Uzasadnienie
E. O. (dalej jako Skarżąca, Beneficjent, Przedsiębiorca, Wnioskodawca, Strona) ubiegała się o dofinansowanie projektu pt.: "[...]", złożonego w ramach Osi priorytetowej 11 Włączenie społeczne Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa "[...]" na lata 2014-2020, Działania 11.2: Ułatwienie dostępu do przystępnych cenowo, trwałych oraz wysokiej jakości usług, w tym opieki zdrowotnej i usług socjalnych świadczonych w interesie ogólnym, Poddziałanie 11.2.5: "[...]" (dotyczące usług społecznych), konkurs nr: "[...]".
Skarżąca prowadzi działalność m.in. o PKD 88.99.Z, obejmujący działalność poradni, schronisk, pomoc specjalna i pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania świadczona osobom i rodzinom w ich domach lub poza nimi, realizowana przez instytucje administracji publicznej, organizacje niosące pomoc ofiarom katastrof, organizacje o zasięgu ogólnopolskim lub lokalnym oraz przez specjalistów udzielających porad (...). Powyższe wynika z danych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) Przedsiębiorcy, powoływanych przez strony.
Przedsiębiorca podał we wniosku o dofinansowanie w punkcie 4.6 na str. 29 i 30 (karta 30 akt sądowych), że "jako realizator projektu spełnia wymogi merytoryczne, organizacyjne i finansowe, posiada 12-letnie doświadczenie w zakresie działań na rzecz włączenia społ. poprzez działania na rzecz potencjalnych UP. Wnioskodawca posiada duże doświadczenie w realizacji usług społecznych, realizował projekty, które obejmowały poradnictwem specjalistycznym (psychologicznym i zawodowym) osoby zagrożone wykluczeniem społecznym." Wymienił następnie siedem zrealizowanych projektów w ramach programów o początkowych nr: "[...]" i "[...]".
Ponadto opisując potencjał społeczny Beneficjent wskazał, że: "od roku 2018 prowadzi wsparcie dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym poprzez realizację działań aktywizujących ich zawodowo i społecznie. Swoją działalność w tym zakresie prowadzi na rożnych terenach, w tym miejskich i wiejskich. Zna potrzeby i bariery mieszkańców małych lokalnych społeczności oraz dużych ośrodków miejskich. Zna doskonale przyczyny zagrożenia marginalizacją społeczną osób będących klientami ośrodków pomocy społecznej, w swoich działaniach dąży do niwelowania barier i stwarzania im możliwości rozwoju umiejętności społecznych, zawodowych, interpersonalnych (...) wspiera także osoby z niepełnosprawnością (ruchową, intelektualną), stwarzając im możliwość dostępu do usług do tej pory dla nich nieosiągalnych".
Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa "[...]" / lnstytucja Organizująca Konkurs (IOK) pismem z "[.1.]" r. nr "[.1.]" poinformował o negatywnej ocenie wniosku. Powołał art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.), dalej ustawa wdrożeniowa. Podał, że projekt nie spełnił wymienionych kryteriów merytorycznych wyboru projektu, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania: 1. Kryterium merytoryczne zerojedynkowe nr 1 - "Wnioskodawca zgodnie ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych RPO "[...]" 2014-2020 jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie w ramach właściwego Działania / Poddziałania RPO "[...]" 2014-2020". Wskazał, że szczegółowe uzasadnienie oceny powyższego kryterium znajduje się w Kartach oceny kryteriów merytorycznych wniosku o dofinansowanie projektu, które stanowią załącznik nr 1 do omawianego pisma.
W załączniku nr 1 na str. 5 w rubryce: Uzasadnienie podano, że we wniosku o dofinansowanie oraz na stronie internetowej Wnioskodawca nie wskazał, że prowadzi działalność obejmującą usługi społeczne, a jedynie że prowadzi przede wszystkim kursy i szkolenia. Ponadto w części 2.4 wniosku PKD: Pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania, gdzie indziej niesklasyfikowana, po analizie doświadczenia Strony (część 4.6 wniosku) nie wskazano o tym, że podmiot realizuje usługi społeczne zgodnie z prowadzoną działalnością.
Z kolei w następnym załączniku na str. 4 w rubryce: Uzasadnienie również podano, że we wniosku o dofinansowanie oraz na stronie internetowej Wnioskodawca nie określił, że prowadzi działalność obejmującą usługi społeczne. Główną domeną działalności Beneficjenta są kursy i szkolenia, a przypisane do działalności PKD nie uprawnia do realizacji usług społecznych. Wnioskodawca nie jest zatem podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie.
W proteście na ww. informację Przedsiębiorca podał, że zalicza się do grupy innych podmiotów, które prowadzą działalność w sferze pomocy społecznej o PKD 88.99.Z. Powołał się na treść w pkt 4.6 wniosku o dofinansowanie, opisaną już wyżej, i podkreślił, że jednoznacznie wykazano prowadzenie działalności w zakresie realizacji usług społecznych zgodnie z jednym z obszarów Typu 1 projektu ujętych w rozdziale 3, pkt 3.2 Regulaminu konkursu 11.2.5, a także na rzecz grupy docelowej oraz na określonym terytorium, którego będzie dotyczyć realizacja projektu.
Zarząd Województwa "[...]", działający jako Instytucja zarządzająca, (dalej Organ, IZ), pismem z "[...]" r. nr "[...]" poinformował Skarżącą o nieuwzględnieniu protestu. Powołał w sentencji art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z Regulaminem "usługi społeczne mogą być realizowane wyłącznie przez podmioty prowadzące w swojej działalności statutowej usługi społeczne lub przez podmioty prowadzące w swojej działalności statutowej jednocześnie usługi społeczne i zdrowotne." Do tego zapisu Regulaminu odnoszą się Oceniający w swoich uwagach, a jeden z nich wskazuje, że "z doświadczenia przedstawionego we wniosku o dofinansowanie nie wynika, aby Wnioskodawca prowadził usługi społeczne, na stronie internetowej podmiotu nie wskazano także takiej informacji o prowadzeniu usług społecznych w swojej działalności. Widnieje jedynie informacja, że jest to instytucja szkoleniowa, która prowadzi przede wszystkim kursy i szkolenia."
Organ powołał się na Wytyczne w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 i wskazał, że usługi społeczne świadczone w społeczności lokalnej to usługi świadczone w interesie ogólnym, umożliwiające osobom niezależne życie w środowisku lokalnym. Natomiast Wnioskodawca w treści wniosku o dofinasowanie projektu w pkt 1.11 wskazał, że PKD wiodące projektu to Q.88.99.Z, tj. Pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania, gdzie indziej niesklasyfikowana. Jednak pomimo tego opisane w pkt 4.6 wniosku doświadczenie nie wskazuje, że Wnioskodawca realizuje usługi społeczne zgodnie ze swoją działalnością.
Dodatkowo, jak wskazał jeden z Oceniających, przypisane do Wnioskodawcy PKD to K.66.22.Z Działalność agentów i brokerów ubezpieczeniowych. Zgodnie z zapisami Regulaminu, usługi społeczne muszą być realizowane przez podmioty prowadzące w swojej działalności statutowej usługi społeczne, co nie zostało należycie potwierdzone przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku o dofinansowanie projektu.
W związku z powyższym Organ ocenił, że rację mają Oceniający, gdyż bazując na zapisach wniosku można zauważyć, że Wnioskodawca wykazuje jedynie doświadczenie w zakresie aktywizacji społeczno-zawodowej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Podparte jest to wykazem projektów realizowanych w ramach Działania 11.1 RPO "[...]" 2014-2020, a także projektów z zakresu aktywizacji społeczno-zawodowej w ramach poprzedniej perspektywy finansowej UE.
