Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący T. U. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Z oświadczenia wnioskodawcy złożonego na formularzu wniosku, dokumentów załączonych do formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Oboje utrzymują się z emerytur. Skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 1567,74 zł brutto, żona skarżącego otrzymuje emeryturę w wysokości 994,25 zł brutto. Zgodnie z załączonymi do wniosku odpisami decyzji o waloryzacji emerytur (k. 17 i k.
18) świadczenia te, po potrąceniach wynoszą do wypłaty odpowiednio 920,71 zł i 600,21 zł. Łącznie dochód netto rodziny wynosi miesięcznie 1520,92 zł. Skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 47 m2. Innego majątku nie posiada
Argumentując wniosek skarżący wskazał, iż zarówno on jak i jego żona nie posiadają dodatkowych źródeł dochodu, majątku, bądź przedmiotów wartościowych. Wskazał, że żona jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym co wiąże się z dużymi kosztami leczenia, a także dojazdów do oddalonej o 20 km od miejsca zamieszkania przychodni. Wnioskodawca podniósł, iż nie może podjąć dodatkowego zatrudnienia albowiem sam jest osobą schorowaną i niezdolną do podjęcia dodatkowej pracy. Wskazał, iż niewielka kwota która pozostaje rodzinie po opłaceniu mieszkania, wykupieniu lekarstw i dojazdów do lekarza, nie wystarcza nawet na zapewnienie wyżywienia, do wpływu kolejnej emerytury. Do wniosku załączono ponadto orzeczenie o stopniu niepełnosprawności żony skarżącego, potwierdzające zaliczenie jej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, a także konieczności zaopatrzenia w środki ortopedyczne i konieczności stałej lub długotrwałej opieki innej osoby (k. 14). Przedłożono również kartę wypisową ze szpitala w "[...]" dokumentującą jednodniowy pobyt na zabiegu chirurgicznym skarżącego (k. 15 – 16).
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.)., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Instytucja przyznania prawa pomocy posiada wyjątkowy charakter i jest stosowana jedynie w sytuacjach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, z których wynika, iż wnioskodawca nie posiada wystarczających możliwości finansowych pokrycia kosztów postępowania związanych z jego udziałem w sprawie.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wskazać należy, iż skarżący wykazał, z czego się utrzymuje oraz wyjaśnił swoją sytuację majątkową i rodzinną. Wnioskodawca wraz z żoną utrzymują się z ograniczonych środków finansowych, a posiadany majątek nieruchomy służy zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych. Pomimo tego że wpis w niniejszej sprawie nie jest wysoki (100 zł) uznano, że uzyskiwane miesięcznie przez skarżącego i jego żonę środki pieniężne uniemożliwiają pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Rozpoznając niniejszy wniosek wzięto również pod uwagę, iż skarżący jak i jego żona są osobami starszymi i schorowanymi wymagającymi opieki, leczenia i lekarstw. Trudno również wymagać, aby wnioskodawca w wieku 74 lat będąc osobą schorowaną, opiekującą się niepełnosprawną żoną, podejmował dodatkowe zatrudnienie w celu uiszczenia kosztów sądowych.
W tej sytuacji należało przyjąć, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o co wnosiła strona.
W związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji.