zajętej wierzytelności z realizacji otrzymanych i uznanych zajęć. W treści postanowienia z dnia "[...]" organ egzekucyjny wyjaśnił podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie. Tym samym, wbrew zarzutom strony, uczyniono zadość wszystkim wymogom, określonym wart. 107 § 3 k.p.a. oraz wart. 124 § 1 i § 2 k.p.a.
Dyrektor ocenił, iż fakt powołania przez Naczelnika w nagłówku skarżonego postanowienia art. 71 b u.p.e.a., wbrew twierdzeniu strony, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Regulacja prawna zawarta w art. 71 b u.p.e.a. stanowi bowiem konsekwencję stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a., o czym - zgodnie z zasadą informowania, wynikającą z art. 9 k.p.a. - Naczelnik pouczył Spółkę w treści postanowienia z dnia "[...]".
Dyrektor podkreślił, iż zastrzeżenia strony, zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 16.12.2019 r., a następnie powtórzone we wniosku z dnia 09.03.2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, odnoszą się w istocie do ustaleń organu egzekucyjnego, dokonanych w toku kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, które to ustalenia stanowiły podstawę wydanego w dniu "[...]" postanowienia. Postanowienie to jest ostateczne i prawomocne. Tym samym, zastrzeżenia Spółki co do zasadności określenia nieprzekazanej wierzytelności we wskazanej przez organ egzekucyjny kwocie, są spóźnione i nie mogą podlegać merytorycznej ocenie w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji i tryb odwoławczy nie są trybami konkurencyjnymi. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym i nie zastępuje odwołania od decyzji, a także możliwości jej zaskarżenia do sądu administracyjnego w zwykłym trybie. W niniejszej sprawie tego typu wad nie stwierdzono.
Odnosząc się do zawartego we wniosku Spółki z dnia 9.03.2020 r. żądania wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika z dnia "[...]", Dyrektor stwierdził, iż podczas ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy nie stwierdzono, iż skarżone postanowienie dotknięte jest jedną z wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym nie została spełniona przesłanka do wstrzymania wykonania skarżonego postanowienia, o którym mowa w art. 159 k.p.a. W ocenie Dyrektora do wstrzymania wykonania decyzji (postanowień) powinno dochodzić w sytuacjach wyjątkowych. Przedwczesne zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, nieoparte na dowodach uprawdopodobniających istnienie przesłanek, wskazujących na konieczność stwierdzenia nieważności ostatecznej i prawomocnej decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych.
Powyższe postanowienie zaskarżyła Spółka wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie od Dyrektora na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:
- 1) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji i uznanie przez organ, że nie ma podstaw stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika z dnia "[...]",;
- 1) art. 124 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie się od przedstawienia rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, to jest ograniczenie się przez organ II instancji do powtórzenia argumentacji organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że z przepisu art. 89 § 1 u.p.e.a. wynika, iż dłużnik zajętej wierzytelności odpowiada jedynie do wysokości zajętej wierzytelności, obejmującej łączną wartość egzekwowanego zobowiązania, wynikającą z dokumentu zajęcia, w dacie zajęcia z ewentualnymi odsetkami za zwłokę w przekazaniu. Zdaniem skarżącej w przypadku, gdy zajęta wierzytelność przewyższa łączną kwotę egzekwowanych należności na podstawie dokonanego zajęcia, dłużnik zajętej wierzytelności odpowiada jedynie za część zajętej wierzytelności, do łącznej wysokości egzekwowanych należności. W pozostałej części wierzytelność jest wolna od zajęcia egzekucyjnego i w tej części dłużnik zajętej wierzytelności może nią swobodnie dysponować. W jej ocenie, organ egzekucyjny powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętych wierzytelności. W przypadku braku zaistnienia przesłanki "bezpodstawnego uchylania się", postępowanie dalej nie może się toczyć.
Spółka wskazała, iż dłużnik zajętej wierzytelności może dysponować skutecznym tytułem do odmowy uznania egzekwowanej należności. W dalszej kolejności zadaniem organu egzekucyjnego jest ustalenie, w jakiej części zajęta wierzytelność nie została przekazana organowi egzekucyjnemu, a w jakiej jest wolna od zajęcia i przekazania. W konsekwencji tak przeprowadzonego postępowania, organ egzekucyjny zobligowany jest do określenia łącznej kwoty nieprzekazanych wierzytelności, z określeniem kwot poszczególnych nieprzekazanych (części) wierzytelności na poczet egzekwowanych kwot, odnoszących się do konkretnie wymienionych zajęć egzekucyjnych.
W ocenie Spółki, postanowienie z dnia "[...]" uchybia powyższym zasadom, z uwagi na rażące naruszenie przepisów art. 71a § 9 u.p.e.a. oraz art. 89 § 1 u.p.e.a. - w treści postanowienia z dnia "[...]" organ egzekucyjny nie wskazał bowiem, które wierzytelności, w jakiej wysokości i na poczet, których egzekwowanych należności zostały ustalone. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, nie wiadomo czy postanowienie z dnia "[...]" obejmuje wierzytelności istniejące albo czy wierzytelności te mogą być w całości lub w części przekazane organowi egzekucyjnemu.
Spółka podnosi ponadto, iż nie jest w stanie wskazać ostatecznej kwoty z tytułu dokonanych zajęć, gdyż z postanowienia organu egzekucyjnego z dnia "[...]" nie wynika, jak rozliczane są należności na rzecz ZUS oraz jakie faktury Urząd Skarbowy uwzględnił po dniu 31.03.019 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszaniem prawa, zaś poniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]".
Zgodnie z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Z kolei zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.
Mając na uwadze charakter niniejszej sprawy niezbędne jest przypomnienie, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej (postanowienia jak ma to miejsce w niniejszym przypadku) jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji tego rodzaju aktu i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, pozostających w obrocie prawnym i w większości sytuacji nadających danemu podmiotowi określone prawo. Stwierdzenie nieważności decyzji może więc nastąpić w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w nim decyzji.
Podkreślenia wymaga także i to, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, nie zaś stanu obecnie istniejącego. W postępowaniu tym nie prowadzi się tym samym - co do zasady - nowych dowodów, ani nie czyni nowych ustaleń, chyba że chodzi o pewne doprecyzowanie (w granicach przewidzianych prawem i istotą trybu nadzwyczajnego) okoliczności ustalonych w pierwotnym postępowaniu, które pozornie mogą budzić wątpliwości. Konkludując, w trybie nadzwyczajnym ocenia się działanie organu, którego decyzja poddana jest nadzwyczajnej weryfikacji w kontekście dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym.
Należy także zwrócić uwagę, że w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym takim jak oceniane w sprawie niniejszej kontroluje się ważność decyzji ostatecznej (postanowienia) przez pryzmat ewentualnie tkwiących w niej od początku wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny. Należy mieć więc na uwadze to, iż tylko wady kwalifikowane, nie zaś wszystkie uchybienia dotyczące decyzji administracyjnej, mogą zostać uznane za istotne, tj. takie które uzasadniają wyeliminowanie konkretnej decyzji administracyjnej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.
Z kolei o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., a na tę właśnie podstawę nieważności powoływała się skarżąca, można mówić wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki, tj. naruszenie prawa ma charakter oczywisty, widoczny na "pierwszy rzut oka", charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia (jest on jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia głębszej wykładni) oraz przemawiają za tym racje (skutki) społeczne i ekonomiczno-gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie dotknięte wadą kwalifikowaną.
Przechodząc ponownie na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postanowienie którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca tj. postanowienie z dnia "[...]" wydane zostało na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. oraz art. 71 b u.p.e.a. i art. 91 u.p.e.a.
W myśl art. 71a k.p.a. § 1. Organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2. § 2. Jeżeli środek egzekucyjny zastosowany został przez organ egzekucyjny, o którym mowa w art. 19 § 3, 4, 7 i 8, kontrolę prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego przeprowadza, z urzędu lub na wniosek tego organu, naczelnik urzędu skarbowego.
§ 3. Udostępnienie organowi egzekucyjnemu dokumentów i informacji niezbędnych do przeprowadzenia kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego nie narusza obowiązku zachowania przez dłużników zajętej wierzytelności tajemnicy określonej w odrębnych przepisach.
§ 4. Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności dłużnika zajętej wierzytelności lub osoby odpowiedzialnej za realizację zajęcia.
§ 5. Osoba dokonująca czynności kontrolnych obowiązana jest okazać pisemne upoważnienie organu egzekucyjnego do dokonywania tych czynności.
§ 6. Kopię protokołu z czynności kontrolnych doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności lub osobie odpowiedzialnej za realizację zajęcia.
§ 7. Jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w protokole, może zgłosić niezwłocznie do protokołu odpowiednie wyjaśnienia lub zastrzeżenia albo w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedłożyć je w formie pisemnej.
§ 8. Przepisy § 1-7 stosuje się odpowiednio do zobowiązanego.
§ 9. Jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego do sądu postanowienia postanowienie to zostało wydane po przeprowadzeniu kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, w wyniku której stwierdzono, iż Spółka bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu.
Tym samym, Sąd podziela pogląd Dyrektora, że zaskarżone postanowienie wydane zostało po spełnieniu wszystkich przesłanek koniecznych do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. Nie zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 156 § pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.
Dodatkowo postanowienie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w przepisach art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym uzasadnienie faktyczne oraz prawne. Organ wskazał bowiem na konkretne dowody w oparciu o które podjął stosowne rozstrzygnięcie.
Jednocześnie wskazać należy, że skarżąca uzasadniając zarówno wiosek o stwierdzenie nieważności postanowienia jaki i uzasadniając wniesioną do sądu skargę konsekwentnie podnosi zarzuty dotyczące ustaleń kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności. Tymczasem jak już wskazywano w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, bądź też zweryfikować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego i wydanego w jego toku postanowienia. Wszystkie podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia można było podnosić w zażaleniu na postanowienie w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez Spółkę wierzytelności. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Postanowienie z dnia "[...]" nie zostało bowiem zaskarżone i stało się ostateczne z dniem 17 września 2019 r. Nie można zatem na aktualnym etapie dokonywać próby zweryfikowania postanowienia o wysokości nieprzekazanej kwoty na podstawie art. 71 b u.p.e.a. w trybie stwierdzenia nieważności.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.