Mając na uwadze zapisy Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu współfinansowanego z EFS w ramach RPO "[...]" na lata 2014-2020, Organ stwierdził, że wniosek powinien zawierać informacje umożliwiające Oceniającym analizę działalności Wnioskodawcy i Partnerów oraz "określenia poziomu doświadczenia merytorycznego i skuteczności wnioskodawcy i partnerów’’. Zgodnie z zapisami Instrukcji Wnioskodawca jest zobowiązany do opisu posiadanego doświadczenia w zakresie prowadzonych usług społecznych w sposób możliwie precyzyjny i niebudzący wątpliwości podczas oceny merytorycznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co miało istotny wpływ na wynik oceny, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik oceny, tj.:
- a) art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, w związku z art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320 z 2013.12.20, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem ogólnym", poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ich niezastosowaniem, a wskutek tego oparcie się przy dokonaniu oceny wyboru projektu Skarżącej do dofinansowania na procedurach wyboru i kryteriach, opisanych w szczególności w Regulaminie konkursu, które nie odpowiadały wymogom przewidzianym ww. przepisami prawa, gdyż nie były wystarczająco czytelne i przejrzyste, a wskutek tego dokonanie oceny wniosku o dofinansowanie oraz rozpatrzenie protestu bez zachowania zasad rzetelności i przejrzystości, w oparciu o procedury nie precyzujące w sposób czytelny sposobu wykazania przez Wnioskodawcę spełniania kryteriom wyboru dotyczącego uznania, że Wnioskodawca jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie;
- b) przepisu art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ich niezastosowaniem, a wskutek tego dokonanie oceny wniosku o dofinansowanie oraz rozpatrzenie protestu bez zachowania zasad rzetelności i przejrzystości, jak i wbrew przyjętym kryteriom wyboru, tj. określenie w przyjętym regulaminie konkursu oraz instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie zasad naruszających zasadę przejrzystości poprzez niewskazanie w sposób konkretny i przejrzysty, klarowny dla Wnioskodawcy, warunków i sposobu oceny poszczególnych kryteriów, m.in. kryterium w zakresie wykazania doświadczenia Strony i uznania, że Wnioskodawca jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie;
- c) art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię skutkującą jego niezastosowaniem, a wskutek tego niedokonanie wyboru projektu Skarżącej, pomimo tego, że spełnił on kryteria wyboru projektów w stopniu, który powinien skutkować jego wyborem do dofinansowania;
- d) art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię skutkującą jego niezastosowaniem, a wskutek tego prowadzenie konkursu, w tym w szczególności oceny projektów w sposób dowolny i uznaniowy, oparty na kryteriach niewyartykułowanych wprost w sposób przejrzysty w zapisach regulaminu konkursu oraz załączonej do niego instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu, co skutkowało dokonaniem negatywnej oceny wniosku oraz negatywnym rozpatrzeniem protestu, w oparciu wyłącznie o subiektywną ocenę osób oceniających projekt, nie opartą na żadnych konkretnych zapisach regulaminowych, które Wnioskodawca mógłby wziąć pod uwagę sporządzając wniosek;
- e) art. 53 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię skutkującą niezastosowaniem, a wskutek tego brak rzetelnego, przejrzystego i prawidłowego rozpoznania protestu, w szczególności poprzez ponowne sprawdzenie złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, a w konsekwencji nieuwzględnienie zasadnych zarzutów Skarżącej co do przeprowadzonych ocen.
Zdaniem Skarżącej ocena przedstawiona w Informacji o negatywnej ocenie projektu, jak i w Informacji o nieuwzględnieniu protestu, dokonana została w sposób dowolny i uznaniowy, i pozbawiona jest obiektywnych podstaw i uzasadnienia. Strona spełniła i wykazała w złożonym wniosku w sposób wystarczający wymagane przez IZ kryteria opisane w Regulaminie konkursu, w tym przedmiotowe kryterium merytoryczne dotyczące podmiotu mogącego ubiegać się o dofinansowanie. W szczególności Wnioskodawca spełniał wszelkie kryteria podmiotu działającego w obszarze pomocy społecznej w świetle zapisów ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 r., poz.1876 ze zm.). Autor skargi w uzasadnieniu powołał art. 2 i 3 ustawy i podał, że uwzględniając te przepisy, jak też treść złożonego wniosku o dofinansowanie, uzasadnione jest twierdzenie, że Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie realizacji usług społecznych, w zakresie zgodnym z jednym z obszarów Typu 1 projektu wskazanych w rozdziale 3, pkt 3.2 Regulaminu konkursu 11.2.5, tj. "Poradnictwo specjalistyczne, w szczególności prawne, psychologiczne i rodzinne dla osób lub rodzin, które mają trudności lub wykazują potrzebę wsparcia w rozwiązywaniu swoich problemów życiowych".
