Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom, przedszkolom oraz przedszkolom realizującym wychowanie przedszkolne, prowadzonym przez osoby prawne na terenie Gminy.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Pozytywne rozstrzygnięcie w powyższym zakresie, co do zasady, może być podjęte, gdy na przeszkodzie nie stoją uregulowania szczególne.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest akt nadzoru, o którym mowa w art. 91 ust. 1 w zw. z 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.), dalej w skrócie powoływanej jako u.s.g.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa, w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Stosownie zaś do art. 98 ust. 5 u.s.g. rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 67/04 (niepubl.), "rozstrzygnięcia nadzorcze i zarządzenia zastępcze stają się prawomocne i tym samym prawnie skuteczne dopiero w sytuacjach określonych w art. 98 ust. 5 tej ustawy (u.s.g.). Zatem w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zarządzenie zastępcze nie może uzyskać przymiotu prawnej skuteczności, a więc i wykonalności. Jest to swoista forma wstrzymania wykonania tego rodzaju aktów administracyjnych z mocy ustawy".
Z unormowania art. 98 ust.5 u.s.g. wynika zatem, że rozstrzygnięcie nadzorcze wywołuje skutki prawne w postaci wyeliminowania z obrotu aktu organu samorządowego z mocą wsteczną, dopiero z chwilą, kiedy stało się prawomocne w wyniku upływu terminu do jego zaskarżenia bądź też oddalenia skargi na to rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 1244/01, Lex nr 82677, oraz z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt III SA 1387/00, Lex nr 47979). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż wykonalność rozstrzygnięcia nadzorczego należy łączyć z jego prawomocnością. Nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze nie wywołuje zatem skutków, których wystąpienie należałoby wstrzymać do czasu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny.
W świetle powyższego w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, skoro nie nabrało ono jeszcze waloru wykonalności.
Sądowi znany jest również odmienny pogląd zaprezentowany w postanowieniu WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 255/10 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle którego skutki wynikające z art. 92 ust. 1 u.s.g., dotyczące wstrzymania wykonania uchwały organu gminy, występują już przed wniesieniem skargi i uprawomocnieniem się rozstrzygnięcia nadzorczego, o którym mowa w art. 98 ust. 5 u.s.g. Jednakże nawet przychylenie się do tego stanowiska nie mogło w realiach niniejszej sprawy skutkować pozytywnym dla strony rozstrzygnięciem. Z powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie został w żaden sposób uzasadniony.
Strona nie wskazała nawet, która z wymienionych powyżej przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków – zachodzi w jej przypadku. Ocena wniosku prowadziła zatem do konstatacji, że skarżąca Gmina nie wykazała zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów wniosek strony skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.