Uzasadnienie
Spółka A siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.
Na rozprawie w dniu "[...]" pełnomocnik strony skarżącej złożył na piśmie wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż w jej ocenie zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, która stosownie do art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 9, poz. 60 ze zm.) stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca wyjaśniła, iż z uwagi na powyższe wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.
Z kolei do protokołu rozprawy pełnomocnik Spółki oświadczył, iż nie ma przeszkód, by niniejszy wniosek potraktować jako wniosek zgłoszony na podstawie art. 126 p.p.s.a. Pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego również wniósł o zawieszenie postępowania sądowego, wskazując, iż spodziewane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego może rzutować na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 126 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Wniosek o zawieszenie postępowania strony mogą złożyć w każdym czasie, na piśmie bądź ustnie do protokołu na rozprawie. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku determinuje zatem zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, Zaznaczyć jednak należy, iż decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu Sądu, który bada jej celowość oraz sprawdza czy nie zmierza ona do obejścia prawa i czy za zawieszeniem postępowania przemawiają szczególne okoliczności.
Rozważając wynikającą z art. 126 p.p.s.a. możliwość zawieszenia postępowania, Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że propozycja stron zmierza do obejścia prawa, a nadto stwierdził, że mogą one mieć interes w tym, by oczekiwać na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane na skutek pytania prawnego przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach co do zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) z art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 110/09), ze względu na możliwość posłużenia się przez strony argumentacją wynikającą z przewidywanego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.