W ocenie Skarżącej powyższe dowodzi, że jako wnioskodawca wykazała, iż prowadzi działalność w zakresie usług społecznych, w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Powołano w skardze art. 36 pkt 2 lit. g i q i art. 46 ust 1 i 3 tej ustawy wskazując, że wszystkie wymienione w pkt. 4.6 wniosku o dofinansowanie projekty dotyczyły osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, co wpisuje się w wymagania odnośnie grupy docelowej, zgodnie z rozdziałem 3, pkt 3.4 Regulaminu konkursu 11.2.5, tj. osoby lub rodziny zagrożone ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, mieszkające na terenie "[...]".
Przy czym w poz. 2.4. Wniosku zostało rzeczywiście wskazane PKD: K.66.22.Z Działalność agentów i brokerów ubezpieczeniowych, jednak tylko i wyłącznie dlatego, że zgodnie z wytycznymi wynikającymi z Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie (str.
14) należało w tym miejscu wskazać dominujące PKD wnioskodawcy. Nie powinno być mylone z PKD wiodącym projektu. Z wpisu do CElDG, który w ocenie Wnioskodawcy należy uznać za odpowiednik "zapisów statutowych" dla podmiotu jakim jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, wynika wyraźnie, że w ramach wykonywanej działalności Wnioskodawca świadczy również usługi społeczne, ujęte w ramach pozycji PKD: 88.99.Z, uwzględnionej w wykazie prowadzonej przez Stronę działalności uwidocznionej we wpisie do tej ewidencji.
Ponadto jak wynika z danych ogólnodostępnych na stronie RPO "[...]" i wyników konkursów z działań 11.2.3 jak również 11.2.5, dofinansowanie wielokrotnie otrzymywały podmioty będące jednoosobowymi działalnościami gospodarczymi posiadającymi takie same rozszerzenia PKD 88.99.Z jak Wnioskodawca. IZ w dokumentach związanych z przedmiotowym konkursem nie wymagała przedstawiania dodatkowych dokumentów stanowiących potwierdzenie wykonywania działalności w obszarze pomocy społecznej. Również zapisy zawarte w opublikowanej przez IZ dokumentacji konkursowej nie zawierały precyzyjnego doszczegółowienia wymogów w zakresie należytego wykazania przez wnioskodawcę faktu prowadzenia działalności w zakresie usług społecznych.
Skarżąca opłaciła wpis od skargi w kwocie 200 zł (k. 12 akt sądowych). Natomiast w piśmie procesowym z 28 stycznia 2021 r. wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (k. 15). Organ przychylił się do wniosku Skarżącej w odpowiedzi na skargę. Organ wniósł też o oddalenie skargi w całości i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zarządzeniem z 18 marca 2021 r. (k.
- 62) Przewodnicząca Wydziału I WSA w Olsztynie skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs[4] ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), dalej w skrócie: ustawa kryzysowa. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W § 2 pkt 1 – 9 tego przepisu wymieniono sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, w których dopuszczalna jest skarga i kontrola sprawowana przez sądy administracyjne. Stosownie do § 3 art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W niniejszej sprawie taką szczególną ustawą jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej (Dz.U.2020.818 t.j. z dnia 2020.05.07, dalej jako "ustawa wdrożeniowa").
Ustawa ta określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi (art. 1 ust. 1 ustawy). Stosownie do jej art. 6 ust. 1, system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Z treści art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wynika, że podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji.
Instytucją zarządzającą jest: zarząd województwa - w przypadku regionalnego programu operacyjnego. (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy). Do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności wybór projektów do dofinansowania: (art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej). Ustawodawca określił w art. 31, że cele programu operacyjnego są osiągane przez realizację projektów objętych dofinansowaniem.
Zasady wyboru projektów do dofinansowania określono w art. 37 ustawy przewidującej, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (ust. 1)..Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów (art. 37 ust. 2).
Z art. 39 ust. 1 ustawy wynika, że w trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję. Oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów (art. 44 ust. 1 ustawy), zaś rzeczą właściwej instytucji jest rozstrzygnąć konkurs (art. 46 ust. 1).
