Uzasadnienie
SA/OI 420/14
M.C. i D.C. wnieśli skargi na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia "[...]" o numerach: "[...]", "[...]" oraz "[...]" w przedmiocie zawieszenia wznowieniowego postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r.
Wniosek został oparty na podstawie wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). W jej uzasadnieniu skarżący wskazali na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (Dz.U. z dnia 27 sierpnia 2013 r. poz. 985), którym orzeczono o niekonstytucyjności stanowiącego podstawę prawną wydania ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.
Postanowieniami z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie podatkowe w sprawie, a następnie postanowieniami z dnia 3 stycznia 2014 r. zawiesił wznowione postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wątpliwości co do treści ww. wyroku z dnia 18 lipca 2013 r.
W uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania wznowieniowego organ wskazał, że przesłankę do zawieszenia z urzędu stanowiło postępowanie zainicjowane przed Trybunałem Konstytucyjnym pismem z dnia 9 grudnia 2013 r., znak: BAS-WPTK-2754/13 BAS-WPTK-895/09, którym Marszałek Sejmu wystąpił na podstawie art. 74 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści pkt 1.2 w związku z pkt 1.3 i pkt II ww. wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09.
Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na zasadzie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.") zarządził połączenie spraw o sygn. akt I SA/Ol 420/14 i sygn. akt I SA/Ol 421/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia je dalej pod sygn. I SA/Ol 420/14.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargi poinformował Sąd, że dnia 22 kwietnia 2014r. podjął postępowanie, decyzjami z dnia 28 kwietnia 2014r. uchylił decyzje dotyczące zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. i umorzył postępowanie w sprawie.
Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 161 § pkt 3 p.p.s.a. postępowanie sądowe podlega umorzeniu, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Użycie w art. 161 § 1 pkt 3 zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi w nim o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego (po wniesieniu skargi do sądu). W zależności od tego, na jakim etapie postępowania sądowoadministracyjnego postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, o umorzeniu postępowania orzeka WSA lub NSA.
W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargi poinformował Sąd, że dnia 22 kwietnia 2014r. podjął postępowanie, decyzjami z dnia 28 kwietnia 2014r. uchylił decyzje dotyczące zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. i umorzył postępowanie w sprawie.
W konsekwencji bezprzedmiotowe jest kontynuowanie postępowania w przedmiocie skarg na postępowania w przedmiocie zawieszenia wznowieniowego postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Skutki procesowe zawieszonego postępowania administracyjnego zostały zniweczone postanowieniami Organu z dnia 22 kwietnia 2014r.. Tymi postanowieniami podjęto postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Jednocześnie decyzjami z dnia 28 kwietnia 2014r. Organ uchylił decyzje dotyczące zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. i umorzył postępowanie w sprawie.
W rezultacie strona skarżąca nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do żądania uchylenia postanowienia w przedmiocie zawieszenia wznowieniowego postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Interes prawny strony skarżącej związany był załatwieniem sprawy podatkowej. Zawieszenie postępowania oznaczało bowiem wstrzymanie jego przebiegu. Po podjęciu postępowania wznowieniowego usunięta została przeszkoda do wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r.
W rezultacie decyzjami z dnia 28 kwietnia 2014r. Organ uchylił decyzje dotyczące zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. i umorzył postępowanie w sprawie. Umorzenie było związane z bezprzedmiotowością postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
W konsekwencji brak jest podstaw faktycznych i prawnych do badania zasadności zawieszenia postępowania podatkowego. Z powodu braku stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można było załatwić sprawy podatkowej merytorycznie przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, postępowanie podatkowe zostało umorzone. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.
Natomiast skutki materialnoprawne związane z umorzeniem postępowania podatkowego wynikają z mocy prawa. Te uprawnienia strony skarżącej uregulowane są w Ordynacji podatkowej, w dziale III, rozdziale 9 - Nadpłata.
Mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania Sąd orzekł, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.