Zasadą jest, że w postepowaniu konkursowym w ograniczonym zakresie stosowane są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosuje się je w sprawach dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów (art. 50 ustawy wdrożeniowej).
Stosownie do art. 61 ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1;
- 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;
- 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (ust. 8). W rozpoznawanej sprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w odpowiedzi na konkurs.
Wniosek został rozpatrzony negatywnie, gdyż według IZ w statucie skarżącej brak było zapisu, że jest ona podmiotem wykonującym usługi społeczne. IZ podała, że we wniosku o dofinansowanie oraz na stronie internetowej wnioskodawca nie wskazał, że prowadzi działalność obejmującą usługi społeczne, a jedynie prowadzi przede wszystkim kursy i szkolenia. Nie uznał natomiast za taką działalność zaznaczoną w części 2.4 wniosku PKD: Pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania, gdzie indziej niesklasyfikowana. Po analizie doświadczenia Strony (część 4.6 wniosku) nie wskazano o tym, że podmiot realizuje usługi społeczne zgodnie z prowadzoną działalnością.
Organ uznał, że główną domeną działalności Beneficjenta są kursy i szkolenia, a przypisane do działalności PKD nie uprawnia do realizacji usług społecznych. Według Organu wnioskodawca nie jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie. W rezultacie IZ nie uwzględniła protestu. W uzasadnieniu podała, że zgodnie z Regulaminem "usługi społeczne mogą być realizowane wyłącznie przez podmioty prowadzące w swojej działalności statutowej usługi społeczne lub przez podmioty prowadzące w swojej działalności statutowej jednocześnie usługi społeczne i zdrowotne." Do tego zapisu Regulaminu odnoszą się Oceniający w swoich uwagach, a jeden z nich wskazał, że "z doświadczenia przedstawionego we wniosku o dofinansowanie nie wynika, aby Wnioskodawca prowadził usługi społeczne. Na stronie internetowej podmiotu nie wskazano także takiej informacji o prowadzeniu usług społecznych w swojej działalności. Widnieje jedynie informacja, że jest to instytucja szkoleniowa, która prowadzi przede wszystkim kursy i szkolenia."
Organ wskazał, że zgodnie z zapisami Instrukcji Wnioskodawca jest zobowiązany do opisu posiadanego doświadczenia w zakresie prowadzonych usług społecznych w sposób możliwie precyzyjny i niebudzący wątpliwości podczas oceny merytorycznej. Taka konkluzja jest sprzeczna z treścią wniosku, gdyż skarżąca podała we wniosku o dofinansowanie w punkcie 4.6 na str. 29 i 30 (karta 30 akt sądowych), że "jako realizator projektu spełnia wymogi merytoryczne, organizacyjne i finansowe, posiada 12-letnie doświadczenie w tym zakresie. Podała, że posiada duże doświadczenie w realizacji usług społecznych, realizowała projekty, które obejmowały poradnictwem specjalistycznym (psychologicznym i zawodowym) osoby zagrożone wykluczeniem społecznym."
Ocena dokonana przez IZ jest zatem sprzeczna z treścią wniosku. Nie można bowiem uznać argumentu, że strona skarżąca w statucie nie posiada zapisu, że prowadzi usługi społeczne.
Przede wszystkim należy wskazać, że skarżąca jako podmiot prowadzący dzielność gospodarczą nie musi posiadać statutu. Natomiast zakres przedmiotowy jej działalności wynika z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Obecnie kryteria uznania za osobę prowadzącą działalność gospodarczą reguluje ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 t.j. z dnia 2021.01.26).
Natomiast kryteria przedmiotowe dotyczące usług społecznych są określone w ustawie z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 r., poz.1876 ze zm.).
Prowadzenie działalności gospodarczej związane jest z uzyskaniem i posiadaniem wpisu do stosownej ewidencji. Z postanowień ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie wynika, aby za rezygnację z prowadzenia działalności gospodarczej uznać tylko sytuację, w której przedsiębiorca w sposób faktyczny zaprzestaje jej prowadzenia i nie uzyskuje z tego tytułu żadnych przychodów. Ustawodawca nie przewiduje faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast dla sytuacji przejściowych, uniemożliwiających prowadzenie takiej działalności, przewiduje instytucję zawieszenia jej wykonywania. Ustawodawca w sposób jednoznaczny wiąże zgłoszenie do ewidencji działalności gospodarczej z jej wykonywaniem, zatem skarżący, który w dalszym ciągu figuruje w takiej ewidencji musi być uznany za osobę prowadzącą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy z tytułu tej działalności uzyskuje jakieś przychody, czy też takowych nie osiąga (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2019 r. IV SA/Wr 121/19).
A zatem IZ w gruncie rzeczy nie ustaliła czy strona skarżąca jest uprawniona do zrealizowania zadania będącego przedmiotem dofinansowania. To znaczy, czy realizacja projektu mieści się w zakresie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. IZ nie może powoływać się na regulamin konkursu, który nie odpowiada wymogom przewidzianym przepisami prawa. W tym zakresie jego postanowienia nie były wystarczająco czytelne i przejrzyste. Wskutek tego ocena wniosku o dofinansowanie została dokonana bez zachowania zasad rzetelności i przejrzystości. W oparciu o procedury nie precyzujące w sposób czytelny sposobu wykazania przez wnioskodawcę spełniania kryteriom wyboru dotyczącego uznania czy wnioskodawca jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie.
W konsekwencji doszło do naruszenia przepisu art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię skutkującą ich niezastosowaniem, a wskutek tego dokonanie oceny wniosku o dofinansowanie oraz rozpatrzenie protestu bez zachowania zasad rzetelności i przejrzystości, jak i wbrew przyjętym kryteriom wyboru, tj. określenie w przyjętym regulaminie konkursu oraz instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie zasad naruszających zasadę przejrzystości poprzez niewskazanie w sposób konkretny i przejrzysty, klarowny dla wnioskodawcy, warunków i sposobu oceny poszczególnych kryteriów, m.in. kryterium w zakresie wykazania doświadczenia strony i uznania, że wnioskodawca jest podmiotem uprawnionym do ubiegania się o dofinansowanie.
W konsekwencji IZ nie rozpatrzyła wniosku merytorycznie. Strona skarżąca w ramach działalności gospodarczej prowadzi działalność m.in. o PKD 88.99.Z, obejmujący działalność poradni, schronisk, pomoc specjalna i pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania świadczona osobom i rodzinom w ich domach lub poza nimi, realizowana przez instytucje administracji publicznej, organizacje niosące pomoc ofiarom katastrof, organizacje o zasięgu ogólnopolskim lub lokalnym oraz przez specjalistów udzielających porad (...). Powyższe wynika z danych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) Przedsiębiorcy.
W konsekwencji należy zgodzić się zarzutem strony skarżącej, że doszło do naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię skutkującą jego niezastosowaniem, a wskutek tego prowadzenie konkursu, w tym w szczególności oceny projektów w sposób dowolny i uznaniowy, oparty na kryteriach niewyartykułowanych wprost w sposób przejrzysty w zapisach regulaminu konkursu.
Sąd podziela zatem stanowisko skarżącej, że ocena przedstawiona w Informacji o negatywnej ocenie projektu, jak i w Informacji o nieuwzględnieniu protestu, dokonana została w sposób dowolny i uznaniowy, i pozbawiona jest obiektywnych podstaw i uzasadnienia.
W rezultacie dowolność IZ w podejściu do kwestii podmiotowej zaowocowała tym, nie zostały zbadane kryteria merytoryczne wniosku.
Reasumując, Sąd uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający zasadę przejrzystości i rzetelności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.
Przy ponownej ocenie Organ uwzględni obiektywne kryteria, które zostały przedstawione w treści uzasadnienia wyroku. Należy stwierdzić, że Sąd nie zastępuje organu i nie dokonuje oceny wniosku. Takiej oceny dokona organ mając na względzie to, że zakres przedmiotowy działalności gospodarczej skarżącej wynika z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.
Natomiast kryteria przedmiotowe dotyczące usług społecznych wynikają z ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a takie stwierdzenie uzasadniało przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 205 i 209 p.p.s.a..